null Beeld Humo
Beeld Humo

ColumnHerman Brusselmans

‘Ik zie graag eens een preut, maar liever niet in een film. Eerder in de werkelijkheid, zoals gisteren’

Herman Brusselmans

Herman Brusselmans gaat iedere week op zoek naar het verhaal achter een opvallende kop in de krant of op een nieuwssite.

Onze cultuur heeft het moeilijk, niet alleen door de coronacrisis, maar ook omdat het grootste deel volslagen kut is. Neem nu onze danskunst. De dansers springen maar wat op en neder, bewegen zich zo statisch als een dodo in een harnas over het podium, en de vrouwen schudden op overdreven seksuele wijze met hun tieten. Erger nog: bij de mannen zie je soms hun penis in hun legging afgetekend staan. Wat een bende viezeriken is me dat, zeg. In de filmwereld is het ook van dik hout planken gezaagd. Eigenlijk zijn er maar twee regisseurs in Vlaanderen en dat zijn Adil en Bilall, die op de koop toe naar Hollywood verkast zijn om aldaar hun affreuze cinematografische bibliografie voort te zetten, met voor de zoveelste keer films vol schieten en achtervolgingen en drugs en afpersing en moord en doodslag en actrices die net hun preut niet laten zien. Let op, ik zie graag eens een preut, maar liever niet in een film – eerder in de werkelijkheid, zoals gisteren, toen ik nog ’ns naar de preut van m’n verloofde keek en goedkeurend zei: ‘Een prima preutje heb je daar hangen.’ Af en toe een vriendelijk woordje tegen je partner, dat zorgt ervoor dat de relatie niet verzandt in verveling, onverschilligheid en diepe duistere wanhoop.

Het belangrijkste luik in onze cultuur is de letterkunde. Daarin is het waarlijk dood zonder gladiolen. Er staat geen enkele nieuwe, jonge, interessante schrijver op, er zijn per honderd boeken maar twee werkjes die de moeite van het lezen waard zijn, en dat zijn dan nog meestal de romans die ik ieder jaar in februari en september publiceer, en andere schrijvers dan ik hebben geen half pond kaas gegeten van hoe je een briljante zin aan het papier toevertrouwt. Bovendien verdienen die het zout op hun patatten niet, liggen ze hele dagen bleitend in hun bed te meuren en proberen ze columns te slijten aan De Morgen, waarvan de hoofdredacteur die columns weigert omdat hij al genoeg waardeloze columnisten in dienst heeft. Waar is de tijd dat ik columns voor De Morgen schreef, en dat die iedere week voor ophef, bewondering en zelfs verafgoding zorgden. Nou, die tijd komt nimmer weder! Ik kwam laatst Lize Spit nog tegen, en ik zei tegen haar: ‘Ha, die Lize! Schrijf je aan een nieuwe roman of hou je je uitsluitend bezig met je kapsel te touperen?’ ‘Het tweede,’ zei ze, ‘terwijl ik, zoals je ziet, van touperen geen kloten verstand heb.’

Ten slotte is er de beeldende kunst. Die suddert op een laag pitje. Luc Tuymans heeft een burn-out, Michaël Borremans heeft een depressie en Rinus Van de Velde werd laatst aangetroffen terwijl hij achter een struik zat te schijten met een omgekeerde trechter op z’n kop. De enige Vlaamse kunstenaar die het nog waard is om tot onze cultuur te worden gerekend, is Koen Vanmechelen. Ik ken Koen persoonlijk, en zo heb ik een paar jaar geleden met hem enkele wedstrijdjes squash gespeeld, tot hij het beu werd altijd van mij te verliezen. Desondanks zijn we goeie gabbers gebleven, en als we elkaar tegenkomen, is het telkens weder gezellig, met een glaasje, een hapje en een babbeltje. Het hapje bestaat meestal uit salami uit Zuid-Spanje, want als het op degusteren aankomt, is Koen nogal kieskeurig. Men had hem eens salami uit Noord-Spanje voorgezet, en nadat hij er een hap van had genomen, ging hij die achter een potplant uitkotsen. Dus in wezen is hij een beetje een eikel, maar ja, z’n kunst is belangrijker dan hij. Thans worden dertig werken van hem tentoongesteld in de wereldberoemde Uffizi-galerij in Firenze. Wat een eer. Koen is dan ook heel trots en wil dat zoveel mogelijk van z’n vrienden de galerij bezoeken. Aan mij vroeg hij ook of ik niet wilde langskomen. Tijdens een Facetimegesprek zei ik tegen hem: ‘Nee, Koen, ik kom niet langs, ik weiger te reizen naar verre landen zoals Italië, en daarbij, zo uniek zijn je werkjes ook niet. Als ik zou willen, zou ik even goeie, zo niet betere sculpturen kunnen fabrieken dan jij. Met je godverdomde salami uit Zuid-Spanje, stomme hufter.’ Ja, soms kan ik redelijk onvriendelijk zijn tegen m’n vrienden, maar vriendschap stelt toch geen reet voor, dus waar zit het probleem? En voor de rest kan onze cultuur en alles en iedereen die ermee te maken hebben de zompige grond in zakken.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234