..Beeld © Kamagurka

Open Venster

‘Ik ben 42, ik ben ontslagen wegens corona en ik vind nergens nog werk’

Graag wil ik reageren op het artikel rond studiekeuzes in Humo 4164, waarin jullie de kloof tussen vraag en aanbod op de arbeidsmarkt aanhalen. Ik werd in maart onverwacht ontslagen onder het mom van de coronacrisis en ben sindsdien werkzoekende. Hoewel ik die nieuwe kans positief en ruimdenkend probeerde te benaderen, is de moed me ondertussen in de schoenen gezonken. Ondanks mijn hoge zoektempo, mijn ervaring, motivatie en bereidheid om nieuwe dingen te leren, krijg ik weinig reacties. Op LinkedIn passeren nu dagelijks berichten van werklozen die zichzelf aanprijzen. Mét loonindicatie, alsof we met z’n allen in de afprijsbak liggen en wie het goedkoopste is het meeste kans maakt.

Toen ik bij een sporadisch gesprek niet kon vertellen wat nudging inhield, zag ik de verontwaardiging op het gezicht van de interviewer. Die term niet kennen was volstrekt onbelangrijk voor de invulling van de vacature, maar ik voelde me plots oud en afgeschreven. Voor u denkt dat ik fin de carrière ben: ik ben net 42 geworden. Als ik solliciteer voor jobs die in lijn liggen met mijn eerdere loopbaan, dan heb ik te veel ervaring en ben ik te duur. Als ik solliciteer voor jobs die in lijn liggen met mijn oorspronkelijke diploma in communicatie, dan blijkt dat ik niet mee ben met noodzakelijke nieuwigheden als SEO, InDesign en Instagram. Als ik solliciteer voor jobs die aansluiten bij mijn competenties en interesses, maar waarvoor ik nog niet de juiste kennis bezit, dan word ik volledig genegeerd. Bestaan er überhaupt nog werkgevers die geloven in ontplooiing on the job of is er zo’n overaanbod aan kandidaten dat ze de luxe hebben mensen aan te nemen die 100 procent aan de eisen voldoen?

Als ik vacaturesites bezoek, merk ik dat vooral technische, informatica- en zorgprofielen heel gewild zijn. Ik realiseer me dat ik met mijn commercieel-administratief profiel niet direct in de meest toekomstgerichte groep zit. Stilletjes aan groeit het besef dat ik zal moeten heroriënteren. Ik sta daar niet weigerachtig tegenover, maar voel me absoluut verlamd in mijn keuze. Natuurlijk wil ik mee in de snel evoluerende maatschappij (ik moet nog 25 jaar werken!), maar eerlijk gezegd heb ik geen idee hoe ik dat moet aanpakken. Ik heb bij vorige werkgevers geen opleidingskansen laten schieten, maar toch voelt het nu alsof ik ergens de boot gemist heb. Moet ik terug gaan studeren? En welke richting kies ik dan? En is het zeker dat ik na afloop, als ik nóg ouder ben, wél kansen zal krijgen? En moet ik dan maar best een knelpuntberoep kiezen, dat misschien niet mijn volledige interesse wegdraagt maar wel jobzekerheid biedt?

Naar mijn gevoel gaapt er méér dan een groot gat tussen vraag en aanbod. Ik vraag me af wie die kloof kan dichten en op welke manier. Moet het van de bedrijven zelf komen? De ene firma is zo modern en hip dat ik zelfs hun vacatureteksten niet begrijp, de andere firma werkt nog met fax en heeft geen idee wat glijdende uren zijn. Zijn bedrijven zelf mee in de evoluties? Voelen ze het arbeidspotentieel wel voldoende aan? Beseffen ze dat er veel opties tússen hip en oubollig liggen? Weten ze dat er welwillende veertigers en vijftigers zijn die nog enthousiast kunnen meedraaien en leergierig zijn? Zijn ze bereid daarin te investeren?

Ik hoor het graag zeggen dat een diploma louter een teken van een ‘goeie basis’ is en dat de rest moet volgen op de werkvloer. Dat een financieel bediende niet meer aan het loket zit, maar nu een adviseur moet zijn. Dat een schoonmaker niet meer moet poetsen, maar een schoonmaakrobot moet besturen. Wie maakt er werk van die omschakelingen? Wie kan mij wijzen op een nuttige en toekomstgerichte opleiding (die me ook interesseert)? Wie biedt me de ruimte om te heroriënteren en tegelijk niet financieel kopje-onder te gaan wegens geen loon?

Er zullen in de toekomst niet minder jobs zijn, maar wel andere jobs. Je moet ‘iets’ doen met duurzame energie of ‘iets’ met mobiliteit of technologie. Voor mij blijft dat allemaal vaag en ik vermoed dat ik niet de enige ben in die situatie. Hoe kan ik gemotiveerd solliciteren als ik niet weet wat dat ‘iets’ precies inhoudt? Hoe kan ik me voorbereiden op een veranderende markt als ik geen techneut, IT’er of verpleegster wil zijn? 

Eventjes had ik nog mijn hoop gesteld op de VDAB, maar ik vind de begeleiding jammer genoeg ondermaats. Mijn dossierbegeleider geeft als tip dat ik maar zo snel mogelijk iets moet aannemen zonder kieskeurig te zijn, want dan ben je bezig, nietwaar? Ik voel me een kleuter die les krijgt over hoe een sollicitatiebrief op te stellen, terwijl niet mijn brief het probleem vormt, maar wel de discrepanties op de arbeidsmarkt.

T.V., Antwerpen.

Hebt u ook een brief in de pen zitten? Mail naar openvenster@humo.be of vul onderstaand formulier in:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234