null Beeld Humo
Beeld Humo

ColumnHerman Brusselmans

‘Hilde Crevits hing haar onderbroek over de kanis van Conner Rousseau’

Herman Brusselmans

Herman Brusselmans gaat iedere week op zoek naar het verhaal achter een opvallende kop in de krant of op een nieuwssite. Vandaag: ‘Vlaming viert eindejaarsfeesten thuis met eigen menu en beperkt aantal gasten’.

Mijn vriendin en ik behoren tot degenen die het vieren op kerstavond, Kerstmis, oudjaar en Nieuwjaar complete bullshit vinden. Wat valt er te vieren? Dat Jezus is geboren, terwijl hij nooit heeft bestaan? Dat 2022 op de proppen komt, allicht als een gepatenteerd kutjaar? Nee, aan onzin die alleen maar in het leven wordt geroepen door de commercie, doen wij niet mee. We zullen op alle feestdagen samen op de bank zitten, met de hond Aquí naast ons, en we zullen wat met elkaar babbelen over interessante onderwerpen, zoals de filosofie van Otto Weininger, het kapsel van Delphine Lecompte, de onmachtige Mercedes van Lewis Hamilton, het heimwee naar de tijden toen we onze herinneringen opbouwden aan alles wat nog moet komen, wat er nooit geweest is, en wat we zullen ontvangen met een grijns op het gezicht die verraadt dat we op een valse manier opgewekte negativisten zijn. Ik zei het laatst nog tegen m’n therapeut: ‘Wie geen negativist is, moet niet verwachten dat het positivisme hem van mening zal doen veranderen.’ Hij keek op z’n horloge en zei dat het uur om was, en ik gaf hem 60 euro. Men zal zich afvragen: ‘Waarom heb jij in godsnaam een therapeut nodig? Kun je niet, zoals iedereen met een ondefinieerbare druk op z’n brein, jezelf redden?’ Ik zou wel willen, maar die redding zou me waarschijnlijk tot een wanhoopsdaad brengen, zoals met een druipende zeemlap op m’n kop op de Vrijdagmarkt gaan staan en tegen de voorbijgangers schreeuwen: ‘Jullie zijn degenen die elkaars voetstappen uitvegen en niemand zal jullie nog kunnen achtervolgen, stelletje piraten op het schip zonder zeilen!’ Ik voel me beter met een druipende zeemlap op m’n kop. Het is dan alsof m’n hersens liggen te sudderen in eigen nat, wat me helderheid brengt, en rust, en de zekerheid dat ik niet bang hoef te zijn om te sterven, want dat na m’n overlijden m’n ziel een plaats zal vinden in de geklasseerde schoorsteen van het geboortehuis van Teut Snoet, de befaamde equilibrist, die slechts één keer het evenwicht verloor, met rotte tomaten uit het publiek tot gevolg.

Het publiek? Dat het m’n kloten kust! Het enige goeie publiek is het afwezige publiek. Men heeft immers wel wat beters te doen dan naar een brakke voorstelling te gaan kijken. Men moet het zieke kind behandelen met antikrijspillen, zodat het eindelijk z’n ellendige blètbakkes dichtklemt. Men moet de binnenkant van grootmoeders stoma reinigen met boorzuur. Men moet seks hebben met een vrouw of een man die de seks beschouwt als een middel tegen de verveling die tijdens de seks sterker is dan voor of na de seks.

M’n vriendin en m’n hond en ik zitten dus op de bank, en na het babbelen kijken we naar een paar tv-programma’s, bij voorkeur documentaires die handelen over het ultieme niks, in plaats van over de klimaatrampen, de wokebewegingen, de interbinaire relaties tussen op robots gelijkende lul- en kutlozen, de varianten van het coronavirus die ertoe leiden dat je je neus niet meer kunt snuiten zonder dat je ondraaglijke jeuk krijgt aan het hol van je gat, of de politieke situatie in ons land, die zo zorgwekkend is dat alle politici het noorden kwijt zijn, op een hysterische wijze die er zelfs in resulteert dat Hilde Crevits haar onderbroek uittrekt en die over de kanis van Conner Rousseau hangt, waarop Conner, leutige guit als hij is, schreeuwt: ‘Eindelijk een bruine streep die de moeite waard is!’

Zo rond middernacht zullen m’n vriendin en m’n hond en ik een hapje eten. Wat schaft de pot? Wortelen, niks dan wortelen. Niet gestoofd, niet gekookt, niet gebraiseerd, maar rauw. De wortel in z’n originele schoonheid, en met de smaak – als je je verbeelding ruim baan geeft – van een engeltje dat op je tong het eelt van z’n hielen zit te schrapen. Met andere woorden, de feestdagen zullen er in dit huis niet inhakken. Er is wel één dingetje dat we speciaal voor de gelegenheid op het programma zetten: het gooien naar elkaar, in de woonkamer, met kunstsneeuwballen die we via het internet besteld hebben bij een schimmige firma in Roemenië. Vanbinnen zijn ze gevuld met pure wanhoop, en als je geraakt wordt, dan zul je zesenzestig dagen zo triest zijn dat niet eens de nieuwe cd van Angèle je uit je impasse kan helpen.

Kortom, m’n vriendin en m’n hond en ik zijn op weg om in 2022 avatars te worden van wie de woorden zullen klinken als messteken, en wier daden ooit geroemd zullen worden door biografen met heilzame lobotomieën.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234