brusselmans column web Beeld Humo
brusselmans column webBeeld Humo

ColumnHerman Brusselmans

‘Laten we het beperkte talent van zowel Charlie Watts als Wilfried Van Moer vergeten’

Herman Brusselmans gaat iedere week op zoek naar het verhaal achter een opvallende kop in de krant of op een nieuwssite.

null Beeld

Het is vaak zo dat als een beroemd persoon doodgaat, in dezelfde periode een ander beroemd persoon ook doodgaat. Denk aan Michael Jackson en Yasmine, William Shakespeare en John Burns, en Boris Vian en Édith Piaf. Thans was het weer zover: Charlie Watts en Wilfried Van Moer gingen praktisch tegelijkertijd van ons heen. Ik heb Wilfried Van Moer altijd zeer bewonderd, niet alleen omdat hij wel wat kon voetballen, maar ook omdat hij een prachtig mens was, die veel deed voor goede doelen, bijvoorbeeld soep uitdelen aan daklozen, geld storten op de rekening van Fietsen Voor Afrika, en een brief schrijven naar koning Boudewijn, waarin hij vroeg om voor alle zwarte kindertjes een wollen muts te financieren, tegen de bijtende winterkou. Als je in de jaren 80 een zwart kindje in het putje van december met een wollen muts op z’n koppie zag rondlopen, was de kans groot dat dat dankzij Wilfried Van Moer was. De vraag is echter: was Wilfried werkelijk zo’n prima voetballer als vaak verondersteld wordt? Nou, z’n spel vertoonde ook een paar mankementen. Heb je ’m ooit een pass van 40 meter zien geven? Heb je ’m ooit de bal in het dak van het doel zien koppen? Heb je ’m ooit vier man zien dribbelen, waarna hij met een wippertje de keeper verschalkte? Nee, dat niet. We moeten Wilfried, nu hij dood is, ook weer niet te veel eer geven. Ik heb hem één keer ontmoet, toen ik als vip was uitgenodigd bij de wedstrijd België-Schotland, geëindigd op 1-1. Ik zei tegen hem: ‘Wilfried, in de 36ste minuut wilde je Jan Ceulemans bereiken, wat mislukte. Hoe komt dat?’ Wilfried zei schuchter: ‘Op het moment dat ik de bal doorspeelde, liet ik een enorme scheet, waardoor de bal lichtelijk afweek en ik in plaats van Jan een Schot bediende.’ Ik vond die uitleg plausibel, want ik heb ook gevoetbald en ik weet derhalve dat een pass verzenden en het laten van een scheet niet altijd samengaan. Maar hoe dan ook zullen we Wilfried steeds blijven koesteren als een leuke kabouterfiguur, die ons enig sportgenot heeft bezorgd.

En dan Charlie Watts. Reeds op 80-jarige leeftijd gaf hij de pijp aan Maarten. Charlie was wel al een tijdje ziek, hoestte bloed op, kon niet meer met de hond spelen zonder eerder dan de hond buiten adem te raken, en spuwde de laatste weken stukjes van z’n lever uit. Ik heb hem met de Stones één keer live zien spelen, in het Musikpalast in Zürich. Men zal zich afvragen: wat ging jij in Zürich uitvreten? Wel, ik moest in Zwitserland zijn, ter promotie van de Franse en Duitse vertaling van m’n toentertijdse roman ‘Vergeef mij de liefde’, en na een aantal signeersessies in boekhandels, kwam ik ook in Zürich terecht, waar ik een interview zou geven voor de Rundfunk. Ik kweet me uitstekend van m’n taak, en zei zowel in het Duits als het Frans: ‘‘Vergeef mij de liefde’ is een roman zoals men die in Zwitserland allicht nog nooit gelezen heeft. Trouwens, ik heb horen zeggen dat men hier toch al niet veel leest, waarbij ik niet beweer dat het analfabetisme hier hoogtij viert, maar veel scheelt het niet. Op het Zwitserse platteland groeien de boeren die hun eigen naam niet kunnen spellen aan de bomen, en dan zwijg ik nog over de boerinnen, met hun dikke kont. Enfin, ik hoop dat ‘Vergeef mij de liefde’ jullie veel leesplezier geeft, en graag tot een volgende keer.’ De week nadien stond ‘Vergeef mij de liefde’ op nummer 3 in de Zwitserse bestsellerslijst.

Nu ik er toch was, ging ik in Zürich naar het concert van The Stones, dat bijlange niet uitverkocht was, en de zaal was ten hoogste voor driekwart gevuld, vooral met oudere mensen, kaalkoppen, vetzakken, stinkerds, wijven met snorren, dwergen, albino’s, en uitgelebberde hippies, van wie er één een levende kip in z’n rugzak had. Navraag leerde mij dat de kip Julienne heette, het arme diertje. Kortom, de Stones waren toen al lang niet meer de sexy, populaire band van voorheen, doch ze bleven natuurlijk de Stones, ofschoon ze met verve hun legendarische status naar de kloten hielpen. Vooral Charlie Watts was bijlange niet in vorm, sloeg meer naast dan op de trommels, en keek uit z’n ogen alsof hij z’n warme bedje in het tehuis voor oude van dagen ten zeerste miste. Wil ik hiermee zeggen dat Charlie een matige drummer was, en altijd is geweest? Ja, dat wil ik zeggen. Hij staat niet eens in m’n top 20 van beste drummers aller tijden, waarin overigens Ringo Starr op één staat, John Bonham op twee, en Ben Crabbé op drie. Laten we het beperkte talent van zowel Wilfried Van Moer als Charlie Watts vergeten, en hen eeuwig en met respect in onze gebeden herdenken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234