brusselmans column web Beeld Humo
brusselmans column webBeeld Humo

ColumnHerman Brusselmans

‘Mensen reizen naar gebieden waar het evenzeer naar stront ruikt als thuis’

Herman Brusselmans

Herman Brusselmans gaat iedere week op zoek naar het verhaal achter een opvallende kop in de krant of op een nieuwssite.

Waarom gaan mensen op reis? Om ergens anders te zijn. Waar is dat? In een gebied waar het evenzeer naar stront ruikt als thuis. Waar meer dwergen rondlopen dan hier. Waar de inlanders je willen doodslaan met een tak van de sequoiaboom. Waar de hoeren prut onder hun oksels hebben. Waar honden zijn opgeleid om toeristen te bijten. Waar sommige kinderen ook zijn opgeleid om toeristen te bijten. Waar de dorpstovenaar voorspelt dat je binnenkort kniekanker zult krijgen. Waar de bruggen over de Moezel afbladderen. Waar, terwijl de gondel zinkt, brak Venetiaans water je mond instroomt. Waar je niet eens een dichtbundel van Leonard Nolens in de plaatselijke bibliotheek vindt. Waar niet alleen de bedelaars maar ook de koningen uit hun bek walmen. Waar je zo snel mogelijk weg wilt, om nog diezelfde dag terug te keren naar je toffe fermette in Waarschoot, en waar je tegen de buren opschept over de prachtige nachtelijke vulkaanuitbarstingen in het zuidoosten van Venezuela. Ongeveer tweehonderd foto’s worden getoond aan de buren, die van die overbelichte kutfoto’s hoorndol worden en op den duur zeggen: ‘We kijken een andere keer wel naar nog meer foto’s, onze hond Snuffel is in de keuken aan het bevallen van een vijfling.’

Dankzij al die vulkanen in Venezuela hebben de reisbureaus fortuinen verdiend, wat serieus geminderd is, te danken aan corona. De angst om het virus op te lopen is toch iets sterker dan de neiging om in Afrika op een olifantenrug te gaan zitten. Iets sterker dan de neiging om in Japan te gaan bekijken hoe ze daar een robot een duif kunnen laten miauwen. Iets sterker dan de neiging om in Parijs op de voet van de Eiffeltoren met een speciaal daartoe meegebrachte schroevendraaier te krassen: ‘Sven et Nathalie de Lovendegem étaient ici.’

Kortom, er wordt minder gereisd. En als er al gereisd wordt, is het in het eigen land. Of in de eigen provincie. Of in het eigen dorp. Ik ken een koppel, Sven en Nathalie, en ze zeiden tegen mij: ‘Vorig jaar zijn we nog naar Parijs geweest, maar nu durven we niet meer. Daarom gaan we drie dagen door Lovendegem reizen, te beginnen bij de bezichtiging van bakkerij Van der Meulen in de Stationsstraat, en zo naar een langdurig kijkje in de schoenenwinkel van Jef Anijs in de Veldstraat, om ten slotte een nacht door te brengen in het Pulderbos, en daar te slapen op een bedje van inheemse rottende planten.’

Wat ook kan, is helemaal niet meer reizen, zoals ik doe. Ik hou niet alleen op met reizen, ik ben er zelfs nooit mede begonnen. Ik ben inderdaad nog ongeveer nergens geweest. Waarom zou ik ergens willen zijn? Andere culturen, andere landschappen, andere mensen, ze interesseren me geen reet. Ik heb daarstraks een lijstje gemaakt van alle mensen op de wereld die me wél een reet interesseren, en daar staan veertien namen op. Let op, het is wel gediversifieerde reeks, in die zin dat er ook de naam op staat van een zwart persoon, twee namen van allochtoonse personen, zes namen van vrouwen, een naam van een invalide en de naam van een biseksueel. Die invalide is Dikke Fons, al jaren een goede vriend van mij en tot de status van gehandicapte sukkel verheven toen hij met z’n 155 kilo op een racefiets de afdaling van de Muur van Geraardsbergen inzette, algauw de trappers kwijtraakte en te gronde stuikte, waarbij hij z’n rug brak. Thans resideert hij derhalve in een rolstoel.

Het liefst van al ontmoet ik niemand behalve m’n vriendin hier in ons kleine doch gezellige loftje, waar we ons vermeien met onze hond Aquí: een balletje weggooien en dat brengt hij dan terug, en vervolgens een ander balletje weggooien, en verdomd als het niet waar is, dat brengt Aquí eveneens terug. We hebben zesentwintig van die balletjes, dus dat amusement kan redelijk lang duren. Om een uur of één des nachts gaat m’n vriendin naar bed en schrijf ik verder aan de roman die ik tegenwoordig onder handen heb, getiteld ‘Geef mij een bol wol of ik sla op je muil’, en in dat boek zal ik uit de doeken doen hoe het ten dode opgeschreven kapitalistische consumentisme tenietgedaan kan worden door alles gratis aan elkaar te schenken, goedschiks of kwaadschiks. Ik ga door met schrijven tot een uur of vier en dan ga ik slapen. En dat alles binnen m’n vier muren die zich situeren in m’n eigen stad, in m’n eigen vorstendom, binnen op m’n eigen continent. Eigenheid wordt hoe langer hoe meer zwaar onderschat. Ik ben er à propos zeker van dat het Kaatsspelplein in Gent mooier en avontuurlijker is dan de Gobi-woestijn. Allen daarheen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234