pleinen ; terrassen ; speeltuigen ; rijhuizen ; voorgevelsBeeld Digital images

Open Venster

‘In een asociale wijk is in een rijtjeshuis wonen puur afzien’

Even voelde ik me schuldig bij het lezen van het interview met Leo Van Broeck in Humo 4167. Schuldig omdat wij, twee vijftigers, kinderen bijna uit huis, overwegen om ons rijtjeshuis in de rand rond Brussel te verlaten en te verhuizen naar een alleenstaande bungalow in een seventies woonwijk, het huis van mijn ouders. Effectief verouderd en met een premie te renoveren, zoals meneer Van Broeck stelt, en bovendien een gezinswoning met wel vijf slaapkamers. Piepklein weliswaar, maar toch. Met een grote privétuin die dus niet ten goede van de gemeenschap komt. Gelukkig wel nog steeds op fietsafstand van het werk, pendelstress zit er voor ons daarom niet in. 

Meneer Van Broeck, die denkt dat enkel files en gependel leiden tot stress en burn-outs, is duidelijk nog niet in een rijtjeshuis als het onze geweest. Permanent komen er geluiden langs weerskanten door de muren heen: van kinderen en luide telefoongesprekken via Skype of Zoom over ruziënde koppels en badkamergeluiden. En op de vreemdste uren: knallende deuren (zowel in huis als van auto’s op de oprit), het verplaatsen van meubels, en uiteraard altijd weer muziek.

Ons rijhuis heeft een prachtige tuin, met een betere tuinscore dan de tuin van de bungalow (zie mijntuinlab.be), maar rustig op één van onze twee terrassen zitten is er niet vaak bij. Door de zijstraten zijn er namelijk een tiental tuinen die vlak bij elkaar liggen. Met andere woorden: op vrijwel elke zonnige dag of avond heeft wel iemand bezoek uitgenodigd en staat de muziek luid, vloeit de drank vlot en stijgen de decibels navenant. We hebben het dan nog niet over de honden, de trampolines, de schommels...

Langs weerszijden wordt bovendien gerookt, en wat dat betekent als je je verandadeur ’s avonds ter afkoeling openlaat, behoeft allicht geen uitleg. Slapen met het raam open is ook al niet aangewezen. Maar ja, door de herrie is dat toch niet wenselijk. Zelfs de buurman die telkens weer in zijn veranda rond een uur of vier de suiker in zijn theeglas met veel rumoer omroert, gaat op den duur écht op de zenuwen werken.

Daarbovenop komt dat het sociaal contact met de buren beperkt blijft tot knikken. Slechts met wat geluk krijg je een ‘bonjour’ of ‘goedendag’ terug. Dit in tegenstelling tot de kindertijd van mijn man, in ditzelfde rijtjeshuis, toen er nog fijne contacten waren en de buren elkaar nog respecteerden en graag zagen, om het zo te zeggen.

In de villawijk waar we denken naartoe te verhuizen, leidden de 8 uur-applaussessies tot een intens burencontact. In onze wijk klapte nagenoeg niemand. Behalve wij, dat spreekt.

Ik wil maar zeggen: het is gemakkelijk om vol lof te spreken over rijtjeshuizen en appartementen, maar in een wijk waar asociaal gedrag welig tiert, is het puur afzien.

Dorien Brouwer, Sint-Pieters-Leeuw.

Hebt u ook een brief in de pen zitten? Mail naar openvenster@humo.be of vul onderstaand formulier in:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234