Beeld Photo News

Open Venster

‘Ik mis de groepsgesprekken waarin het nooit stil is maar niemand eigenlijk iets te vertellen heeft’

Ik mis groepsgesprekken. Ik mis het teveel aan meningen, het niet naar elkaar luisteren en het twee keer proberen iets te zeggen om het de derde keer op te geven. Ik mis de thema’s die, zonder dat je kan volgen hoe, van politiek naar tandpasta schakelen. Ik mis twee conversaties die simultaan ontstaan, waarbij ik op één of andere manier altijd net op de scheidingslijn blijk te zitten. Zodat ik dan gedurende tien minuten probeer om beide conversaties tegelijk te volgen, het opgeef en dan maar om een rondje drank ga of de vaat naar de keuken breng. 

Ik mis mijn verontschuldiging bij de barman voor het lawaai, ik mis de meewarige blikken van de tafeltjes naast ons als ik iets te luid een oneliner lanceer die uit zijn context totaal verkeerd begrepen kan worden. Ik mis niet kunnen zeggen wat ik eigenlijk echt denk omdat altijd wel iemand een prominentere mening heeft, ik mis de stommiteiten die ik zeg als ik ineens toch een kans zie om iets in het gesprek te gooien. 

Ik mis mijn schoenen die aan de vloer plakken, met mijn billen boven de toiletpot moeten zweven, lippenstift checken in een slecht verlichte spiegel, de zeep die altijd op is, je gsm die altijd plat is en de nacht die altijd te kort is. Ik mis dat niemand elkaar echt laat uitspreken en niemand dat de ander echt kwalijk neemt. Ik mis de gesprekken waarin het nooit stil is maar niemand eigenlijk iets te vertellen heeft.

Ik mis de voeten die elkaar zoeken onder tafel om stiekem te strelen dan wel te schoppen. Ik mis de slappe lach. O, jongens, wat mis ik de slappe lach. Ik mis vrienden die ineens iets opbiechten en dan in paniek schieten en iedereen laten beloven dat ze het niet verder zullen vertellen. Wat we dan plechtig zweren waarop in die sfeer van vertrouwelijkheid nog meer confessies volgen. 

Ik mis de zeldzame nachten waarin iemand op een stoel klimt en een speech houdt of een dansje pleegt en dat de volgende dag in de groepswhatsapp diep berouwt. Ik mis naar huis willen maar bezwijken onder de ‘nog ééntje’-groepsdruk. Ik mis het gedoe met iedereen die geld op tafel gooit, de rekening die nooit klopt en altijd dezelfde die dan maar zijn bankkaart bovenhaalt. Ik mis nog een half uur op de stoep staan bevriezen om gesprekken af te maken die nooit af te maken zijn. Ik mis groepsgesprekken.

Kijk, het is gezellig, de één-op-ééngesprekken. Het kabbelt. Het pingpongt lekker heen en weer. Je kan praten waarover je had willen praten en als er iets opkomt wat dringender gezegd moet worden, kan je het huidige thema netjes parkeren om het tien minuten later weer tevoorschijn te halen. Je kan zonder onderbrekingen kwijt wat er op je maag ligt, je kan dieper graven en tot sluitender conclusies komen. Je kan er zoveel deugd van hebben en je berouwt het zelden de ochtend nadien. Maar nu mis ik vooral de chaos van groepsgesprekken.

Jolijn Antonissen, via mail.

Hebt u ook een brief in de pen zitten? Mail naar openvenster@humo.be of vul onderstaand formulier in:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234