brusselmans column web Beeld Humo
brusselmans column webBeeld Humo

columnHerman Brusselmans

‘Je moet qua positiviteit en naïviteit al van goeden huize zijn om te denken dat 2022 een leuk jaar zal worden’

Herman Brusselmans

Herman Brusselmans gaat iedere week op zoek naar het verhaal achter een opvallende kop in de krant of op een nieuwssite.

Het is nog niet zeker of er wel of niet kerst- en nieuwjaarsfeestjes mogen worden georganiseerd. Dat betekent dat het mogelijk verboden zal zijn om samen te troepen, aan welgevulde tafels met de blikkerende tanden kalkoenen aan stukken te scheuren, zich vol te gieten met glühwein, en daarna kotsend in de tuin achter de struiken te gaan liggen, nadat men enige kerstliederen heeft gekweeld in de trant van ‘Zoals Jezus in de kribbe ligt/Lijkt hij wel een kleine nicht’, ‘De drie koningen zijn drie jeanollen/Die buffelen in elkanders hollen’, en ‘Maria werd door niemand gedekt/We noemen haar dus onbevlekt.’ De week daarna is het dan weder feest, eerst op oudjaar, waar men aan welgevulde tafels met de blikkerende tanden het varkenshaasje aan stukken scheurt, zich volgiet met al wat alcohol bevat, en daarna achter de struiken in de tuin kotst, en eenmaal het braaksel op de lippen en de kin is opgedroogd, trekt men de stad in, of spoedt men zich naar het dorpsplein, om daar te brallen en te brullen, te schreeuwen en te krijsen, te gillen en te loeien, wachtend tot er van tien naar nul afgeteld wordt, en het nieuwe jaar 2022 zich aanbiedt. Je moet qua positiviteit en naïviteit al van goeden huize zijn om te denken dat 2022 een leuk jaar zal worden, waarin alles ten goede keert, waarin alle virussen hun biezen pakken, waarin het klimaat zichzelf zal herstellen, waarin de wokebeweging ervoor zorgt dat het n-woord, het j-woord, het f-woord, het h-woord en het q-woord nooit meer gebruikt zullen worden, en waarin de dementerende oma ineens haar verstand terugvindt, en een exposé geeft over de semantiek in het proza-oeuvre van Paul Van Ostaijen.

Maar goed, de kans bestaat dat de feestjes niet zullen doorgaan, en dat corona voor de zoveelste keer onze plannen dwarsboomt. Zwartkijkers denken zelfs dat corona nooit meer weggaat. Ik ben nochtans een zwartkijker, maar ik denk dat corona wel ooit weggaat, al zal ik misschien 90 worden zonder dat ik de verdwijning van het virus medemaak. In dat geval zal corona nog 26 jaar de wereld beheersen, en kunnen we pas in 2048 opnieuw de feestneus opzetten, en ongebreideld vreten, zuipen, overgeven, dansen, onverstaanbare kreten slaken, en onszelf belachelijk maken. Hoe dan ook verlang ik sterk terug naar de feesten uit de jaren 60, toen ik een jongetje was en zo rond 20 december een sneeuwman bouwde op ons erf. In die tijd sneeuwde het namelijk nog weleens. Als ogen van de sneeuwman fungeerden twee grote knopen van het deux-pièces-jasje van m’n grootmoeder Maria, als neus de afgebroken steel van een koekenpan, en als muts een onderbroek van onze hoeveknecht Jef Van Dokkes. Hij was een eenzame ziel, en mocht mede bij ons aan de feesttafel zitten. Opgediend werden: garnalencocktail als voorgerecht, het reeds genoemde varkenshaasje als hoofdgerecht (met groenten en kroketten), en als nagerecht een stuk taart uit de winkel van bakker Gérard, die later zou verongelukken door met z’n Opel Commodore een bocht te missen en in de trotse rivier de Durme te zwenken. Na de maaltijd gingen we buiten rond het knetterende vuur zitten, en nam m’n oom Oscar z’n gitaar ter hand, en speelde hij melancholische nummers van Engelbert Humperdinck en Wannes Van de Velde. Op een keer had m’n vader het idee om Wannes Van de Velde persoonlijk op ons oudejaarsfeestje uit te nodigen, zodat hij zijn melancholische nummers zelf kon zingen. We konden zijn telefoonnummer bemachtigen en m’n vader belde hem met het voorstel, maar Wannes zei: ‘Kust m’n kloten.’ Wie had dat gedacht van die vriendelijk lijkende Antwerpse bard? M’n vader heeft toen de lp die hij van Wannes Van de Velde had aan stukken gehakt met de bijl. Overigens is Wannes Van de Velde dood, zijn m’n grootouders dood, is Jef Van Dokkes dood, en is oom Oscar al heel lang dood, nadat hij zich verhangen had in een armoedige zolderkamer in Asse. Soms heb ik het gevoel dat iederéén dood is, en dat helemaal niemand ooit nog kerstmis of oud en nieuw zal vieren. Maar nee, niet iedereen is dood, en ontelbaren staan klaar om kerstmis en oud en nieuw te vieren, wat deze keer eventueel niet zal doorgaan, omdat het om zich heen grijpende virus alles bepaalt wat er te bepalen valt, en zonder overleg met wie dan ook beslist dat wij, mensen, geen reet voorstellen en gedoemd zijn om op een zéér krakkemikkige manier te overleven.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234