Delphine Lecompte Beeld Humo
Delphine LecompteBeeld Humo

ColumnDelphine Lecompte

‘Hij exploreert mijn vulva zoals een dementerende orgeldraaier in een driekoningentaart graait’

De ontslagen kraanmachinist roept me binnen in zijn huis zonder meubelen. De woonkamer ligt volgestapeld met monografieën van Cy Twombly, originele recepten voor afatische fazantenjagers, kolonialistische boeken over de schattige, ongeëvenaarde bloeddorstigheid van de Azteken, dorre memoires van katholieke Franse schrijvers, perverse kannibalistische sprookjes uit Papoea-Nieuw-Guinea en handleidingen om beroemde gebouwen en dinosaurussen te maken met luciferstokjes. Ik blijf staan en geeuw. Ik zeg: ‘Ik geeuw omdat ik uitgeput ben. Er kwam een rare, plagerige, gespeeld klunzige radioverslaggever langs om me aan de tand te voelen over mijn aangeboren non-conformisme. Hij stelde me twee chaotische vragen en toen boomde hij meer dan anderhalf uur door over zijn Tinder-escapades. Hij was verliefd geworden op een transseksuele coniferenscheerder, ze aten olijven naast een vijver, gingen naar de flat van de scheerder en bedreven de liefde. Daarna keerde de coniferenscheerder terug naar Kreta, maar niet vooraleer de botte radioverslaggever had gezegd: ‘Je lage stem is een afknapper, ik zal je nooit kunnen voorstellen aan mijn brave ouders, die Pasolini en Buysse verguizen, die kussen zoals Julie Andrews en Christopher Plummer in ‘The Sound of Music’, die elke dag de haast onweerstaanbare drang voelen om drie duiven en dertig kinderen de kop af te bijten maar zich beperken tot een wekelijkse lijmverslaafde degenslikker of minderjarige fagottist, en die kristallen eekhoorns uit Montenegro verzamelen, maar ik bracht eens een kristallen woelmuis mee uit Wichita en die hebben ze ook uitgestald.’

De ontslagen kraanmachinist laat het geniale, ambigue, volgens muzikale snobs te commerciële liedje ‘Hell Bent for Leather’ spelen. Gaat het over onschuldige zadelpijn? Over bestiale, tot de verbeelding sprekende buitelingen tussen kastanjebruine merries en hun niet al te snuggere, doch ook hoffelijke hoefsmeden met een hoge pijndrempel? Of is het simpelweg een victoriaanse uitdrukking en een knipoog naar de fiere homoseksualiteit van Rob Halford, de goddelijke, theatrale zanger van Judas Priest? Het doet er niet toe. Wat wel belangrijk is: het sterrenbeeld van Rob Halford is Maagd (kieskeurig en een beetje geheimzinnig).

De ontslagen kraanmachinist biedt me cocaïne aan, maar ik ben bang dat ik, zoals Woody Allen in ‘Annie Hall’, zal moeten niezen en dat de cocaïne op de verbijsterde tronie van de ontslagen kraanmachinist zal terechtkomen, en dat hij niet zal kunnen lachen wanneer ik vrolijk uitroep: ‘Ik ben precies Woody Allen in ‘Annie Hall’ in die scène waarin hij onwennig cocaïne uitprobeert op een feestje!’ Dus sla ik met zekere tegenzin de cocaïne af. De ontslagen kraanmachinist staat paf en biedt me rum aan. Ik ruik aan het glas, maar ik kan me inhouden en zet het glas neer op ‘Haat is een deugd’ van Flaubert. Ik verlaat het huis en loop koortsig en hitsig naar de beschimmelde huurwoning van de voormalige vrachtwagenchauffeur. Wanneer hij me ziet, zegt hij: ‘Ik stond net op het punt om naar de Carrefour te gaan om sigarettenhulzen, mosterd, kip, bier, snijbonen, bleekwater, abrikozen in blik en karamelpudding te kopen.’ Ik zeg: ‘Je zou beter naar de Lidl gaan, die is veel goedkoper. Ik bedoel: je zou beter mijn kleren uittrekken en eventueel ook die van jou, en mijn vulva plezieren tot ik niet meer weet hoe de Oekraïense minister van Dierenwelzijn heet, wat het beste kruid is om een bipolaire kamelendrijver mild te stemmen en welke halvegare journalist uit Newcastle upon Tyne ‘The Number of the Beast’ destijds met de grond heeft gelijkgemaakt.’ De voormalige vrachtwagenchauffeur trekt plichtsbewust onze kleren uit en exploreert mijn vulva zoals een dementerende orgeldraaier in een driekoningentaart graait, op zoek naar de boon. Hij vindt die en ik kom klaar als een woeste, anemische goudsmid met een onbetrouwbare doornstaartagame als huisdier. De goudsmid is woest geworden door een beker ayahuasca, befaamd geworden door ‘The Yage Letters’ van William S. Burroughs, en in mindere mate door Els De Schepper in ‘De slimste mens’. Ik bedank de voormalige vrachtwagenchauffeur bedeesd doch welgemeend voor het orgasme. We eten pannenkoeken die op melanoomrijke ruggen van doofstomme taxidermisten lijken, en we luisteren naar ‘Ride the Lightning’ van Metallica. Maar de voormalige vrachtwagenchauffeur zou liever naar ‘Wheels of Fire’ van Cream luisteren, omdat de dood minder aanwezig is op die plaat. We luisteren naar Metallica, en we mijmeren over de stugge vaders en sardonische aardrijkskundeleraars die ons in het ootje hebben genomen. Schandalig!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234