Delphine Lecompte Beeld Humo
Delphine LecompteBeeld Humo

ColumnDelphine Lecompte

‘Het zijn vooral mijn uitspraken over Bart De Pauw die de mensen zullen onthouden’

Terwijl ik in de weer ben met de teelballen van de voormalige vrachtwagenchauffeur denk ik aan de naïeve Georgische autodidactische kunstschilder die ik gisteren domweg ontdekte toen ik in de wachtzaal van mijn kribbige dermatoloog de Knack links liet liggen en een glanzend reistijdschrift voor pafferige pokdalige jacuzzitycoons doorbladerde: zijn naam is Niko Pirosmani en hij schildert veel dieren en treinen en nachtelijke parken en plechtige markttaferelen en feestmalen met dames en heren die blijkbaar zodanig dronken zijn dat ze klinken met stijve vissen in de plaats van glazen. Pirosmani is mijn nieuwe bevlieging.

Ik ben blij dat ik me opnieuw kan verliezen in extatische dweepzucht en infantiel ontzag. Toen ik een dronkaard was, hield ik uitsluitend van Tennessee Williams en Angus Young, en een heel klein beetje van de eerste drummer van het liefelijke Skeletonwitch. Maar niet genoeg om zijn naam te onthouden. Ik hou nog steeds van Tennessee Williams en Angus Young, en ik ben nog steeds bang om te eindigen als die eerste: mijn ogen zijn ontstoken, elke dag moet ik mezelf oogdruppels toedienen, ik heb de gewoonte om het dopje van de oogdruppels tussen mijn tanden te houden, op een avond heb ik meer rum dan anders gedronken, mijn motoriek is slordig en mijn tanden mispakken zich, het dopje schiet mijn luchtpijp in, en ik stik moederziel alleen met helaas geen ‘Cat on a Hot Tin Roof’ en ‘Sweet Bird of Youth’ op mijn palmares, slechts honderden morsige korzelige rancuneuze gedichten die kant noch wal raken en een onafgewerkte roman over een wolfskind en een kindsterretje die bevriend raken in een Macedonisch gekkenhuis maar ze ontsnappen en wurgen alle katholieke volleybalspelers, deemoedige sneeuwruimers en gepensioneerde stierenvechters die hun pad kruisen, maar het zijn vooral mijn houterige bedeesde deelname aan ‘De slimste mens’ en mijn uitspraken over Bart De Pauw die de mensen zullen onthouden. Niemand moet mij onthouden, ik heb liever dat de mensen Tennessee Williams en Niko Pirosmani onthouden. Ik pijp de voormalige vrachtwagenchauffeur en hij komt klaar op zijn behaarde dij, magnifiek behaard. Hij veegt het zaad weg met een T-shirt van Molly Hatchet.

De kribbige dermatoloog zegt dat ik nooit verlost zal raken van de waaierteengekko-eczeemplekken op mijn onderrug, maar had wel een zalf voor de eczeemplek op mijn bovenbuik die lijkt op een kermisverkrachting, de dader is een racistische fietsenmaker die net een tandextractie achter de rug heeft en het slachtoffer is een sukkelachtige onderwaterlasser die wenste dat hij zijn drang naar oliebollen en het beloeren van eigenwijze kleuters op carrouselhelikopters en carrouselhazen in de kiem had kunnen smoren, vreemd dat de arme kleuters voor de hazen kiezen en de kinderen van de matrassenmogols en meubelmagnaten altijd de helikopters inpalmen. Eigenlijk helemaal niet vreemd, eigenlijk voor de hand liggend. De voormalige vrachtwagenchauffeur zegt gespeeld verwijtend: ‘Je maakt deze oude man kapot, sinds ik je ken ben ik een versleten geitenafgod geworden.’ Ik zeg: ‘Je moet je haren laten knippen.’ De voormalige vrachtwagenchauffeur zegt bijna muzikaal: ‘Ja, mijn haren laten knippen. Maar eerst je tepels likken.’ Hij likt mijn tepels en het verveelt me. Ik wil opstaan en rozijnenbrood met veel te dure Noordzeesalade eten. De voormalige vrachtwagenchauffeur verwent me graag met decadente voedingswaren wanneer zijn pensioen net op zijn bankrekening is gestort. De volgende 27 dagen moet hij mij om hulp vragen. Ik help graag, maar Noordzeesalade zit er dan niet meer in, boerenringworst en appelmoes is alles wat hij van me krijgt. En Marsrepen en sigaretten en bier gebrouwen in fascistoïde Beierse gehuchten en schorseneren en everzwijnpaté en koeientong in madeirasaus en boudoirs die te rap zacht worden en jachtsaus in zakjes en gummiregenwormen en allesbehalve obscene witlofstronken.

Ik zeg plots: ‘Vraag hoe het gaat met mijn gedichten, asshole. Je vraagt nooit hoe het gaat met mijn gedichten.’ De voormalige vrachtwagenchauffeur vraagt sussend: ‘Hoe gaat het met je gedichten?’ ‘Verschrikkelijk! Ben je nu blij?’ Ik eet vijf sneden rozijnenbrood met veel te dure Noordzeesalade, ik kijk uit het raam en zwaai naar een 16-jarige degenslikker met een strakke pantalon zoals de beul van de heilige Catharina op een schilderij van Gerard David er één draagt. Ik fantaseer over de degenslikker, hij reanimeert me met overvloedig speeksel in een spiegelpaleis, en wanneer ik bijkom vraagt hij of ik met hem wil trouwen. Natuurlijk niet, maar we beleven twee zalige mayonaise- en veelvraatrijke weken in een somptueuze hotelkamer in hartje Bordeaux. De voormalige vrachtwagenchauffeur zingt vrij accuraat ‘Flirtin’ with Disaster’ met een colalolly in zijn schattige gulzige door en door rotte mond.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234