Delphine Lecompte Beeld Humo
Delphine LecompteBeeld Humo

ColumnDelphine Lecompte

‘Ik zou zijn aars voorzichtig strelen met een groene olijf op een tandenstoker’

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Ik was onlangs jarig, en ik ontving twee verjaardagswensen: één van mijn moeder en één van mijn telecomprovider. Die laatste was het oprechtst en het tederst geformuleerd. Van de voormalige vrachtwagenchauffeur kreeg ik 200 gram truffels en een muts van Black Sabbath. In de truffels ben ik bijna gestikt en met die muts op mijn kop zie ik eruit als een transseksuele coniferenscheerder die op het punt staat een vijftal necrofiele tegelleggers en hun slaafse Anatolische herdershonden om zeep te helpen.

Verjaardagen zijn na je vijfde een pijnlijke en gênante affaire maar ik heb enkele trucs ontwikkeld om ze door te komen zonder koorden, kliffen, gifplanten of slordige harakiri: mijn gezicht onderdompelen in een wijwatervat vol razende heremietkreeften en spekkevers en daarna slingers maken van de losgekomen repen huid, masturberen met pannenkoekenspatels en robotmaaiers, op zoek gaan naar een blasfemische horlogemaker met overvloedig schaamhaar en de overvloed trimmen tot slechts een mystieke chrysantenkweker met op zijn schouder een argeloos spookdiertje met een uitstulpende baarmoeder overblijft, marsepeinen wombats werpen in de stoma van een imbeciele vogelwichelaar met een knullige appelvinaigretteverslaving, de afgrijselijke teennagels knippen van een blinde beiaardier die beverig origamidromedarissen en ordinaire origamibaardpatrijzen vouwt, een dementerende orgeldraaier van een gewisse verdrinkingsdood in een graansilo redden, en de avondlessen ukelele en paardengebitverzorging krachtdadig blijven uitstellen.

Maar het mooiste verjaardagsgeschenk was de terugkeer van de bedeesde zeepzieder! Voor de enkelingen die nog niet op de hoogte zijn van mijn ranzige, grimmige, krankzinnige, deerniswekkende zeepziederverering: op 29 september 2018 werd ik hartstochtelijk verliefd op een verrukkelijke Hollandse dichter met adembenemende oorschelpen, gekmakende sleutelbeenderen en een fictieve kameleon, en een inwonende moeder met parkinson. Mijn verliefdheid nam de vorm aan van gluiperige, verschroeiende, misdadige devotie: ik heb de bedeesde zeepzieder anderhalf jaar gestalkt. Plots was hij het beu en hij zei bars: ‘Ik ben het beu!’ Mijn hart brak, ik dronk twee flessen gin in de badkamer van de oude kruisboogschutter, ik stierf en zag niemand minder dan Harpo Marx. Ik werd gereanimeerd door een ambulancier die op niemand minder dan de abominabele, teleurstellende Kevin Costner leek, maar ik bedankte de ambulancier niettemin, ik zwoer de drank af en liet de bedeesde zeepzieder met rust. Maar eergisteren kwam hij zelf terug! Niet met hangende pootjes, natuurlijk niet. Hij kwam trots en duister en pervers en enigmatisch en koninklijk en flegmatiek terug: met een grap over serieel naaktkatten wurgen en een vaag plan om een corrupte degenslikker te foppen met een fluwelen zeemuis in een luciferdoosje. En nu is mijn leven opnieuw volmaakt, nu kan ik mezelf weer verliezen in de idolatrie en de dweepzucht met dat fabelachtige schepsel waarover ik honderden gedichten heb geschreven, en die naar Brugge kwam om tegenover me te zitten in een Grieks restaurant en melancholisch zwaardvis te eten, terwijl ik ouzo dronk en hoopte dat een sjamanistische touwslager het restaurant zou betreden en een toverspreuk zou uitspreken waardoor iedereen honderd jaar in slaap zou vallen, behalve ik. Ik zou onbespied het zeepziederspeeksel op het restje zwaardvis kussen en de aars van de bedeesde zeepzieder voorzichtig strelen met een groene olijf op een tandenstoker.

De voormalige vrachtwagenchauffeur is ongelukkig en nukkig over de terugkeer van de bedeesde zeepzieder. Hij zegt: ‘Ik ben maar een sukkelachtige, boerse, platvloerse, luie, drankzuchtige West-Vlaamse redneck in jouw ogen.’ Ik zeg: ‘Ja, inderdaad!’ De voormalige vrachtwagenchauffeur likt mijn vagina weerspannig en bloedeloos, om me te straffen. Ik denk aan het liedje ‘Only Women Bleed’, dat jammer genoeg niet over menstruatie gaat. Ik zou graag een plaat met Alice Cooper-covers opnemen, maar ik vrees dat er geen markt bestaat voor een dergelijk ijdel, smakeloos, onzinnig, onzalig, megalomaan project.

Ik kom klaar en roep: ‘Kon ik maar zonder verstikkingsangst citroentaarten, bloedworsten, okkernoten, huwelijkspostkaarten met of zonder nijlpaarden, Siberische pelsjagerlunchboxen, kromme trombones, protheseduimen, geborduurde guillotines op toiletzakken en de irritante stampvoetende kindsterretjes uit de hypnotiserende herhalingen van ‘Full House’ soldaat maken!’

De voormalige vrachtwagenchauffeur tekent mismoedig een kreupele impala op zijn waterrekening. Hij vraagt: ‘Wat is de voornaam weer van de briljante dichter Mandelstam, waar jij een puntje aan kunt zuigen?’ ‘Osip.’ We kijken naar de volle maan, net een olijke carrouselhaas beklad met swastika’s.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234