null Beeld Humo
Beeld Humo

ColumnHeleen Debruyne

‘Lokagentes om straatsissers te betrappen: een geniepige vorm van handhaven’

Ik word niet graag nagefloten, nageroepen of nagesist. En nee, als ik oud en volgens de normen dus lelijk ben, zal ik niet heimelijk terugverlangen naar de dagen waarop willekeurige mannen, met wie ik zelf op geen enkele manier in interactie wilde gaan, me nog aandacht schonken. De meeste mensen vinden straatintimidatie overigens onprettig. Voor velen is de angst voor vervelende types zelfs een reden om hun route aan te passen. Het zou onze samenleving sieren als we de slechte sociale gewoonte van straatintimidatie kunnen uitbannen, net zoals we het openlijk mishandelen van echtgenotes hebben uitgebannen en we bezig zijn met het uitbannen van het behandelen van vrouwelijke collega’s als veredelde koffiedames en typistes.

En toch voel ik me ongemakkelijk, wanneer ik lees over politieagentes in burgerkledij, op wandel door wat men lastige wijken noemt, met in hun kielzog twee collega’s die eventuele plegers van intimidatie op heterdaad kunnen betrappen. Een geniepige vorm van handhaven. Zullen de mannen die zo betrapt worden op het roepen van ‘slet’ door een fikse boete plots van hun paard gebliksemd worden en zich bekeren tot beleefde, boetvaardige feministen? Ik durf het te betwijfelen. Waarschijnlijker is dat ze zich geviseerd zullen voelen door de politie. Niet onterecht, bij mijn weten zijn er geen undercoveragenten aan de slag in theaterhuizen om te controleren of regisseurs hun actrices proberen te betasten – nochtans ook strafbaar. Op straat zullen die mannen misschien wel op hun tellen gaan passen, om binnenshuis nog bozer en gefrustreerder te fulmineren over die sletten. Nog iets wat me ongemakkelijk maakt: wat nu precies strafbaar is. De eerste verdachte die in de val van de lokagente trapte, vroeg haar telefoonnummer en ‘klampte haar aan’. De grens met een lompe versierpoging lijkt dun. Verdient zo’n man een blaam op zijn strafblad? Het stigma van dader? Of werkt dat alleen maar contraproductief?

De agentes en de veroordelingen die ze uitlokken, leggen de zwaktes van de seksismewet uit 2014 nog maar eens bloot. Die wet werd snel door het parlement gejaagd, symboolpolitiek na de ophef over ‘Femme de la rue’, de film van Sofie Peeters die voor het grote publiek aantoonde wat vrouwen al jaren wisten: de straten van de stad kunnen onherbergzaam zijn. Die wet bepaalt onder andere dat iemand in het openbaar intimideren, beledigen of vernederen vanwege haar of zijn geslacht strafbaar is. Een vage, brede bepaling, en een wet die jarenlang een dode letter bleef. Getuigen vinden voor zo’n incident was altijd lastig. Vandaar nu dus de agentes in burger. Maar wat levert die dadendrang van de politie op? Een werkelijke ommekeer in het denken over vrouwen? Minder territoriaal gedrag op straat? Of vooral frustratie en ergernis? En waarom vooral die focus op de ‘lastige wijken’ en niet op het subtielere seksisme in andere maatschappelijke geledingen? Kunnen we niet beter agenten of straathoekwerkers in gesprek laten gaan met de sissers, roepers en fluiters? Hun uitleggen waarom hun gedrag kwalijk is? Tijdrovender en minder resultaatgericht dan het opstellen van een proces-verbaal, maar op lange termijn een betere strategie.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234