null Beeld Humo
Beeld Humo

ColumnHerman Brusselmans

Ik zat ziedend te wachten tot ik de eerste de beste opduikende conducteur met een voetveeg kon vloeren, maar zo’n conducteur verscheen niet, de lafaard

Herman Brusselmans gaat iedere week op zoek naar het verhaal achter een opvallende kop in de krant of op een nieuwssite. Deze week: ‘Stiptheid treinen tot 2026 ondermaats’ (De Morgen)

Herman Brusselmans

Ik verplaats mij niet graag, zelfs niet binnen in m’n eigen huis. Als ik in de woonkamer zit, zin heb in koffie, en om die te maken naar de keuken moet, denk ik zuchtend: verdomme, helemaal naar die keuken. Ik heb er al aan gedacht om een tweede koffiemachine te kopen, en die in de woonkamer te zetten, maar ja, wat te doen als ik ergens anders dan in de keuken of de woonkamer ben, en dáár dan zin krijg in koffie, bijvoorbeeld als ik in de kelder m’n archieven aan het bijwerken ben.

Nu ik tegenwoordig uitzonderlijk niet aan een roman werk, houd ik me bezig met het klasseren van de manuscripten, de notities, de kladschriften, de krantenartikels, de recensies, de onafgewerkte boeken, en dat soort dingen die ik gedurende veertig jaar verzameld heb in kartonnen dozen. Nadat ik alles chronologisch gerangschikt zal hebben, zal ik de verzameling te koop aanbieden, en wie er honderdvijftigduizend euro voor overheeft, zal de blauwdruk van ongeveer m’n hele literaire carrière in huis kunnen halen.

Maar goed, ik verplaats me in de wijde wereld nog veel meer tegen m’n zin dan tussen m’n vier muren. Naar de winkel sloffen wat verder in de straat, waar ik sigaretten kan inslaan, dat lukt me nog zonder dat ik winkels, sigaretten, sloffen, en heel de kloterij vervloek, maar als ik een paar straten moet doorkruisen voor ik de Brico kan bereiken, waar ik een aantal buislampen wil kopen, dan lijden m’n zenuwen daar zwaar onder, en heb ik zin om de eerste de beste medewerker van de Brico die me voor de voeten loopt, een plets tegen z’n bakkes te geven. Meestal kan ik me beheersen, want veronderstel dat ik de medewerker daadwerkelijk een klap tegen z’n smoel geef, dan is de kans groot dat hij vervolgens weigert om me een aantal buislampen te verkopen, de kleinzerige eikel.

Wat ik helemaal een ramp vind is me verplaatsen van Gent naar een andere stad of een dorp ver van hier, pakweg Wilsele. Daar moest ik overigens vorige week per se zijn, omdat daar de studio’s zijn waar de befaamde Vlaamse soap Thuis wordt opgenomen, en in die soap had ik een klein rolletje gekregen, waarover ik verder nog niks mag verklappen. Dat staat in m’n contract, waarvan op bladzijde zeventien staat, als artikel 43: ‘Niks verklappen hoor!’ Als je dit artikel niet respecteert, kun je van de VRT een boete krijgen van zesenvijftig euro, en dat heb ik er niet voor over. Ik lag nachtenlang wakker van de op stapel staande tocht naar Wilsele, die ik van lieverlede toch ondernam, als passagier van m’n chauffeur Muis in z’n Volkswagen Golf 1400 cc. Het kostte ons allebei bloed, zweet en tranen, maar we bereikten Wilsele zonder accidenten, ik volbracht m’n opdracht, en we reden terug haar Gent, alweer zonder ongelukken.

Waar ik helemaal de pest van krijg, is als ik iets moet gaan uitrichten in Nederland. Daar ben ik namelijk behoorlijk populair, niet alleen als schrijver maar ook als algehele onnozelaar en ridicule lolbroek op de televisie. En daarom dien ik geregeld de grens over te steken, om m’n simpele kunsten te gaan vertonen in Hilversum. Omdat Muis een verouderde rug heeft kan hij het niet aan om langer dan twee uur in z’n auto te zitten, en de rit naar Hilversum duurt minsten drie en half uur, en later opnieuw drie en een half uur terug naar huis. Daarom moet ik wel ‘ns het openbaar vervoer aanspreken. Met de tram van het Veerleplein naar Gent-Sint Pieters, dan de trein naar Antwerpen, overstappen op de Thalys, en dan naar Schiphol, vervolgens een trein naar Hilversum MediaPark, en dan te voet naar de studio waar de lamp brandt.

Ik haat het reizen met trams en treinen en dat soort ouderwetse voertuigen. M’n vriendin, daarentegen, vindt reizen met het openbaar vervoer fantastisch. Vorige week was het ook weer raak. Genietend zat zij in de Thalys, terwijl ik een zure kanis had tot op de grond. ‘Zijn we er nu nog niet?’ zat ik de hele tijd te mompelen, en toen gebeurde er iets waar ik helemaal de tyfus van kreeg: de trein diende, vanwege een obstakel, veertig minuten stil te staan. Ik zat ziedend te wachten tot ik de eerste de beste opduikende conducteur met een voetveeg kon vloeren, maar zo’n conducteur verscheen niet, de lafaard. Enfin, ik geraakte nog net op tijd in het MediaPark, maar de kwestie blijft dat trams, bussen, en treinen bijkans altijd verlaat zijn, en dat een helikopter kopen te duur is voor een armzalige scribent als ik. Ik wacht op het moment dat we onszelf binnen de vijf seconden moleculair zullen kunnen transporteren naar om het even waar, al was het m’n keuken, m’n woonkamer, of m’n kelder.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234