ColumnDelphine Lecompte

‘Ik zuig het gif uit de voet van Erik Van Looy, en even later zitten we garnaalkroketten te eten’

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Om drie uur 's nachts sta ik op en kijk ik naar de bruisende begrafenisplechtigheid van de geniale motherfucker, muzikant, financiële goeroe (met dank aan Anton Dautzenberg), aaibare pornoverzamelaar en onweerstaanbaar wrattenzwijn Lemmy Kilmister - de plechtigheid is terug te vinden op de website van Motörhead. Om halfvier laaf ik mij aan de religieuze gedichten van John Donne. Om vier uur lees ik kannibalistische waarschuwingsfabels uit Armenië en Koerdistan. En om klokslag vijf uur luister ik naar een afspeellijst op mijn iPhone: Classic Heavy Metal Ballads, samengesteld door luismh79.

Bedankt luismh79! Dankzij u ontdek ik Yngwie Malmsteen, die eruitziet als een flamboyante pistoolschilder met als voornaamste hobby's het fokken van tandkwartels en het folteren van dementerende orgeldraaiers. Ik val als een blok voor het schizofrene 'Hollow' van Pantera en voor het larmoyante 'Prisoner of Your Eyes' van Judas Priest. 'She's Gone' van Black Sabbath is bloedstollend mooi. En de uitstekende piloot Bruce Dickinson kan mij bekoren met het slimme raadselachtige 'Man of Sorrows' dat zowaar verwijzingen bevat naar Aleister Crowley en François Rabelais!

Dan is het zes uur en ontbijt ik: een blikje opgerolde ansjovis met in het midden een kappertje als het oog van een aardige kogelvingergekko, drie beschuiten, en als dessert vier chocoladerepen met bananenvulling. Om zeven uur schrijf ik een gedicht over verkracht worden door een bipolaire garnalenpeller op het parkeerterrein van een Moldavische struisvogelkwekerij. En om acht uur kruip ik in het bed van de voormalige vrachtwagenchauffeur en blaas ik leven in zijn erbarmelijke deplorabele ochtendlijke vogel, de ziekelijke verfomfaaide appelvink wordt zoetjesaan een zelfbewuste aanvaardbare torenvalk.

Naast fellatio en het schrijven van scabreuze barokke blasfemische gedichten over fellatio heb ik helaas geen hobby's.

Soms fantaseer ik over: lid zijn van een koor (de fantasie eindigt in een bloedbad), alpinisme (de fantasie eindigt in een val; mijn rivale heeft met mijn touwen geknoeid), paardrijden (de fantasie eindigt in een vertrappeling; mijn nemesis heeft een suikerspinstok in de aars van mijn merrie gestopt), Russisch (de fantasie eindigt in een terugkeer naar door wodka geïnspireerde megalomanie), Zweeds (de fantasie eindigt in vadermoord), etsen (de fantasie eindigt in verpletterd worden door de etsmachine; de andere cursisten vinden mij maar een raar scharminkel en dus verpulveren ze mij juichend en jubelend - 'she had it coming'), surfen (iemand zegt: je bent te lelijk en te lomp om tot onze stam te behoren), yoga (de fantasie eindigt in de deur gewezen worden door de ranke ravissante waardige serene instructrice omdat ik mijn winderigheid niet onder controle krijg). Maar meestal ben ik tevreden zonder deelname aan het verenigingsleven, en voel ik mij geruggensteund door Groucho Marx ('I don't want to belong to any club that will accept me as a member') en Georges Brassens ('Le pluriel ne vaut rien à l'homme et sitôt qu'on est plus de quatre on est une bande de cons').

Ik ontvang een sms van mijn moeder: '65 dagen!!! Proficiat!!' Ze doelt op mijn sobriety. Ik ben ontroerd. Sowieso is het wonderlijk dat ze mij steunt. Ik herinner me een episode in de spoedpsychiatrie enkele maanden geleden: ik was dronken en plots stond mijn moeder in de kamer om me te kalmeren, maar ik schold haar uit en noemde haar moddervet. Haar ouderdom en aftakeling maakten me irrationeel kwaad. Een dieptepunt voor ons beiden.

Na de geslaagde reanimatie en transformatie van de appelvinkpenis val ik in slaap en droom ik dat ik rondloop in een duikboot in Helsinki met Erik Van Looy. Een psychotische knopenverkoopster met paarse nekwratten die heen en weer slingeren als anemonen bijt in zijn voet. Ik zuig het gif uit de voet van Erik Van Looy, en even later zitten we op een terras in Zeebrugge garnaalkroketten te eten en te palaveren over het briljante doch frustrerende einde van 'Gone Girl' van David Fincher. Ik word wakker en verbaas me; ik wist niet dat Erik Van Looy ergens in mijn onderbewustzijn zat te popelen om als een koddig duiveltje op te veren en met me rond te lopen in een duikboot in Helsinki. Maar ik ben opgelucht dat de droom nauwelijks pervers was. En dat we niet zijn gestikt in onze garnaalkroketten.

De voormalige vrachtwagenchauffeur zegt atypisch besluitvaardig: 'Vandaag moet het ons lukken om naar de Aldi te gaan!' Ik zeg ongeduldig en verstrooid: 'De Aldi, jaja.' We staan op en kijken naar een documentaire over Kirk Douglas. Een joodse dichter, gladiator, vader, vrouwenverslinder en voddenraper naar ons hart.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234