brusselmans column webBeeld Humo

ColumnHerman Brusselmans

‘In het Tunesisch is het woord voor kaas ongeveer hetzelfde als het woord voor kamelenkeutel’

De meeste mensen redeneren: in het buitenland is het nog gevaarlijker dan hier, ik heb geen zin om bij de terugkomst in quarantaine te gaan, we kunnen beter wachten tot we gevaccineerd zijn, en ik was wel zinnens om naar Saoedi-Arabië te reizen, vooral voor het mooie weer, maar daar mag je geen drugs gebruiken, en als ik m’n zes lijnen coke per dag niet kan snuiven, red ik het niet. Zodoende zullen duizenden en duizenden Vlamingen het zonder zomervakantie in den vreemde moeten stellen. Ze zullen thuisblijven, en zich, zoals ze al maanden en maanden doen, kapotvervelen. In plaats van op een dichtbevolkt strand te liggen braden, moeten ze zich in hun eigen tuin zitten opvreten, en tegen mekaar zeggen: ‘We hadden nu in Lloret de Mar cocktails moeten hijsen!’ Ik verkneukel mij erin dat al die losers ter plekke dienen te blijven. Ik vind zomervakanties, of welke vakanties dan ook, puur tijdverlies, en bovendien een heel gedoe: koffers volstouwen, naar de luchthaven gaan, daar veel te lang moeten wachten, in een stinkend vliegtuig plaatsnemen, onderweg kapotgaan van de vliegangst, ergens arriveren, in een te dure taxi naar een hotel dat er op internet veel beter uitzag, de taal niet spreken en zelfs tegen een ober, van wie je twee pina colada’s en een portie kaas zou willen, met handen en voeten moeten uitleggen waar je om gevraagd hebt, en dan in plaats van blokjes kaas iets geheel anders krijgen, bijvoorbeeld een gebraden kalkoen, want in het Tunesisch is het woord voor kaas ongeveer hetzelfde als het woord voor gebraden kalkoen, en overigens ook voor kamelenkeutel, dus het is mogelijk dat die ober je bij je slappe pina colada’s een hoeveelheid stront serveert.

Zelf ben ik nog nooit op zomervakantie geweest, want in augustus op de motor door Frankrijk sjezen, zoals ik een paar keer heb gedaan, dat noem ik geen zomervakantie, dat is opzoekingswerk ten bate van de definitieve motorroman die ik dit jaar wil schrijven. De titel is ‘Lekke band godverdomme’, en het zal niet louter een motorroman zijn, maar een roman over het leven in het algemeen, en het leven van de eindige mens in het bijzonder. Met de eindige mens heb ik het over alle sukkels die denken dat de dood er is voor de anderen, maar niet voor henzelf. Ja, ook jij bent eindig, en hoewel je denkt dat de wereld zonder jou niet meer zal ronddraaien, kun je er beter rekening mee houden dat je morgen ten prooi valt aan corona, kanker, hartfalen, een verkeersongeluk, een meteoor die op je kop valt of je partner die je neersteekt met een keukenmes, en dat je ogen zich voorgoed sluiten. En weet je wat de wereld zich daarvan aantrekt? Geen reet. Ook in de komende zomer zal ik, met m’n vriendin op de duozit, op de motor de grens oversteken, met name die met Nederland, want ik wil op het eiland Texel op zoek gaan naar de wortels van het kwaad, die immers overal te vinden zijn, dus waarom niet ook op het eiland Texel? Of in Apeldoorn? Of op de grote markt van Spijkenisse? Of in de uitkanten van Rotterdam, waar de daklozen en de junkies elkaar de kop inslaan, omdat de ene een stuk brood van de andere heeft gestolen, of omdat de uitgemergelde hond van de ene de andere in de kanis heeft gebeten, waardoor één oog uit de kas hangt te bengelen, en de rest van het bakkes verworden is tot een bloedige brij. Leve die hond!

‘Lekke band godverdomme’ zal een boek worden vol haat, onvrede, ontkenning der humane waarden, gebrek aan mededogen en vergiffenis, en aanvaarding van de slechtheid van alles wat op twee benen loopt. Dat is immers de taak van de schrijver: meer dan één nekschot geven aan alles wat bestaat en aan iedereen die hier alleen maar rondloopt om alle anderen de put in te duwen. In het laatste hoofdstuk van de roman zal ik, nog steeds met m’n vriendin op de duozit, de motor naar de grens van de aarde laten zwenken, en we zullen verderrijden in het heelal. Vanuit de ruimte bekijken we het gekrieuwel der mensen, waar ze zich ook mogen bevinden: in hun eigen tuin, in Saoedi-Arabië, in Lloret de Mar, in Tunesië, in Spijkenisse. En nadat we de motor hebben geparkeerd op de zon, zullen we haar vragen om te stoppen met schijnen, en ervoor te zorgen dat alle zomervakanties, van wie ook, zullen verworden tot een rampzalig feest van angst, pijn, bevriezing, honger, dorst, en obers die het verschil niet kennen tussen kaas en stront. En, beste vakantiegangers, vergeet ook nooit dat iedere reis er één is naar de laatste dag.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234