Jan Mulder teaser column Beeld Humo
Jan Mulder teaser columnBeeld Humo

ColumnJan Mulder

Jan Mulder: ‘Komt het doordat het virus me anderhalf jaar heeft beknot dat ik alles van de Spelen nu zo gulzig tot mij neem?’

De Olympische Spelen hadden moeten worden afgelast, lang voordat ze begonnen. Het Japanse volk was vierkant tegen, het land had de noodtoestand uitgeroepen, de veiligheidsvoorschriften waren zo draconisch opgesteld dat van een ‘verbroedering tussen de volkeren’ geen sprake kon zijn, en zonder publiek is er sowieso geen bal aan: ik zou weinig tijd voor de televisie doorbrengen, zeker weten.

De eerste dag stond hij toevallig aan. De Oostenrijkse wielrenster Anna Kiesenhofer lag 11 minuten voor op de vier Nederlandse vedetten met nog 100 kilometer te gaan. Kiesenhofer is amateur zonder sponsor. Ze had dit seizoen slechts twee koersen uitgereden, omdat ze bang is om in een peloton te fietsen. De Nederlandse commentator riep bij elke kilometer – zonder dat Kiesenhofer een seconde verloor – het modewoord ‘bizar’, maar ik zette de tv niet uit. Kiesenhofer won de rit die ontroerde, Van Vleuten werd tweede, maar was in de veronderstelling dat ze gewonnen had. En ook in de volgende dagen kwamen de emoties aan de lopende band mijn huis binnen.

Tom Dean won de 200 meter vrije slag. Bij het aantikken zagen we in double screen de tuin van zijn ouderlijk huis in Engeland, waar familie en vrienden nagelbijtend en op en neer springend de laatste meters mee beleefden: een bewegend schilderij met in het midden van het tableau een dansende oma van 200 kilo. Later in de nacht ging de Australische zwemcoach Dean Boxall na de overwinning van zijn pupil Ariarne Titmus op de 400 meter vrije slag in zijn eentje zodanig woest tekeer, dat Amerikaanse twitteraars en supporters van favoriete Katie Ledecky massaal de tegenaanval inzetten.

null Beeld BELGA
Beeld BELGA

Duitse dressuurpaarden: ik werd er verliefd op. Belgen en wat die mannen allemaal met een hockeystick kunnen: mijn bewondering, tot aan kippenvel toe. Ik werd met het uur enthousiaster. Komt het doordat het virus me anderhalf jaar heeft beknot dat ik alles van de Spelen nu zo gulzig tot mij neem?

Eén olympische discipline bracht me in verwarring: welke kant gaat de emotie daar op? Huilt ze omdat ze gewonnen heeft of omdat het net weer mis ging? Skateboarden voor vrouwen – ik zag de discipline ‘street’ – ligt qua sentiment ingewikkeld: het juichen neemt geen einde terwijl ze zich te pletter vallen. Van de co-commentator werden we ook niks wijzer. Ze riep voortdurend ‘wauw’ als er een 13-jarige deelneemster van de helling afrolde, op een hek van een meter hoog sprong, er weer vanaf moest en dan keihard tegen de betonnen vloer sloeg. ‘Wauw!’ Het kind krabbelde overeind en viel huilend tegen een dolgelukkige coach aan. Eén, twee, drie, vier kanshebbers van 13 jaar stortten van de reling af, waren zichtbaar tevreden met elke doodsmak en de commentator wauwde euforisch ‘wauw’.

Jezus, een roeiboot die tien meter voor de finish nog op een gouden koers lag, zinkt. Tom Dumoulin wint zilver, het grijpt me ook erg aan. De Nederlandse taekwondoka Reshmie Oogink test positief op corona. Na jarenlange keiharde trainingen wordt ze veertien dagen opgesloten in het olympische quarantainehotel, ‘een gevangenis zonder bezoek’. Turnster Simone Biles kan de druk niet meer aan en druipt af. Het wemelt van de emoties. De televisie hier, die gaat niet meer uit.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234