brusselmans column web Beeld Humo
brusselmans column webBeeld Humo

ColumnHerman Brusselmans

‘Jongeren weigeren voor God, de duivel, de virologen of de regering te dansen’

Zo’n 80 procent van de bevolking voelt zich in staat om ook tijdens de feestdagen de coronaregels te volgen, en 20 procent zal de regels aan zijn laars lappen. Dat zijn op een bevolking van tien miljoen twee miljoen pipo’s die zich nergens wat van aantrekken, baby’s en comapatiënten meegerekend. Maar ik neem aan dat de baby’s in hun wiegje zullen liggen en dat de comapatiënten van toeten noch blazen weten, dus moeten we de overtreders in andere compartimenten van de maatschappij gaan zoeken. Er wordt verondersteld dat het vooral jonge mensen zullen zijn die op tafel gaan dansen tijdens de kerst- en nieuwjaarsdagen. Tot nu toe zijn al ontelbare zogenaamde lockdownfeestjes stilgelegd, waarna de deelnemers werden geverbaliseerd en ze een serieuze boete of zelfs een gevangenisstraf kunnen verwachten. Die feestjes worden door de band genomen georganiseerd en bijgewoond door klojo’s tussen de 17 en de 36 jaar. Dat zijn degenen die er zo goed als zeker van zijn dat het virus, zelfs als het hen te pakken krijgt, ongevaarlijk is, niet meer verschijnselen zal etaleren dan een griepje, en binnen de drie dagen verdwenen is. Dat ze mekaar besmetten als de neten, en daarna ook degenen met wie ze dagelijks intensief contact hebben, zoals hun ouders, grootouders, bejaarde buren en tante Sonja, daar staan ze niet bij stil, en als ze dat wel doen, kan het hun geen kloten schelen. Na ons de zondvloed.

De psychologen blijven er maar op hameren dat vooral jongeren het beu zijn om te leven in een staat van angst en voorzichtigheid, terwijl ze bepaald gedrag moeten vermijden en continu op hun hoede moeten blijven. Jongeren wordt hun toekomst ontnomen, uitgerekend zij moeten de vrijheid kunnen vieren, en thuis blijven zitten zonder iets omhanden te hebben is nefast voor hen. Daarom moeten we het hun vergeven dat ze af en toe uit de band springen, de regels ontwijken en hier of daar samenkomen om te zuipen, te lallen en te brallen, mekaar bij de intieme delen te grijpen of op andere manieren uit te drukken dat ze weigeren om voor God, de duivel, de virologen of de regering te dansen. Als ze dansen, doen ze het met elkaar, tongen in elkaars bakkes, zwetend als runderen, de aders vol gin-tonic en coke, verstand op nul, en van zins om iedereen die hun strapatsen veroordeelt, op de smoel te slaan.

Tjonge, wat ben ik gelukkig dat ik niet meer tot de jongeren behoor. En wat ben ik gelukkig dat van mij niet verwacht wordt dat ik mezelf op stelten zet tijdens de periode tussen het oubollige Kerstmis en het afgezaagde Nieuwjaar. Wat ben ik derhalve gelukkig dat ik met vlag en wimpel behoor tot de 80 procent van de Belgen die zich te allen tijde aan de regels houdt, minstens tot er een spuit Pfizer in m’n corpus wordt gejaagd. Zoals de rest van de 80 procent blijf ik, tot het virus is uitgeroeid, doen wat ik al negen maanden doe, en dat is nagenoeg niks. Oké, ik schrijf per dag wel enige bladzijden van m’n vuistdikke studie over de moderne Vlaamse en Nederlandse literatuur, maar of je dat werkelijk iets dóén kunt noemen, dat betwijfel ik. Mogelijk zal die studie nooit gepubliceerd worden, omdat ik het van lieverlede zelf een hoop nutteloze bullshit zal vinden. De andere dingen die ik hoe dan ook uitvoer, lijken me belangrijker dan een studie schrijven: met de hond gaan wandelen, met m’n vriendin op de bank zitten, kleine porties pasta pesto eten, naar ‘First Dates’ kijken, voor me uit staren, de krant lezen en bedenken dat, terwijl ik me gedraag als een zoutzuil, ongeveer twee miljoen kloefkappers bezig zijn met hun feestkleren aan te trekken, zich naar een locatie te begeven en daar de tijd van hun leven proberen door te brengen.

Geef mij dan maar de totale inertie. Met halfgeloken ogen zeg ik tegen m’n vriendin: ‘Hoe gaat het, liefje?’ Zij zegt rustig: ‘Het gaat wel goed, dank je wel om het te vragen.’ Ik zeg: ‘Zal ik je een glaasje water geven?’ Zij zegt: ‘Als je dat zou willen doen, zou dat heel vriendelijk van je zijn.’ En zo gaan onze gesprekken door en door, en onze hond ligt rustig te slapen, en binnen onze vier muren daalt de rust steeds meer neer, en we doven er zelfs de lampen bij, zodat het lijkt of we onszelf van de wereld laten verdwijnen. Buiten de vier muren klinkt angstaanjagende muziek, zijn er de geluiden van de tegen de gevels kotsende 20 procent, en bij die onmachtigen zitten niet alleen jongeren, maar voor mijn part ook baby’s, comapatiënten, God, de duivel, tante Sonja en een aap met een hoed op. Niettemin strompelt het leven, waar dan ook, gewoon voort.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234