Open Venster

‘Laten we hopen dat het taboe van depressie nu eindelijk eens doorbroken wordt’

Zonet las ik het Humo-interview over ‘de kunst van het ongelukkig zijn’, met Nowelle Barnhoorn en Esther van Fenema, en wat gaf dat een bevrijdend gevoel! Deze twee wijze vrouwen hebben mij echt troost geboden... En ze zijn bijna dertig jaar jonger dan ikzelf!

Vooral deze passage trof me: ‘Daarna klonk het: je hebt een depressie. Ook daarover wist ik eigenlijk niks. Ik associeerde het met iemand die de hele tijd moet huilen, maar dat deed ik niet. Ik was eerder een snelkookpan van emoties: ik was verdrietig, boos en angstig. Alles door elkaar.’ 

Zelf heb ik het de eerste keer ‘mogen’ doormaken toen ik 32 was en na een zware zwangerschap een kind had gekregen, dat ik moest achterlaten in de couveuse van de materniteit. Hij werd prematuur en dismatuur geboren, na acht maanden zwangerschap woog hij slechts 1,440 kilo. Nadien voelde ik mij doodongelukkig, verdrietig en boos! Een rollercoaster van emoties gierde door mijn lichaam. Tot een dokter mij vertelde dat ik een (zware) depressie had. Voor mij was dat het begin van de genezing. Mijn gevoelens kregen een naam. De dokter stuurde me door naar een therapeut. Langzaam, na een lang proces van vallen en opstaan, ben ik erdoor geraakt. Ik heb mezelf leren kennen op die stoel, tijdens de ontelbare gesprekken. 

Twintig jaar lang ging het (redelijk) goed met mij, tot mijn zoon met een beperking in een psychose belandde en tot drie maal toe in de psychiatrie werd opgenomen. De derde keer ben ik hem er na twee maanden uit gaan halen. Ik zag hem wegkwijnen, het ging steeds slechter met hem. Nadien, toen die vreselijke periode voorbij was, ben ik opnieuw ingestort. Ik kon niet meer eten, slapen en viel 15 kilo af in een maand tijd. En ik maar denken dat het mij nooit meer zou overkomen, dat ik gewapend was. Toch ben ik voor een tweede maal over mijn grenzen gegaan, en ik heb het moeten bekopen met een totale mentale en fysieke instorting. Dezelfde dokter van twintig jaar geleden heeft mij erdoor geholpen. 

Ik ben nog steeds in therapie. Dat is een verademing omdat ik daar ‘mezelf’ mag zijn. Ik mag mijn pijn en mijn verdriet daar uitspreken, zonder veroordeeld te worden. Ik leer leven met vallen en opstaan, nog steeds. Dank voor dit mooie interview, het doet me deugd en ik kan me eraan optrekken. Laten we hopen dat het taboe van depressie nu eindelijk eens doorbroken mag worden. Ik hoop het zo!

L.M., Brecht.

Hebt u ook een brief in de pen zitten? Mail naar openvenster@humo.be of vul onderstaand formulier in:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234