Jan Mulder teaser column Beeld Humo
Jan Mulder teaser columnBeeld Humo

ColumnJan Mulder

Jan Mulder over schoenen uit 1965: ‘Tussen de ijzeren studs zitten nog plukjes gras: uit het Astridpark?’

Jan Mulder

Mijn jeugdvriend Jaap had van zijn kennis Herman een paar voetbalschoenen gekregen waarvan werd verondersteld dat het door mijn vader was gemaakt en ik erop had gespeeld. Hij wilde graag bij me langskomen om de echtheid van het kunstwerk te laten vaststellen. Op maandagochtend 8 november stapte Jaap mijn huis binnen en nog voor hij ging zitten, haalde hij de schoenen uit een plastic zak en hield ze met gestrekte armen voor zich uit.

‘Ja, die zijn van mij. Ik heb ze in 1965, mijn eerste jaar bij Anderlecht, nog gedragen.’

Mijn vader was schoenmaker. Op een middag, ik moet een jaar of 15 en al een leuke middenvoor zijn geweest, toonde ik hem een foto van Ferenc Puskás. ‘Zulke schoenen moet je voor me maken.’ Mijn schoenmaker: ‘Zullen we de neus van lichtbruin suède doen?’ Hij was artiest, maar ik was Puskás: volledig zwarte schoenen dus en met een lage schacht van soepel kalfsleer. In de jaren 70 werd de huid van de kangoeroe opeens populair, en tegenwoordig zijn het allemaal plastics in alle kleuren van de regenboog die ze na één wedstrijd afdanken. Mijn dierbare zwarte hebben het vier jaar volgehouden. Duizend dagen op het sportpark van Winschoten tot en met de veldslagen in Luik: alles hebben we samen overleefd.

Wanneer en hoe waren mijn schoenen bij Jaaps kennis terechtgekomen? Herman had ze geërfd van zijn overleden broer Ko, ook een jeugdvriend van me. Bij de verdeling van de inboedel en bij gebrek aan interesse van de familie had Herman ze maar meegenomen. Jaap schonk me de schoenen terug met een sentimenteel toespraakje. De herinneringen vlogen ons om de oren en na uren van nostalgische praat zette ik het cadeau in de hoek.

En toen begon een klein probleem te knagen: wat doe je ermee? In een doos op zolder zetten? Pontificaal in een vitrine tentoonstellen? Waar moet die vitrine staan? Bij de voordeur? In de living, opdat geen bezoeker het in zijn hoofd haalt niet te vragen van wie deze schoenen op de glasplaat boven het art-nouveauvaasje zijn? Gewoon radicaal op de schouw om in de winter boven het knapperend haardvuur bij weg te dromen? (Winnaars van de Gouden Schoen plegen hun prijsschoenen daar neer te zetten. Bij mijn opa en oma zaten zelfs twee poedels van witte keramiek op de schoorsteenmantel.)

Ze staan nu alweer een maand op de keukenvloer. Tussen de ijzeren studs zitten nog plukjes gras: uit het Astridpark? Het gaat me te ver om door de afdeling ecologie van de gemeente Anderlecht een bodemanalyse te laten verrichten, maar veel scheelt het niet. Trouwens, stel je voor dat het inderdaad gras blijkt te zijn dat omstreeks 1960 is gezaaid in het strafschopgebied van RSC Anderlecht, wat gaat er dán ‘door je heen’? Zou mijn toegewijde echtgenote voor de zekerheid al enig medelijden voor me hebben ontwikkeld omdat ze vreest dat ik lijd onder de trage dolkstoot van de verleden tijd, gloriejaren die nooit meer terugkeren? Een man moet sterk zijn. Met opgeheven hoofd en fris van geest de toekomst tegemoet. Uit het zicht dus met die ouwe dingen. Ik doe ze in de plastic zak en leg hem onder de tafel. Morgen zien we wel weer wat ik precies met mijn leven aan moet.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234