null Beeld VRT
Beeld VRT

Open Venster

‘In Vlaanderen is veel warmte verloren gegaan, maar in Wallonië spreken mensen nog met elkaar’

Lezersbrief

Ik heb zonet het interview met Els De Temmerman in Humo 4268 gelezen. Wat een dame! Zo iemand zou de Nobelprijs voor de Vrede mogen ontvangen. Ze zou met dat miljoen euro nog heel veel humanitair werk kunnen verrichten.

Ze heeft ook groot gelijk dat de menselijke warmte hier verloren is gegaan en dat de samenleving kil is geworden. Inderdaad, als je in de supermarkt rondloopt, is er nauwelijks oogcontact. Onlangs maakte ik het nog mee in de Delhaize in Geraardsbergen. Ik knikte glimlachend goedendag naar een dame die mij passeerde tussen de rekken en ze bekeek mij vies, alsof ik iets van haar wilde! Ik kwam buiten en toen ik mijn boodschappen in mijn koffer legde, knikte ik goedendag naar een dame die naast mij geparkeerd stond en ook haar boodschappen aan het inladen was, en ze bekeek mij heel vies! Je voelt je dan echt niet goed en vraagt je af waar de wereld naartoe gaat. Wat een hoop zure gezichten!

Ik heb 34 jaar in de Vlaamse Brusselse rand gewoond en woon sinds mijn pensioen op nog geen kilometer van de taalgrens, en er is een groot mentaliteitsverschil tussen noord en zuid. Ik ga geregeld naar Wallonië en de mensen zeggen er ‘Bonjour’! of knikken met een glimlach, het personeel van de supermarkt begroet je met een glimlach en soms maak je een praatje met hen, iets wat ik en zij appreciëren.

Ik stond eens aan te schuiven aan de kassa en de dame voor mij had vier kilo mosselen gekocht (een promotie: 2 kg en 2 kg gratis) en ik lachte naar haar en zei in het Frans: ‘Je kunt ook niet wegsteken wat jullie vanavond gaan eten, hè!’ Tijdens het aanschuiven begonnen we terstond recepten uit te wisselen. Twee heren achter mij luisterden mee en mengden zich in onze conversatie. Ik zei tegen hen dat het toch spijtig is, zo'n mooie promotie: ‘Wat moet een alleenstaande aanvangen met 4 kilogram mosselen!’ Al lachend zeiden die heren tegen mij: ‘Pas de problème, hoe laat mogen we komen?’ Wij hebben daar met ons vieren goed gelachen en ik ging met een goed gevoel naar huis. De mensen in Wallonië spreken er veel meer met elkaar, zelfs al ben je een wildvreemde.

Ook 'onze Vlaamse’ oudjes waarderen het wanneer je hen glimlachend goedendag zegt, want die weten nog wat het was om te leven in een buurt waar iedereen elkaar kende, er gelachen werd, en in de dorpen had je veel buurtwinkels wat nu niet meer het geval is. In kleine dorpen heb je al jaren geen bakker, geen slager, geen groenteboer meer.

Wij leven in een individualistische maatschappij. Ieder voor zich en trek je niets aan van een ander. Niet iedereen is zo, maar het is wel een droevige evolutie.

Toen Els De Temmerman het had over ‘het eeuwige optimisme’ en dat iedereen lacht in Afrika, moest ik onmiddellijk denken aan Charles Aznavour . Hij zong in ‘Emmenez-moi': ‘Il semble que la misère serait moins pénible au soleil’.

Monique De Muyter, Overboelare.

Hebt u ook een brief in de pen zitten? Mail naar openvenster@humo.be of vul onderstaand formulier in:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234