Beeld ANP

Open Venster

‘Keer op keer worden de thuiszorgers van het kastje naar de muur gestuurd’

Ik ben tewerkgesteld als verzorgende in de thuiszorg, bij Familiehulp. Een job die ik al bijna twintig jaar met hart en ziel doe. Het coronavirus heeft het hele land in zijn greep, dus ook de thuiszorg. Maar het blijft bijzonder stil rond de problemen waarmee de thuiszorg nu te kampen heeft. Het lijkt wel alsof die duizenden werknemers niet bestaan.

Het grootste probleem is het totale gebrek aan interesse van de Vlaamse regering. Minister Wouter Beke laat ons keer op keer in de kou staan. Zo hebben wij geen recht op preventieve covid-testen, omdat we ‘geen verhoogd risico’ lopen. Wij gaan nochtans van de ene cliënt naar de andere. Ikzelf en veel van mijn collega’s hebben een besmetting opgelopen tijdens ons werk. Om dan zoiets te moeten horen is bijna letterlijk een slag in ons gezicht. Of hoe verklaar je anders de hoge ziekte- en afwezigheidscijfers? Natuurlijk sluit een covid-test geen toekomstige besmetting uit. Maar als die beschikbaar wordt gesteld aan thuiszorgmedewerkers, kan de verdere verspreiding van het virus ongetwijfeld afgeremd worden, gezien het aantal huisbezoeken dat wij dagelijks afleggen bij kwetsbare mensen.

Voorts strooit de federale regering met premies voor het ziekenhuispersoneel, en ik gun hen iedere cent: ze hebben er hard genoeg voor gewerkt. Maar op Vlaams niveau blijft het opnieuw stil. Zijn wij dan echt minderwaardig? Thuiszorg blijkt keer op keer geen prioriteit te zijn. Nochtans zijn wij een heel belangrijke schakel binnen de gezondheidszorg.

In het begin van de coronacrisis hadden we zelfs geen recht op beschermend materiaal. Bij Familiehulp zijn collega’s op alle niveaus toen in hun weinige vrije tijd massaal aan de slag gegaan met hun eigen naaimachines, om ons van mondmaskers te voorzien. Het gebrek aan erkenning van de overheid wordt ons stilletjesaan te veel. Keer op keer worden we van het kastje naar de muur gestuurd en compleet genegeerd.

Onze cliënten hebben vandaag meer dan ooit met eenzaamheid te kampen. Door corona komt uiteraard geen of amper bezoek over de vloer. De enigen bij wie ze hun hart nog kunnen luchten zijn wij. Maar wij zijn steeds meer in onze tijd beperkt. We regelen snel hun dagelijks toilet en de boodschappen, warmen een maaltijd op en moeten weer de auto in, naar de volgende cliënt.

De thuiszorg moet besparen, maar van de overheid moeten mensen wel zo lang mogelijk thuisblijven. Waar zit in godsnaam de logica? Als wij niet op enige erkenning van bovenaf kunnen rekenen, waar trekken wij ons dan in deze barre tijden aan op, vraagt u? Aan al onze collega’s met een even warm en groot hart; aan onze leidinggevenden bij Familiehulp, die er steeds voor ons zijn, die echt begrijpen wat wij nu al meer dan acht maanden meemaken, elke dag opnieuw.

Ester Verdurmen, Stekene.

Hebt u ook een brief in de pen zitten? Mail naar openvenster@humo.be of vul onderstaand formulier in:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234