null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Open Venster

‘Ik was op slag al mijn privacy kwijt en aan mijn vrouw overgeleverd’

Lezersbrief

Jarenlang geloofde Fred (78) dat liefde alles overwint, maar toen hij op een dag een deel van zijn vermogen – dat er al was voor hij met zijn geliefde trouwde – verdeelde tussen zijn kinderen en kleinkinderen uit een vorig huwelijk, bleek liefde toch vooral gekoppeld aan geld.

'Ik wil scheiden!’ Dat zei ze zonder aanleiding, als een donderslag bij heldere hemel. Er waren weleens discussies geweest over de kinderen – we hadden elk een dochter uit een vorig huwelijk – en dat ik te weinig hielp in de huishouding, daar probeerden we een mouw aan te passen. En ik geef het toe: ik kocht liever een robotstofzuiger dan zelf te stofzuigen. Ik ben ten slotte 66 procent gehandicapt door een reeks recente valpartijen, en liep met een stok.

Een paar dagen later breidde ze haar eisen uit tot: 'Ik wil dit appartement, jij moet verhuizen.’ Daar sta je dan, van de hand Gods geslagen. Op de aankoopakte stonden onze beide namen, we waren negen jaar geleden getrouwd zonder huwelijkscontract. Ik had echter alles betaald, ook de volledige renovatiekosten, de inhoud was op een paar details na helemaal van mij, vooral erfstukken van mijn ouders en grootouders. Kortom, alles wat aan het plafond en de muren hing, al wat op de grond stond en in de kasten lag, was mijn eigendom.

Enkele dagen voor haar aankondiging dat ze wilde scheiden, waren we op haar vraag nog een nieuwe, zware stofzuiger gaan kopen, een jaloezie voor de badkamer en een verticale kruidentuin voor het terras, plastic bakken, potgrond en kruidenplantjes. Dan begin je je af te vragen of het geen goed voorbereide hold-up was. Vooral omdat er de afgelopen zes maanden op haar aandringen ook zoveel was veranderd in ons appartement, zoals: een gedeelte keuken bijgebouwd, een nieuwe deur in de badkamer naar het terras, een mooie metalen dubbele tussendeur in de living, een nieuw, prijzig, wollen tapijt in de zithoek, twee prachtige, weliswaar oude designfauteuils. Ik had een leuk vriendinnenfeestje georganiseerd voor haar vijftigste verjaardag, en pas nog een uitstapje met de kinderen naar de Dossin-kazerne in Mechelen gemaakt. We hadden op het laatste nieuwjaarsfeestje een eenzame, haar zus Anne, uitgenodigd.

Haar advocaat zei dat wegens echtelijke moeilijkheden, waarvan ik het bestaan niet eens wist, een scheiding onherroepelijk was. Hij dagvaardde mij voor slagen en verwondingen, door haar zorgvuldig uitgelokt door mijn 17-jarige dochter midden in de nacht uit haar bed te zetten en er zelf in te kruipen. Toen ik haar aanmaande het bed te verlaten sloeg ze me zo hard op mijn hand, dat ze die brak en ik voor de eerste keer in mijn leven terugsloeg.

Ze eiste dat de woning aan haar werd overgedragen en dat ik op straat werd gezet. Maar toen ik via mijn advocaat het dossier in handen kreeg gingen mijn ogen pas goed open. In dat dossier stak een screenshot van haar laptop waarop mijn rekeninguittreksels te lezen stonden. Twee jaar geleden lag ik na een zware val drie maanden in het ziekenhuis. Omdat de rekeningen betaald moesten worden, vroeg ze mijn bankkaart en pincode, de geheime code van mijn laptop en liet ze mijn gsm-nummer op haar account van Proximus bijschrijven zodat ze ook al mijn mails kon lezen. Ik was op slag al mijn privacy kwijt, ik was volledig aan haar overgeleverd.

Als ze me had gezegd: Ik kan niet meer met jou leven, je wordt te oud en hebt te veel gebreken, dan had ik het begrepen. Als het voorbij is, is het voorbij. Zij was vijftig, in de fleur van haar leven, slank, best mooi om naar te kijken, een keukenprinses. Ik had geen recht om van haar te eisen dat ze me zou verzorgen tot het einde. Dat ze me op straat wilde zetten, al mijn dierbare spullen wilde aanslaan, ook mijn auto, mijn hond, had ik nooit kunnen vermoeden. Omdat ze wist dat ik het paswoord van mijn e-mail wilde veranderen, liet ze gisteren mijn e-mail blokkeren en mijn toegang tot LinkedIn. Ze leek zo’n aangename, behulpzame, charmante dame.

Dat proces over partnergeweld heeft ze verloren omdat de dagvaarding een opeenstapeling van leugens was, die ik voor de rechter makkelijk kon weerleggen. Ook in hoger beroep heeft ze verloren. Ze wilde zelfs bewijzen dat mijn handicap een fabeltje was, maar mag van de rechter mijn appartement niet meer betreden op straf van politionele uitzetting. Nu moet een notaris ons hebben en houden verdelen, want ze wil nog altijd van alles de helft. Een bevriend koppel zei ons ooit: ‘Wij betalen altijd elk de helft, op reis, op restaurant.’ Toen antwoordde ze: ‘Als ik van alles de helft moet betalen, blijven we altijd thuis, want ik heb niets!’

Ik ben iemand die uit de grootste tegenslagen altijd het positieve probeer te halen. Daarom ben ik al aan mijn volgende boek begonnen, mijn vijftiende, geen fictie deze keer. De titel luidt ‘Golddigger’, en de ondertitel ‘Kroniek van een aangekondigde scheiding’. De namen zal ik veranderen, al de rest is echt gebeurd.

Fred Truyen, Antwerpen.

Hebt u ook een brief in de pen zitten? Mail naar openvenster@humo.be of vul onderstaand formulier in:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234