brusselmans column webBeeld Humo

ColumnHerman Brusselmans

'In de jaren zestig droeg bijna iedere vrouw geen onderbroek'

M'n verloofde Lena zat thuis ernstig te werken aan haar roman 'Die jongen Stax', een keiharde vraagstelling van het leven zelve

Vorige week was ik in Brussel. Ik moest daar op een geheime locatie het contract gaan tekenen met producent Paramount betreffende de verfilming van m’n roman ‘De fouten’, die gedraaid zal worden in 2021, met als regisseur een gerenommeerde Ierse cineast, wiens naam voorlopig niet mag uitlekken. Ik kan wel al zeggen dat de hoofdrollen vertolkt zullen worden door Matthias Schoenaerts en Carice van Houten. Schoenaerts zal daarvoor zestien kilo moeten afvallen, en Carice van Houten zal een beha dragen met extra vullingen. Door Paramount werden me bij de ondertekening een glas champagne en zes oesters aangeboden, alsmede een massage door een Thaise temeier. De massage en de champagne heb ik geweigerd, de zes oesters heb ik later weggeschonken aan een dakloze ex-Syriëstrijder, met wie ik nog een goed gesprek had ook, handelend over onthoofding, marteling en brainwashing van kleuters.

Maar goed, na de afhandeling van het contract liep ik van de geheime locatie terug naar het centraal station. M’n geliefde verloofde Lena was niet bij mij, die zat thuis ernstig te werken aan haar roman ‘Die jongen Stax’, een keiharde invraagstelling van het leven zelve, nedergeschreven in het meest vernieuwende proza sinds ‘Koreaanse Vinken’ van Marcel van Maele. Omdat ik wist dat Lena zou doorschrijven tot middernacht, had ik nog een tijdje te overbruggen, en ik besloot dat door te brengen in bioscoop Kinepolis, waar de documentaire ‘Elvis: That’s the Way It Is’ werd vertoond. Het is een evocatie van een optreden van Elvis Presley in het International Hotel te Las Vegas in 1970, toen Elvis op het toppunt van z’n kunnen was. De showregistratie wordt gelardeerd met beelden van repetities, Elvis in privéomstandigheden en Priscilla Presley die haar teennagels lakt – overigens een zeer erotisch fragment omdat je, als je goed kijkt, kunt zien dat Priscilla tijdens haar bezigheid geen onderbroek draagt. Wat trouwens in 1970 niet uitzonderlijk was, want de naweeën van de summers of love uit de jaren 60 waren nog steeds hangende. Indertijd droeg bijna iedere vrouw geen onderbroek. Tegenwoordig, in deze kapotte tijden der zuurpruimen, moet je lang zoeken voor je een mokkel met een blote preut vindt. Laatst zag ik er nog een in het Citadelpark, maar die telt eigenlijk niet mee, omdat het een vrouw van 80 was, die, helemaal ten prooi aan dementie, haar clitoris wilde laten wegpikken door een duif. Toen ik haar vroeg waarom ze van haar clitoris afwilde, zei ze: ‘Omdat ik een moslima ben die per se besneden wil zijn.’ Als zelfs 80-jarige, dementerende vrouwen die met een plat Gents accent praten ook al moslima’s willen zijn, dan dienen we ons hier in het Westen serieus zorgen te maken omtrent de definitieve opmars van de islam.

Hoe dan ook werd in de prent over Elvis in Las Vegas het begin van de jaren 70 prachtig gekenschetst, en bijkans automatisch moest ik denken aan m’n eigen 1970 in Hamme, toen ik 12 jaar oud was. Wat is er overgebleven van dat jaar in m’n herinneringen? Redelijk veel, en het meeste daarvan zal ik noteren in m’n op stapel staande roman ‘Theet 77’. Onder andere hoe m’n grootvader langs moederskant Frans nog leefde, onverminderd dagelijks bezopen bleef, en als hij naar een hoer ging steevast voor dat meisje een geschenk medebracht, meestal een rauwe paardenbiefstuk, want hij was gedurende heel z’n actieve bestaan paardenhandelaar geweest, en zoiets blijft hangen. M’n grootmoeder langs vaderskant Martha leefde ook nog, en zij bevond zich in een tehuis voor bejaarden in Grembergen, en elke zondag gingen wij haar met ons gezin bezoeken, en wij gaven haar dan een cadeau, tegen haar zeggende: ‘Mémé, dit is een lekkere paardenbiefstuk die pépé Frans speciaal voor jou heeft uitgekozen.’ Dan stak ze haar vals gebit in haar mond en verorberde in minder dan twee minuten tijd het rauwe stuk vlees. En op die manier zal ik ‘Theet 77’ vullen met talloze anekdotes, avonturen en belevenissen van een jonge, veelbelovende knaap in de vorige eeuw.

De Elvis-documentaire was voorbij, ik verliet de Kinepolis, reisde van Brussel naar Gent, waar ik van lieverlede m’n schittervriendin feliciteerde met haar schrijfarbeid, waarna ze me toonde hoe ze geen onderbroek droeg, en ik dit gebaar retourneerde met het soort bedrijf van liefde dat de seksualiteit tot de toppen van lichaam en geest brengt. Elvis zou 85 geworden zijn, ik voelde me weer eventjes 18.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234