heleen debruyne teaser Beeld Humo
heleen debruyne teaserBeeld Humo

ColumnHeleen Debruyne

‘Je grenzen aangeven: het klinkt simpel, maar de meeste mensen zijn er ontstellend slecht in’

Consent. Toestemming. Het is moeilijk. ‘Allemaal goed en wel, maar dan dood je toch de erotiek?’ wordt er dan geprutteld. De pruttelaars komen met het voorbeeld van die ene app waarbij beide partners vóór de daad hun handtekening zetten onder wat ze precies gaan doen met elkaar en hoe, zodat er na het neuken zeker geen legale actie wordt ondernomen. ‘Ik weet niet of je dat allemaal in regels kunt vastleggen,’ zei Delphine Lecompte in De Morgen, met een sneer naar wat ze de ‘nieuwe puriteinen’ noemt. ‘Goeie seks betekent net dat je je verliest. Je bijt elkaar, geeft een klets, zodat je vingers in het vlees blijven staan.’ Nu vind ik die app zelf ook dodelijk voor de opwinding en vind ik seks pas goed als je jezelf helemaal kwijt bent. Maar ik wil het alomtegenwoordige misverstand over consent even uit de weg proberen te ruimen.

Ik begrijp de moeite. Een paar jaar geleden, vóór #MeToo – het lijkt wel een ander universum – deed ik research voor een boek over seks en lichamelijkheid, samen met mijn coauteur Anaïs van Ertvelde. We moesten het ook over consent hebben, vonden we. Het begrip was hier nog niet zo bekend bij een breed publiek, maar gonsde volop in de Engelstalige wereld. De geschiedenis van consent vonden we interessant, omdat het ons veel leert over hoe seksueel misbruik van een verwaarloosbaar en sowieso zelden te bewijzen gebeurtenis een strafbaar misdrijf werd. Het heeft feministische juristen veel tijd en moeite gekost om duidelijk te maken dat een gehuwde vrouw wel degelijk verkracht kan worden door haar echtgenoot, om maar iets te zeggen.

Misschien konden we er zelf ook iets van leren, van dat hele consent – wie heeft nooit met een licht ongemakkelijk gevoel op een seksuele interactie teruggekeken? Omdat je over je eigen grens ging, of omdat je niet kunt inschatten of de ander het eigenlijk wel prettig vond. Tot het zover kwam. Wat was dat hele consent voor regelneverij? Moest seks niet onbezonnen zijn?

Ik voelde zoveel weerstand, dat ik de hete aardappel naar Anaïs heb doorgeschoven – met haar toestemming. (Schuif niemand hete aardappelen door zonder dat eerst te vragen.) Haar onderzoek heeft me de ogen geopend. Consent hoeft niets te maken te hebben met het ondertekenen van legale documenten of het bij elke opgeschoven centimeter richting de genitaliën amechtig vragen: ‘Vind je dit nog lekker? Mag ik wel verder gaan?’ Het gaat om het uiten van je eigen verlangens, het durven aangeven van je grenzen, om het alert zijn voor andermans grenzen.

Het klinkt simpel, maar de meeste mensen – mannen en vrouwen – zijn er ontstellend slecht in. Dat is vervelend, want net wanneer je erop kunt vertrouwen dat de ander oog en oor heeft voor je grenzen, voel je je veilig. En als je je veilig voelt, kun je je beter verliezen. Kan je grenzen verleggen. Niet toevallig: consent is erg belangrijk voor wie aan bdsm doet. Anaïs’ conclusie was helder: wie consent in de praktijk probeert te brengen, is geen zure kut, maar heeft net betere seks.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234