Jan Mulder teaser columnBeeld Humo

columnJan Mulder

Jan Mulder: ‘Het totale doodzwijgen van mijn aanwezigheid door mijn machthebber was de klap’

Ik herinner me een eindeloze gang in Leipzig in zo'n de DDR typerende nieuwbouw: een enorm rechthoekig blok op een plek waar ooit art-decohuizen stonden, die door het communistisch regime waren gesloopt. We schrijven dinsdag 4 april 1967. De selectie van het Nederlandse elftal, waarin ik voor de eerste keer ben opgenomen, bereidt zich voor op een laatste training in het Zentralstadion. Ik poets de door mijn vader gemaakte voetbalschoenen, doe ze in de schoudertas en verlaat mijn kamer aan het begin van de lange gang. Honderd meter verderop doet bondscoach Georg Kessler hetzelfde. We lopen recht op elkaar af. Kessler is de vorige zondag in Brussel geweest om me nog een keer aan het werk te zien in de competitiewedstrijd Racing White - Anderlecht. Ik speelde slecht en mijn debuut in Oranje voor de EK-kwalificatiewedstrijd tegen de Oost-Duitsers was opeens onzeker.

Kessler en ondergetekende zijn een meter of twintig gevorderd. In de gang is verder niets of niemand te bekennen of te horen. We denken aan elkaar, dat kan niet anders. Zonder me een blik te gunnen, loopt de keuzeheer langs me.

Ik had een knikje verwacht, een korzelige groet voor mijn part. Hij brak het ijs niet. Een debutant zakt de moed in de schoenen en vertaalt zo'n moment naar het negatieve: het is zeker dat Willy van der Kuijlen van PSV de volgende dag ‘de aanval van Oranje zal leiden’, zoals dat destijds werd genoemd. Ik had die keuze wel begrepen. Maar dat doodzwijgen en totaal negeren van mijn aanwezigheid door Kessler, mijn absolute machthebber, de heerser over al mijn dromen zeggen we er pathetisch bij, was de klap. Ik heb me nooit zo naar gevoeld als in die verschrikkelijke gang.

Is de houding van Kessler te vergelijken met wat dezer dagen in de turnsport in het nieuws is: mishandeling van jonge sportmensen? Geestelijke onderdrukking?

Voorafgaand aan de training stonden we in de middencirkel van het Zentralstadion om Kessler heen. Hij schraapte de keel en dreunde voor de belangrijke match van de volgende dag de opstelling van het Nederlandse elftal op. Traag en indrukwekkend bereikte hij de positie van de spits en hij zei alsof het de gewoonste zaak van de wereld was: ‘Nummer neun Jan Mulder.’

De volgende dag verloren we met 4-3. Ik scoorde al in de eerste minuten 0-1 en speelde verder ook uitstekend. Commentator ir. Ad van Emmenes: ‘Dat had Cruijff hem niet verbeterd!’ (Van Emmenes kon het weten: hij bezat een dochter die volgens het gerucht verkering had met Johan Cruijff, en tegen een vriendin had gezegd dat ze niet kon wennen aan zijn ‘ijskoude voeten’.) Kessler had in die gang waarschijnlijk een tactische zet voor ogen. Hij wilde de jongeling ‘prikkelen’. Hoewel ik het graag anders had gezien, was zijn methode ver verwijderd van de onderdrukking in de turnsport die dezer dagen in het nieuws is. In de documentaire ‘TURN!’ van Esther Pardijs zagen we Nederlandse gymleraren van de bond ruggen en onvolgroeide beentjes met letterlijk hun volle gewicht erop rechtbuigen. Ook de mentale druk, gezamenlijk met de ouders, op de van pijn huilende kinderen was wreed - en de turnbond keek naar China.

In de voetbalsport ken ik, die van die gang, nog één schrijnend geval. Johan Neeskens werd bij de New York Cosmos wekenlang door zijn trainer Hennes Weisweiler gesommeerd 's ochtends om 6 uur twee uur lang rond het Yankee Stadium te rennen. Weisweiler lag nog op bed en had een hulpje gestuurd om te controleren of zijn bevelen correct door Neeskens werden opgevolgd.

Maar veel meer trainers hebben geleden onder de terreur van jonge voetballers dan andersom. Ik herinner me zeer irritante gedragingen van mezelf jegens de coaches Sinibaldi, Béres en Kessler van Anderlecht. Er liggen gelukkig geen documentaires ergens op de plank.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234