Open Venster

‘In donkere dagen komt het beste in ons naar boven’

Ik ben een Belgische expat, in de tweede helft van tram 2, en woon en werk in Brno, na Praag de tweede grootste stad van Tsjechië. Ook hier heeft de coronacrisis hard toegeslagen: ook hier is twee weken geleden een nationale lockdown afgekondigd, die zelfs nog strikter is dan die in België. Ook hier zijn thuiswerk en social distancing de nieuwe religie. Ook hier slaat intussen de vereenzaming toe.

Ik wil me daarom aansluiten bij de lezersbrief van A. uit Mechelen op 28 maart. Ook ik herken mezelf sterk in wat A. beschrijft. Gezien mijn familie en Belgische vrienden 1.100 kilometer ver weg wonen, ben ik des te meer afhankelijk van collega’s voor sociaal contact, zowel tijdens als buiten de werkuren. Door de coronamaatregelen is dat contact nagenoeg weggevallen.

Uiteraard heb ik nog digitaal contact met collega’s, vrienden en familie (respectievelijk via mail en Slack, Discord en een mix van Skype, FaceTime en Messenger), maar zoals A. het reeds juist verwoordde: dat is niet hetzelfde als een echt gesprek met een fysieke aanwezigheid. Laat me daarom zeggen: je bent niet alleen, A.!

Daarnaast maak ik me (misschien ietwat overdreven) zorgen over worstcasescenario’s. Niet omdat ik zelf ziek zou worden, maar vooral wat een ziektegeval of, God forbid, een overlijden zou doen voor mij, mijn vrienden en mijn familie. Als ik de ziekte zou oplopen en in kritieke toestand zou raken, hoe zal mijn familie op de hoogte worden gebracht? Zal ik dat zelf nog tijdig kunnen doen, of zal mijn familie benaderd worden door een Tsjechische dokter?

Afreizen naar Tsjechië of België is bijna niet mogelijk door de reisverboden in Europa, en zelfs als men zo’n reis kan maken, dient meteen een zelfquarantaine in acht te worden genomen, wat ziektebezoeken niet bepaald makkelijk maakt. Ik hoop dat dat mij niet overkomt, zodat ikzelf of mijn familie niet veroordeeld wordt tot onzekerheid, angst en eventuele buitenproportionele acties.

Dat zijn de gedachten die mij bezighouden. Een angst om ver weg van huis in nood te verkeren. Een angst om ver weg van een vertrouwde omgeving onzeker te zijn. Een angst om geconfronteerd te worden met slecht nieuws en de kennis dat je er weinig aan kan doen. Ik voel daarom een diep medeleven, niet enkel met de onfortuinlijke patiënten, maar ook met de al even onfortuinlijke families van die patiënten, die zich staande moeten houden tijdens emotioneel ongetwijfeld moeilijke momenten.

Maar we moeten positief blijven: er hangt zoveel van af. Daarom wil ik iedereen, ziek en gezond, een hart onder de riem steken. Het is tijdens donkere dagen zoals deze dat het beste in ons naar boven komt, en waar dingen die we eigenlijk vrij mondain en alledaags vinden, eindelijk de waardering krijgen die ze eigenlijk verdienen.

Ik zie het elke dag aan de Facebook-posts van mensen die elkaar nuttige tips geven en wijzen op hun verantwoordelijkheden, mensen die hun eigen mondmaskers naaien en uitdelen (zonder mondmasker of gezichtsbescherming mag je je huis hier niet verlaten), mensen die innovatieve manieren vinden om sociaal contact te onderhouden, vooral met de meest kwetsbaren onder ons.

Ik zie het aan de bewonderenswaardige mensen van de thuisbezorging die het ongetwijfeld drukker hebben dan ooit; de cafés en restaurants die creatieve manieren vinden om mensen toch nog van eten en drinken te voorzien, uiteraard met respect voor de maatregelen; de supermarkten, apothekers en andere essentiële diensten waarvan velen van ons misschien nu pas terdege beseffen hoe essentieel hun werk is.

Ik zie het aan de absolute helden van het moment: het personeel van de gezondheidszorg. Elke arts, elke verpleger of verpleegster, elke verzorger van ouderen verzet dagelijks bergen en beweegt hemel en aarde om ons de absolute basis te geven: een gezond en comfortabel leven. We kunnen niet dankbaar genoeg zijn voor hun werk, en het is hartverwarmend om acties te zien die dit punt onderschrijven (de witte lakens, het applaus, ...).

Vanuit de grond van mijn hart: bedankt dat jullie er zijn en doen wat jullie doen!

Aan al de anderen wil ik dit nog zeggen: geef de hoop niet op, en laten we samen sterk blijven, voor onszelf en voor anderen. Luister naar elkaar en help elkaar in de mate van het mogelijke, want alleen zo gaan we vooruit.

Levi Poelmans, Brno.

Hebt u ook een brief in de pen zitten? Mail naar openvenster@humo.be of vul onderstaand formulier in:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234