Delphine Lecompte Beeld Humo
Delphine LecompteBeeld Humo

ColumnDelphine Lecompte

‘Ik heb een stalker’

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Delphine Lecompte

In het zesde studiejaar zag ik de bui al hangen: ik zou er nooit in slagen om te copuleren met lome ravissante symmetrische gebronzeerde windzeilkampioenen van een jaar of 23 die een aardig mondje kunnen meespreken over gevlekte buidelmarters en Van Halen. Nee, ik zou mijn toevlucht moeten nemen tot versleten truckers, verslagen fazantenstropers, racistische fietsenmakers en genderfluïde verhuurders van rodeostieren.

Mijn huidige geliefde is een voormalige vrachtwagenchauffeur die dankzij Humo en ‘De slimste mens ter wereld’ beroemd is geworden als ‘de voormalige vrachtwagenchauffeur’. Die roem bevalt hem matig. Mijn moeder daarentegen smult van haar rol als ‘de manipulatieve wellustige woeste sluwe tirannieke moeder van Delphine Lecompte’. De oude kruisboogschutter geniet van mijn portrettering van hem als ‘betuttelende seksistische versmachtende kleinburgerlijke kolonialistische pezewever’. Mijn behaarde naakthond zal het allemaal worst wezen, de menselijke grilligheid, schaamte en trots laten haar siberisch.

Woef wilde mij interviewen over mijn twee bastaardhondjes. Ik heb gezegd: ‘Het zal niet lukken, ik ben te depressief om de lof te zingen van mijn slopende bastaardhondjes die in mijn bed slapen met hun aarsopening in de richting van mijn neusgaten. Gelukkig heb ik chronische sinusitis. Maar helaas heb ik dus ook chronische depressieve symptomen. Wanneer ik in een park wandel op zoek naar opium en cunnilingus, dan zakt de moed me in de schoenen en moet ik mijn best doen om niet te klimmen in een heidense zeepboom met een kapotte vogelkooi om mijn polsen door te snijden. Aan dergelijke onbevallige zwartgalligheid hebben de lezers van Woef vast geen boodschap.’

Op professioneel vlak gaat het me niet voor de wind: De Bezige Bij vindt het lastig om me te ‘marketen’. Wat moeten ze in hemelsnaam aanvangen met een bipolaire ouwelijke anorectische irrationele ondankbare paranoïde zottin die constant de draak steekt met gewichtige smetteloze monkelende schrijvers uit het Antwerpse die aan de knoppen van het literaire gebeuren zitten?

Vandaag draag ik voor in de bibliotheek van Laakdal, helaas met een angststoornis en een loopneus. Een mystieke chrysantenkweker biedt me een papieren zakdoekje aan, zoals Veronica deed voor Jezus tijdens statie nummer zes van Zijn akelige slepende beklemmende lijdensweg. Het publiek valt mee: zesentwintig gepensioneerde onderwaterlassers die op Warren Beatty lijken.

‘Zijn er vragen?’ Er is een vraag: ‘Het viel op in ‘De slimste mens’ dat je Anna Nicole Smith herkende. Hoe komt het dat je zoveel weet over showbizz?’ Ik antwoord waarheidsgetrouw: ‘Door mijn grote honger naar mooie tragische zelfdestructieve holle verkeerd begrepen sloeries.’ Mijn favoriete mooie tragische zelfdestructieve holle verkeerd begrepen sloerie is Shannen Doherty. Ze speelde het kreng Brenda in ‘Beverly Hills 90210'. Als 14-jarige met alopecia en boulimische vreetbuien met Cha-Cha’s, rupsbanden, Tasmaanse peperbessen en picklesbokalen laafde ik me aan de stugge agressieve autonome dappere bitsigheid van Brenda. En toen Doherty naakt poseerde voor Playboy stond ik om halfvijf ’s ochtends kwijlend en gutsend van de anticipatie op de drempel van tijdschriftenwinkel Carlo in Sint-Andries. De borsten van Doherty stelden niet teleur: zwaar, koesterend, melkwit maar zonder ontsierend blauw adernetwerk, pastoraal, kosmopolitisch en troostrijk.

Tweede vraag: ‘Zul je ooit een vormvast gedicht schrijven?’ ‘Als mijn volgelingen smeken om een vormvast gedicht, zal ik het overwegen. Maar ik heb geen volgelingen, ik heb wel sinds kort een stalker: helaas een anemische aan lagerwal geraakte Montenegrijnse messenslijper met te veel noten op zijn zang.’

Derde vraag: ‘Kun je leven van je pen?’ Ik zeg: ‘In mijn contract met De Bezige Bij staat dat 95 procent van mijn royalty’s bestemd is voor het herstel van de boilers en espressoapparaten in het protserige herenhuis in Amsterdam waar mijn uitgeverij gevestigd is. Ik was er slechts één keer, het was verschrikkelijk: er was een zomerborrel en mijn tandprothese viel in het cavaglas van Yannick Dangre, die er de humor niet van inzag. Ik dronk zodanig veel rode wijn dat Mark Schaevers caleidoscopisch, escheriaans en nachtmerrieachtig in honderdvoud verscheen, gelukkig verloor ik daarna het bewustzijn.’

De vierde vraag is pijnlijk: ‘Waarom ben je zo mager? Waarom kun je niet zoals vroeger ten prooi vallen aan boulimische vreetbuien met Cha-Cha’s, rupsbanden, Tasmaanse peperbessen en picklesbokalen? En jezelf vergapen aan de fenomenale tetten van Doherty?’ Ik huiver, ik haat het woord ‘tetten’.

Dan wordt er eindelijk een relevante vraag gesteld: ‘Delphine, wat is je favoriete liedje van Van Halen?’ Ik antwoord: ‘Dat is een aartsmoeilijke vraag. ‘Hot for Teacher’. Nee. Ja!’

Delphine Lecompte Beeld Humo
Delphine LecompteBeeld Humo

In het zesde studiejaar zag ik de bui al hangen: ik zou er nooit in slagen om te copuleren met kwieke blakende lome ravissante symmetrische gebronzeerde windzeilkampioenen van een jaar of 23 die een aardig mondje kunnen meespreken over gevlekte buidelmarters en Van Halen. Nee, ik zou steeds mijn toevlucht moeten nemen tot versleten truckers, verslagen fazantenstropers, racistische fietsenmakers en pedante genderfluïde verhuurders van rodeostieren.

Mijn huidige geliefde is een voormalige vrachtwagenchauffeur die dankzij Humo en ‘De slimste mens ter wereld’ beroemd is geworden als ‘de voormalige vrachtwagenchauffeur’. Die roem bevalt hem maar matig. Mijn moeder daarentegen smult van haar rol als ‘de manipulatieve wellustige theatrale overrompelende woeste sluwe tirannieke moeder van Delphine Lecompte’. De oude kruisboogschutter geniet eveneens van mijn genadige portrettering van hem als ‘betuttelende seksistische versmachtende kleinburgerlijke kolonialistische pezewever’. Mijn behaarde naakthond zal het allemaal worst wezen, de menselijke protserigheid, grilligheid, schaamte en trots laten haar siberisch. Woef wilde mij interviewen over mijn twee bastaardhondjes. De meeste bv’s hebben hippe glanzende behaagzieke dociele oersaaie labradoodles die nooit eens defeceren op hun kelims uit Vilnius, die zelden braken op hun sm-parafernalia uit Tielt, en die altijd nee zeggen tegen rare bestiale oneerbare voorstellen van verveelde ex-schoonheidskoninginnen die geen huisdieren bezitten. Zelfs geen wandelende tak.

Ik heb tegen Woef gezegd: ‘Het zal niet lukken, ik ben te depressief om de lof te zingen van mijn slopende bastaardhondjes die in mijn bed slapen met hun aarsopening in de richting van mijn neusgaten. Gelukkig heb ik chronische sinusitis. Maar helaas heb ik dus ook chronische depressieve symptomen. Wanneer ik in een park wandel op zoek naar opium en cunnilingus, dan zakt de moed me in de schoenen en moet ik mijn best doen om niet te klimmen in een heidense zeepboom met een kapotte vogelkooi om mijn polsen door te snijden. Aan dergelijke onbevallige zwartgalligheid hebben de lezers van Woef vast geen boodschap.’

Op professioneel vlak gaat het me niet voor de wind: De Bezige Bij vindt het lastig om me te ‘marketen’. Wat moeten ze in hemelsnaam aanvangen met een bipolaire ouwelijke anorectische irrationele ondankbare paranoïde zottin die constant de draak steekt met gewichtige smetteloze monkelende gesofisticeerde schrijvers uit het Antwerpse die aan de knoppen zitten van het literaire gebeuren?

Vandaag draag ik voor in de bibliotheek van Laakdal, helaas met een angststoornis en een loopneus. Een mystieke chrysantenkweker biedt me een papieren zakdoekje aan, zoals Veronica deed voor Jezus tijdens statie nummer zes van Zijn akelige slepende beklemmende lijdensweg. Het publiek valt mee: 26 gepensioneerde onderwaterlassers die op Warren Beatty lijken.

‘Zijn er vragen?’ Er is een vraag: ‘Het viel op in ‘De slimste mens’ dat je Anna Nicole Smith herkende. Hoe komt het dat je zoveel weet over showbizz?’ Ik antwoord waarheidsgetrouw: ‘Door mijn grote honger naar: mooie tragische zelfdestructieve holle verkeerd begrepen sloeries.’ Mijn favoriete mooie tragische zelfdestructieve holle verkeerd begrepen sloerie is Shannen Doherty. Ze speelde het kreng Brenda in ‘Beverly Hills 90210'. Als 14-jarige met alopecia en boulimische vreetbuien met Chacha’s, rupsbanden, Tasmaanse peperbessen en picklesbokalen laafde ik me aan de stugge agressieve autonome dappere bitsigheid van Brenda. En toen Doherty naakt poseerde voor Playboy stond ik om halfvijf ’s ochtends kwijlend en gutsend van de anticipatie op de drempel van tijdschriftenwinkel Carlo in Sint-Andries. De borsten van Doherty stelden niet teleur: zwaar, koesterend, melkwit maar zonder ontsierend blauw adernetwerk, pastoraal, kosmopolitisch en troostrijk.

Een tweede vraag: ‘Zal je ooit een vormvast gedicht schrijven?’ ‘Als mijn volgelingen smeken om een vormvast gedicht, dan zal ik het overwegen. Maar ik heb geen volgelingen, ik heb wel sinds kort een stalker: helaas een anemische aan lager wal geraakte Montenegrijnse messenslijper met te veel noten op zijn zang.’

Een derde vraag: ‘Kan je leven van je pen?’ Ik zeg: ‘In mijn contract met De Bezige Bij staat dat 95 procent van mijn royalty’s bestemd zijn voor het herstel van de boilers en espressoapparaten in het protserige herenhuis in Amsterdam waar mijn uitgeverij gevestigd is. Ik was er slechts één keer, het was verschrikkelijk: er was een zomerborrel en mijn tandprothese viel in het cavaglas van Yannick Dangre die er de humor niet van inzag. Ik dronk zodanig veel rode wijn dat Mark Schaevers caleidoscopisch, Escheriaans en nachtmerrieachtig in honderdvoud verscheen, gelukkig verloor ik daarna het bewustzijn.’

De vierde vraag is pijnlijk: ‘Waarom ben je zo mager? Waarom kan je niet zoals vroeger ten prooi vallen aan boulimische vreetbuien met Chacha’s, rupsbanden, Tasmaanse peperbessen en picklesbokalen? En jezelf vergapen aan de fenomenale tetten van Doherty?’

Ik huiver, ik haat het woord ‘tetten’.

Dan wordt er eindelijk een relevante vraag gesteld: ‘Delphine, wat is je favoriete liedje van Van Halen?’ Ik antwoord: ‘Dat is een aartsmoeilijke vraag. Hot for Teacher. Nee. Ja!’

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234