columntom lanoye

Hoe ‘Mensaap Lukaku’ twee keer werd gesjareld door Doorbraak.be

'Pallieterke-Voor-Snobs-Online.' Zo omschreef ik hier onlangs het webmagazine Doorbraak.be. Het is tijd om die typering uit te diepen, na de politiemoord op George Floyd en de discussies over structureel en onderhuids racisme. Doorbraak is daar een klein maar leerrijk voorbeeld van. Het biedt zich aan als journalistiek project, maar is bovenal een propagandaspeeltje. Een amateuristisch digitaal salon waar het cordon sanitaire alvast door overbetaalde publicisten wordt weggemasseerd, in de hoop dat zulks binnenkort ook geschiedt op het politieke voortoneel.

En zoals altijd bij de elites van de Flamenpolitik heiligt het doel de middelen. Van verdraaiingen over leugens tot al dan niet gecodeerde vreemdelingenhaat. Afgewisseld, ook als vanouds, met meelijwekkend slecht getekende cartoons en flamingantisch correcte reistips. ('Verrassend Barcelona, de rebelse Catalaanse metropool!')

De vrije tribune van een EU-parlementariër van Vlaams Belang werd vorige week tot drie keer toe gepitcht, telkens met een portretfoto die nog groter was dan die van de Amerikaanse president bij andere artikelen... Zeg nu nog eens dat positieve discriminatie bij Doorbraak niet bestaat! De titel verklapte meteen het hele stuk: 'Black Lives Matter is manipulatief en racistisch - álle levens tellen!' Really? Als een Vlaams Behanger die mening is toegedaan, moet hij dringend het reclamemateriaal van zijn partij overplakken. 'Eigen volk eerst' moet worden 'Élke Belg telt'. En de lokale variant moet luiden ''t Stad is van iedereen'. Veel hoeft zo'n make-over niet te kosten. In de kelders van het Antwerpse stadhuis liggen nog hopen posters en banieren met die laatste slogan, verwijderd van gevels en vlaggenmasten toen die andere trouwe Doorbraak-liefhebbers aan de macht kwamen. 'Álle levens tellen'? Ik heb het hen niet horen scanderen, tijdens hun nachtelijke fakkeltocht naar ons roemruchte Schoon Verdiep.

Om de symboliek in de term doorbraak geloofwaardig te ensceneren, is er echter meer nodig dan steeds hetzelfde rariteitenkabinet der Vlaams-nationale elites. Dat brengt ons bij de tweede rol van de website. Olifantenkerkhof van de Vlaamse journalistiek. Woon-zorgcentrum voor seriële ratés, voortijdig uitgeblusten en structureel ongetalenteerden. God weet dat hun getal in onze regio procentueel hoger ligt dan het aantal coronadoden in Bergamo.

Gooi daar nog wat Apartheids-nostalgici overheen, een paar pseudo-dwarse excuustruzen, een handvol rijkeluiszoontjes en een roedel regelrechte schedelmeters, en iedere doorgewinterde eindredacteur beseft vanzelf: deze tent zal gebrek hebben aan van alles - diepgang, factchecking, elementaire redactie - behalve aan kopij. Elke drol wordt in dank aanvaard zolang de strekking maar snor zit. De vorm van die snor durf ik hier niet te beschrijven of ik mag van de VRT-top niet meer naar 'De ideale wereld' komen.

KIEREWIET

Eén van de hofleveranciers is een 66-jarige ex-theaterdramaturg, ex-docent, ex-communicatieconsultant en ex-uitgever/ex-hoofdredacteur van een ex-filosofisch blad. Zijn nom de plume is Johan Sanctorum, zijn roepnaam Johan Krankjorum. Kenners beweren dat hij nog onder andere namen publiceert, onder meer in het echte 't Pallieterke, en dan meestal als hitsige jonge deerne: Annick Verbauwen, Hilde De Breuckere... In de uiterwaarden van de genderstudies is er vast een boeiende paper te vinden die zodanig diep op dit fenomeen ingaat dat je stikt in je lachstuipen.

Ook deze Krankjorum liet zich niet onbetuigd bij wat in zijn kringen steevast 'het misbruik van de spijtige dood van Floyd' heet. 'Links lijdt aan victimisme en racismomanie. De heksenjacht op zogenaamde racisten is vooral gericht op het beperken van de vrije meningsuiting en het ondergraven van onze rechtsstaat.' Tja... Bij Doorbraak staat de Apocalyps elke week wel ergens in de westerse uitverkoop. En dat 'victimisme van links'? Dat is natuurlijk een kanjer van een projectie.

'Hier liggen hun lijken, als zaden in 't zand!' 'Ziehier ons bloed, wanneer ons recht?' Alleen al in die twee oerflamingantische slogans domineert de jammerklacht. Zoals het geklaag ook nog altijd overheerst bij Vlaamskiljons die de helft van hun familie blijven bestempelen als slachtoffer van de repressie. Onderdrukking, jawel. Zo heet volgens hen de berechting van nazicollaborateurs. Woorden als 'neger' en 'negerin' beschouwen ze inmiddels als onaantastbare parels in hun woordenschat, maar noem ze zelf één keertje 'zwartzak' en ze liggen dagenlang van verontwaardiging te loeien in de goot.

'Victimisme?' Dat woord rijmt op kaakslagflamingantisme zoals geeuw rijmt op leeuw.

PENALTY

Pas op, Krankjorum mag zich wél een ervaringsdeskundige noemen van de slavernij. Jarenlang was hij de inktkoelie van ex-Vlaams-Belang-voorzitter Bruno Valkeniers. Die liet een zodanig verpletterende indruk na dat zelfs politicologen hem vandaag de dag moeten googelen om zich te herinneren hoe hij eruitzag. Wat hij zei, op script van Johan Krankjorum, is iedereen vergeten. Zelfs Google.

In september 2019 schreef Krankjorum voor Doorbraak een post-filosofisch essay getiteld 'Mensaap neemt strafschop (en scoort)'. De mensaap in kwestie was Romelu Lukaku, die bij zijn tweede match voor Inter Milaan bedolven werd onder een tsunami van oerwoudgeluiden. Volgens victimisme-specialist Krankjorum was dat geen rituele groepsvernedering, maar de normaalste zaak van de wereld. Ik citeer: 'De kreet 'Aap, keer terug naar Afrika' is volkshumor, door het spel geïnspireerd. Voetbal fungeert als uitlaatklep voor mensen aan de onderkant van de samenleving die het met de veelbelovende politiek 'hebben gehad'. Hier mag en moet dus gescholden en uitgelachen worden!'

Dat Lukaku riant wordt betaald en als iets té goed geïntegreerde Vlaming zijn spaargeld belastingvrij parkeert in Luxemburg, vond Krankjorum een extra grond voor uitlaatkleppende apenkreten van armlastige tifosi. Voor het gemak nam hij aan dat eigenaren van peperdure businessboxen nooit meejoelen of met bananen gooien, en dat op de tribunes nooit een Afrikaan zit die het ook weleens 'gehad zou kunnen hebben' met telkens weer datzelfde gejoel tegen íédere zwarte speler op íéder veld, ook dat van onbetaalde amateurs... In de kop van een ex-filosoof blijft een Volk met hoofdletter nu eenmaal eeuwigdurend homogeen en hagelwit. En bij voorbaat vrijgepleit van ieder wangedrag. Hooligans die een antieke binnenstad verbouwen? Volgens Krankjorum zal ook dat wel weer vertederende folklore zijn. Reizend volkstheater voor knuffelcrapuul.

Maar activisten die een standbeeld van Leopold II bekladden? Dat getuigt direct van schandelijke 'racismomanie', bedreven door linkse beschavingsbelagers. En door huisnikkers die weigeren hun plaats te kennen. En die plek is, al dan niet symbolisch, plat op de grond met een knie op hun nek. Het zal wel weer 'inclusief nationalisme' heten. Aan ronkende termen nooit gebrek.

TITELSTRIJD

Doorbraak beleefde, zeg maar, een historische doorbraak. Hoofdredacteur Pieter Bauwens haalde voor het eerst in zijn loopbaan een stuk offline, na een tsunami van protesten in de echte media. 'Er zijn grenzen aan het fatsoen,' verantwoordde hij zijn beslissing. 'We verontschuldigen ons voor deze fout bij allen die door deze tekst gekwetst en beledigd werden, de heer Lukaku als eerste. Excuus ook aan onze lezers. Jullie verdienen beter van ons!'

De hoofdredacteur mispakte zich echter deerlijk. In zijn bloedeigen lezers. Zij vonden dat ze meer van hetzelfde verdienden en ze gaven dat te verstaan middels een victimistische tsunami. 'Van de blanken mag alles gezegd worden, van de niet-blanken niets.' 'Met deze ongepaste verontschuldigingen verliest onze site zijn bestaansreden.' 'De Wet van de Politieke Correctheid staat nu zelfs boven de Grondwet.' En zie: de dapper leidende hoofdredacteur volgde na twee weken van gezeur en financiële dreigementen zijn lezers en schreef een stukje dat de rangen moest sluiten. Daarbij genoeg ruggengraat inleverend om voortaan als ongewerveld weekdier door het leven te gaan.

De woorden fatsoen, fout en verontschuldigingen waren spoorloos verdwenen en de schuldvraag belandde in de schoot van anderen. 'De column getiteld 'Mensaap Lukaku neemt strafschop' veroorzaakte een storm, hoofdzakelijk door de titelkeuze waarvan blijkbaar niet iedereen de dubbele bodem begreep,' zo luidde het nu. 'De beschuldiging van 'racisme' duwde ons echter in de verdediging, daarom werd het stuk offline gehaald. Wij hebben geen zin om de kostbare bijdragen van donateurs en abonnees te verspillen aan proceskosten of schadevergoedingen.'

Het afrondende compromis valt ronduit Belgisch te noemen. Johan Krankjorum ('Ik neem geen woord terug!') werd opnieuw in de armen gesloten, maar het gewraakte stuk zou alleen nog te lezen vallen op zijn private site. Weliswaar onder licht gewijzigde titel. ('Hominide Lukaku neemt strafschop.') Dus toch één woord teruggenomen. Humor onder toogfilosofen.

Is de kous daarmee af? Ik ga daar godzijdank niet over. Ik blijf enkel zitten met twee vragen. Eén: wie zijn ze eigenlijk, de gulle donateurs van dit open riool? Situeren ook zij zich aan de onderkant van de samenleving, waar bananen sneller voor het oprapen liggen dan grof geld? Of zitten er een paar politieke partijkassen voor iets tussen?

En twee: wat denkt die ene Vlaming van dat krakkemikkige compromis? Hij is beroemder en geliefder dan alle tekstleveranciers van dit land samen. Als je de kloten hebt om hem de eerste keer je excuses aan te bieden - moet je hem dan de tweede keer niet vragen of hij inderdaad alleen maar aanstoot heeft genomen aan je titel?

Was Doorbraak een écht journalistiek medium, dan had het die vraag allang zelf voorgelegd aan Romelu Lukaku.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234