null Beeld Thomas Sweertvaegher
Beeld Thomas Sweertvaegher

Antidepressiva

‘Het is lastig om lelijk te zijn’: Delphine Lecompte openhartig over haar strijd tegen depressie

Het is lastig om lelijk te zijn. Enkel mijn moeder vindt dat ik een mooi gezicht heb. Vroeger dacht ik dat mijn neus de grote dader was, dat het mijn neus was die mij zo afgrijselijk maakte, maar het zijn ook mijn dunne lippen, mijn droge huid en mijn onbevallige kaakstructuur.

Wit of zwart, arm of rijk, man of vrouw, dom of intelligent, lui of vlijtig, links of rechts, depressief of ondernemend… Nee, de echte opsplitsing is: lelijk versus mooi. Mooie mensen troepen samen en ze sluiten lelijke mensen uit. Vaak onbewust weliswaar. Daar is wetenschappelijk onderzoek naar gedaan: mooie mensen worden sneller bediend in winkels, krijgen betere medische zorg, wonen in gezondere huizen.

Ik ben niet bitter. Ik ben een bijna 44-jarige dichter, een dichter mag lelijk zijn. Zelfs een dichter die een podium bestijgt. Sinds ik beroemd ben, word ik bijna even goed behandeld als een mooie persoon, dat voelt erg onwennig en vals aan. Ik moet wel bekennen dat ook ik aantrekkelijke mensen anders behandel: met meer égards, attenter, hoffelijker, slaafser, kruiperiger dan wanneer ik een sympathieke lelijkaard benader.

Als je vanbuiten lelijk bent, dan moet je binnenste ook haast een donkere verwrongen ellendige poel des verderfs zijn. In mijn geval klopt dat helaas. Maar misschien ben ik vanbinnen lelijk en ziekelijk geworden, omdat ik zo vaak te horen heb gekregen dat ik een monster ben. En ook het seksueel misbruik heeft geen deugd gedaan.

Zowel over mijn uiterlijk als over het misbruik spreek ik al jaren met mijn psychotherapeut, dokter Barbara Meyer. Zij heeft mijn leven gered. Dat is voor één keer geen overdrijving. Ik ben geen gemakkelijke patiënt: ik ben korzelig, opstandig, wispelturig, onuitstaanbaar, hoogmoedig, trots, ondankbaar, tiranniek, agressief, manipulatief, onvoorspelbaar en stug. Ik daag niet altijd op wanneer ik een afspraak heb. Wanneer een Schotse scheepshersteller mij net dan cunnilingus wil schenken, geef ik de voorkeur aan orale seks. Maar een orgasme is een kortetermijnoplossing, en de ontreddering en suïcidale somberte slaan algauw weer toe.

Ik heb heel wat psychiaters versleten: stuk voor stuk vadsige zelfgenoegzame machomannen, die na een gesprek van hooguit twintig minuten zeven experimentele antipsychotica en drie verschillende angstremmers voorschreven. Mijn allereerste psychiater zag er geen graten in om een dagelijkse dosis van 6 milligram Xanax voor te schrijven. Ik neem nu 0,5 milligram. Met 6 milligram kan je twee bloedmooie alchemistische trompettisten, drie nerveuze baardagamen en vier sadistische zadelmakers een etmaal lang lamleggen. Ik heb het uitgeprobeerd, het spijt me. Alle gekheid op een stokje: die dokter was een duivelse marionet van de psychofarmaca-industrie.

Dokter Meyer is altijd bijzonder terughoudend geweest met medicatie. Na ons eerste gesprek zei ze: ‘Ik ken je nog niet goed genoeg om je medicatie voor te schrijven.’ Wat een wijsheid! Wat een verademing!

Zes maanden geleden kreeg ik een depressie. Ik woon in een piepklein huurhuisje, maar ik slaagde er niet meer in om mijn minuscule tafelblad af te vegen en mijn twee vierkante meter opkrullend Bulgaars laminaat te dweilen. Sommige dagen vond ik de gedachte om op te staan en mijn kousen en nog andere kledingitems aan te trekken ondraaglijk. Veel te ambitieus. Ik huilde constant. Ik kon me niet meer concentreren, zelfs ‘Blind getrouwd – Australië’ bleek op den duur een te grote intellectuele inspanning.

Dus stelde dokter Meyer me in juni voor om een antidepressivum te nemen. Ik weigerde aanvankelijk, maar uiteindelijk ben ik er toch mee gestart en nu pluk ik er de vruchten van. Zo zie je maar. Schoonheid maakt niet gelukkig, ze is vergankelijk. Roem is toxisch en tijdelijk, godzijdank.

Het leven kost me moeite. Ik ben altijd een zwaarmoedige en zwartgallige mens geweest. Ik heb dat nooit gecultiveerd en ik ervaar het als een belemmering, zelfs voor mijn gedichten. Het is heel romantisch en verleidelijk om mee te gaan in de mythe van de gekwelde kunstenaar, maar ik geloof dat de meeste kunstenaars productiever en aangenamer zouden zijn, mochten ze een groot aantal neurosen en angsten kunnen beheersen.

Leve de psychiaters die wijs en voorzichtig omgaan met hun kwetsbare patiënten, en die pas in het uiterste geval een antidepressivum voorschrijven.

Delphine Lecompte, Brugge.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234