brusselmans column web Beeld Humo
brusselmans column webBeeld Humo

ColumnHerman Brusselmans

‘Kinderen zijn verstoorders van gezin, school en maatschappij, en ze stinken uit hun bek’

In de eerste coronagolf waren kinderen, op een paar van die klootzakjes na, geen besmetters. In de tweede golf begonnen ze dat wel te worden, en bij het begin van de derde golf kun je maar beter meer dan anderhalve meter afstand houden van elke kleuter, snotaap of min-12-jarige, want anders wordt er minstens een halve kilo covid naar je doorgestraald. Kinderen deugen sowieso niet en hebben nooit gedeugd. Het zijn verstoorders van gezin, school en maatschappij, ze stinken uit hun bek, masturberen in vieze zakdoeken die moeder de vrouw dan moet wassen, lezen nooit boeken van Dimitri Verhulst, struikelen over hun eigen poten, haten alles en iedereen, en staan vol met op barsten staande puisten. Ze verstoren het verkeer door als idioten van links naar rechts te fietsen, doen vuile manieren met elkaar vanaf ongeveer hun zevende levensjaar, willen de laatste tijd zomaar van geslacht veranderen en weten derhalve nooit meer met zekerheid of ze een jongen of een meisje zijn. En als ze een jongen zijn, zouden ze borstjes willen en als ze een meisje zijn, proberen ze een snorretje te laten groeien. En ze hebben de taalkennis van een papegaai wiens tong is geamputeerd: via WhatsApp onzin bij elkaar krabbelen, dat kunnen ze wel, maar de dt-regel onder de knie krijgen is voor hen even lastig als hun veters knopen, wat ze meestal ook niet kunnen zonder hun vingers te breken.

Maar goed, in deze tijden is het vooral de kwestie dat onder kinderen zowel verspreiders als superverspreiders zitten, en wat doet onze regering eraan? Wel, onze regering zegt dat pipo’s onder de 12 jaar in niet te veel bubbels tegelijk mogen opereren. Ze kunnen wel met z’n tienen voetballen of basketballen, maar daarnaast mogen ze niet nog iets anders doen waarbij ze elkaar in de weg lopen. Dus niet én voetballen én naar de jeugdbeweging gaan én in de muziekschool als gekken in groep op de piano zitten rammen. Met andere woorden, kinderen moeten zich tot één hobby beperken.

Voor de meesten is dat een ramp, want ze hebben doorgaans ongeveer tien hobby’s. Ik heb buren en hun twee kinderen voetballen en zitten in de jeugdbeweging en spelen piano, en daarnaast doen ze aan judo, rijden ze paard, bezoeken ze de mindfulnessclub, volgen ze les in 3D-printen, gaan ze drie keer in de week onderwaterpolsstokspringen en hebben ze tevens als belangrijke bezigheid achter een struik schijten in zoveel mogelijk parken en bossen in de omgeving van Gent, en dat willen ze per se omdat ze eigenlijk zo zot zijn als een draaideur. Ik vroeg vandaag nog aan de ene, de 9-jarige Kianu, welke van die activiteiten hij zal kiezen als z’n enige door de regering toegestane hobby, en hij zei: ‘Achter een struik schijten vaneigens, godvermiljaardedzju.’ Aan de andere, de 11-jarige Shivo, vroeg ik hetzelfde en hij zei: ‘Ik ga al m’n hobby’s blijven doen, ik trek me van de besluiten van de regering geen fuck aan. Voor mijn part steken ze mij in de gevangenis en laat ik mij in de reet naaien door verkrachters, moordenaars en belastingontduikers.’

Kortom, de kinderen van tegenwoordig hebben het, door het coronavirus en door de algehele waanzin, ook niet makkelijk. Vroeger was het toch heel anders. De meeste kinderen hadden simpelweg geen enkele hobby. Het enige wat ze van hun ouders mochten doen, was helpen bij de afwas, de eieren uit het kippenhok gaan halen, zich vervelen, hun huiswerk maken, de rug van hun mammie wassen als die in bad zat en doktertje spelen met hun broertjes en zusjes, wat je niet echt een hobby kon noemen, want als je het al iets kon noemen, was het een potje doordeweekse incest. Zelf kon ik indertijd niet klagen, in die zin dat ik van m’n ouders één hobby mocht kiezen. Ik koos voor drummen. ‘Allemaal goed en wel,’ zei m’n vader, ‘maar wie gaat dat drumstel betalen?’ ‘Jij,’ zei ik. ‘Weet je waar ik voor wil betalen?’ vroeg hij. ‘Een mep tegen je bakkes! Die mag me 20 frank kosten.’ Hij gaf me 20 frank en vervolgens zo’n klap tegen m’n smoel, dat ik als een zak zemelen tegen de grond ging. Met een paar luizige vakantiejobs verdiende ik enig geld en kon ik op eigen kracht een drumstel kopen, maar daar maakte ik zoveel lawaai mee, dat m’n vader met z’n bijl alle trommels in tweeën hakte. ‘Zoek maar een andere hobby,’ zei hij, en toen heb ik nog jaren in m’n kamertje zitten breien.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234