null Beeld Matthias Bein/dpa-Zentralbild/dp
Beeld Matthias Bein/dpa-Zentralbild/dp

Open Venster

‘Ik ben gedoemd om als kluizenaar te leven omdat ik bang ben van het AstraZeneca-vaccin’

Als 57-jarige risicopatiënt kreeg ik op 4 mei een uitnodiging voor mijn eerste coronavaccin. Waar ik voor vreesde, werd bewaarheid: ik zou AstraZeneca krijgen. Nu moet u weten dat ik drie jaar geleden drie weken lang op intensive care voor mijn leven heb gevochten na een chirurgische routine-ingreep. Ik bespaar u de reeks ‘héél uitzonderlijke complicaties en bijwerkingen’, maar mocht ik religieus zijn, dan had ik wellicht gedacht dat ik in de hel was beland. Negen maanden revalidatie heeft het me gekost om lichamelijk te herstellen. Psychisch kampte ik met PICS (Post Intensive Care Syndrome) en PTSS (posttraumatisch stresssyndroom), iets waarvoor ik nog steeds in behandeling ben bij een psychologe.

U kunt zich wel inbeelden dat ik niet stond te springen om het AstraZeneca- of het Johnson & Johnson-vaccin, met bloedklonters als uitzonderlijke maar wel levensbedreigende bijwerking, toegediend te krijgen. Een telefoontje naar mijn vaccinatiecentrum leidde tot niks, integendeel. Op een vrij ondiplomatische manier werd me duidelijk gemaakt dat ik het vaccin niet kon inruilen maar dat ik mijn vaccin wel kon weigeren, wat volgens de dame aan de telefoon een heel domme keuze zou zijn. Een tweede telefoontje naar het 1700-nummer van de Vlaamse Overheid brengt iets meer duidelijkheid. Op het einde van de vaccinatiecampagne zou ik een tweede kans krijgen. Met welk vaccin bleef een vraagteken. Ook mijn huisarts kon me niet helpen. Na een aantal slapeloze nachten heb ik uiteindelijk beslist om me niet te laten vaccineren. Ik kon het psychisch niet aan.

Enkele weken geleden is de nog besmettelijkere deltavariant van het coronavirus verschenen. Familie en vrienden zijn ondertussen gevaccineerd en hernemen beetje bij beetje en voorzichtig hun sociale leven. Zelf ben ik nog steeds gedoemd om als kluizenaar door het leven te gaan. Vorige week las ik in de pers dat een Belgische dame een vaccin naar keuze heeft gekregen via een Franse apotheek. Een zoektocht leidde me naar een kliniek in Rijsel waar een héél vriendelijke dame me wist te vertellen dat ik zelfs als Belg grátis een Pfizer-vaccin kon krijgen. Ik maakte een afspraak en drie dagen later kon ik er al terecht. Een vreemde situatie, niet?

En het wordt nog vreemder. Om de grens over te steken als Belg, heb ik een Europees covidattest nodig, wat ik begrijpelijkerwijs niet kan voorleggen, of een negatieve PCR-test. Volgende zoektocht: een labo waar ik de volgende dag nog terechtkon voor een PCR-test. Uiteindelijk heb ik een afspraak kunnen bemachtigen in een privélabo waar men me de code vraagt waarmee iedere Belg recht heeft op twee gratis covidtesten om notabene op vakantie te kunnen gaan. O ironie, vanwege mijn vaccinstatus heb ik daar geen recht op!

Ondertussen hoor en lees ik in de pers dat jongeren besmet uit Spanje terugkeren van een ‘feestvakantie’. Hemel en aarde wordt bewogen om ze tegen alle Europese regels in met een bus naar huis te halen, sommigen stappen zelfs besmet op het vliegtuig. Maar je vaccin zelf kiezen kan niet. Ik voel me echt een tweederangsburger. Shame on you België, Vive La France!

Ann De Beule, Lokeren.

Hebt u ook een brief in de pen zitten? Mail naar openvenster@humo.be of vul onderstaand formulier in:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234