illustratie Ratatouille v2Beeld humo

ColumnDelphine Lecompte

‘Hij trekt eindelijk mijn onderbroek uit en penetreert me. Leuk is anders’

Ik blijf slapen bij de voormalige vrachtwagenchauffeur. Mijn twee hondjes liggen te hijgen onder het bed ter hoogte van onze sacrale wervels, precies een sinister verhaal van Edgar Allan Poe vermengd met de razendsnelle onovertroffen kolder van P.G. Wodehouse. De voormalige vrachtwagenchauffeur streelt mijn dijen en spreekt melancholisch over zijn vader, de nederige meubelmaker die ten onder ging aan drie weerbarstige kinderen en een schizofrene vrouw wier tweelingzus een pittige sensuele onversaagde poolreizigster was tot haar vijftiende levensjaar. Daarna moest ze zich tevreden stellen met het uitbaten van een hengelsportwinkel in het misogyne Winnipeg.

Maar nu de tragiek van de kinderen: het jongste kind werd omvergereden door een vrachtwagen die opblaasbare orka's vervoerde, het middelste kind schoot zichzelf dood met een pistool gekocht van een anemische goudsmid op de dijk van Bredene, en het oudste kind werd een weke ontwapenende alcoholistische vrachtwagenchauffeur die zwoer nooit een lading opblaasbare orka's te vervoeren. Maar op 13 mei 1987 kon hij er niet onderuit; de vrouw van de baas vroeg het zo mooi. Ze was een Hasseltse ex-schoonheidskoningin met de schim van een hazenlip en sproeten op haar sleutelbeenderen. Of at ze onopzettelijk morsig door die hazenlip en besproeide ze zo haar eigen sleutelbeenderen tijdens het eten van haar dagelijkse bresiliennetaart? We zullen het nooit meer te weten komen: ze verdronk in de Tyrreense Zee nadat ze een ingebeelde Elvisimitator trachtte te redden van de woeste baren.

De voormalige vrachtwagenchauffeur frunnikt aan het katoen tussen mijn benen en zegt: 'Weet je nog hoe ongelukkig we waren toen je elke dag drie flessen roséwijn van de Hema dronk en voortdurend visioenen van Andy Garcia en lukrake boomchirurgen had, groene scheefgezakte zeemeermin?' 'Noem me niet zo!'

Ja, we waren ongelukkig en op sterven na dood. Vooral ik. Ik mis de drank niet, maar wel de visioenen van Andy Garcia en lukrake boomchirurgen. Ondertussen ben ik meer dan honderd dagen nuchter, zonder hulp van melige leuzen en sektarische zelfhulpgroepen. Al kijk ik soms rond op de website van soberrecovery.com, en dan ben ik steeds verbijsterd over de grandioze solidariteit en eeuwigdurende affectie die mensen elkaar op de mouw spelden op het internet en daarbuiten. Mensen werpen elkaar nochtans om de haverklap weg, achteloos. Het is niet wreed bedoeld; we vervelen ons snel en willen nieuwere dapperdere geestigheden horen, komend uit aantrekkelijkere lenigere lijven.

Ik ben ook wreed geweest; ik heb de oude kruisboogschutter in de steek gelaten omdat zijn kneuterige notenkrakers en zijn ivoren alligators en zijn zielloze badkamerkranen en zijn strak gerangschikte kweepeerbokalen me tegenstaken. Maar gisteren zag ik hem een hoorntje met pistache-ijs eten in de Blinde Ezelstraat. Hij keek ostentatief niet naar een meute pubermeisjes met ontblote heupkammen, gloeiende oorlellen en prerafaëlitische granaatappels in hun blauwe brooddozen. Op dat moment kwam hij me voor als de eenzaamste mens ter wereld. En ik wilde hem vastpakken, maar ik wist dat hij meteen weer zou beginnen over de erectiestimulerende plakkers die hij heeft gekocht van een grinnikende Moldavische struisvogelkweker.

De voormalige vrachtwagenchauffeur trekt eindelijk mijn onderbroek uit en penetreert me. Leuk is anders. Ik denk aan het gedicht dat ik deze ochtend heb geschreven: 'Zot zijn met of zonder mangosorbet' is de titel, en ik heb het volgepropt met irrelevante wombats en met onnodige onverkwikkelijke necrofiele tegelleggers en leugenachtige pistoolschilders en incestueuze imkers. Vroeger hield ik me nog weleens bezig met goede smaak en de hoop op een opname in een bloemlezing, maar nu heb ik de walgelijkheid en de ziekelijkheid van mijn gedichten volledig aanvaard en omarmd. Ik ben walgelijk en ik ben ziekelijk, en dus moet ik niet proberen om liefelijke gedichten over anjers en reeën en wereldvrede te schrijven. 'Ejaculeer nu maar,' zeg ik ongeduldig.

De voormalige vrachtwagenchauffeur wordt slap en zijn souvenirlepel floept zonder ceremonie uit mijn vagina. Dat hebben we dan ook weer gehad. Ik zeg: 'Welterusten, koppige rotzak! Ik bedoel: koddige redneck.' De voormalige vrachtwagenchauffeur zegt: 'Slaapwel, labiele troela! Ik bedoel: onevenwichtige feeks.' We vallen in slaap en ik droom dat ik het arbeidsbemiddelingsbureau betreed met enkel een muts gemaakt van dode profetische wasberen op mijn hoofd. Maar ook de arbeidsbemiddelaar is naakt; hij draagt sneeuwschoenen gemaakt van fluithaasbeenderen en hij zegt dat ik aan de slag moet gaan in een Beierse schommelstoelfabriek. Een nachtmerrie.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234