null Beeld Humo
Beeld Humo

ColumnHerman Brusselmans

‘Mijn keel is dichtgesnoerd door de schrik voor ongeveer alles: regen, oorlog, de wokegeneratie, Delphine Lecompte’

Herman Brusselmans gaat iedere week op zoek naar het verhaal achter een opvallende kop in de krant of op een nieuwssite.

null Beeld HET LAATSTE NIEUWS
Beeld HET LAATSTE NIEUWS

Wat kan het ons schelen dat oktober van dit jaar de natste was sinds die van een hele tijd geleden? Oktober is voorbij, daar trekt zich verder toch niemand wat van aan. Je kunt net zo goed zeggen dat er in de eerste week van deze maand nooit tevoren zoveel pruimen werden gegeten. Of dat de Tweede Wereldoorlog de ergste was sinds de Eerste Wereldoorlog, waaraan nog kan getwijfeld worden ook. Overigens was de oktober van 1916 naar het schijnt natter dan die van 1943, en in beide gevallen profiteerden de Duitsers daarvan, omdat ze meer regenjassen hadden dan wij. Nog nooit waren er zoveel regenjassen gedragen als in 1943. En nog nooit ben ik meer van bil gegaan dan in 2021, dat mag je vragen aan m’n verloofde, die erbij aanwezig was. Let op, in 2012 ben ik ook veel van bil gegaan, wat kwam doordat nooit eerder zoveel meisjes seks wilden met mij, mede omdat ik vrijgezel was. Ik was meer vrijgezel dan in pakweg 1985 en 2006, twee jaren waarin ik getrouwd was, eerst met de ene vrouw en daarna met de andere.

Hoe dan ook, oktober was inderdaad zeer nat. Ik herinner me als nimmer tevoren de 19de oktober. Ik werd wakker, opende het raam en kreeg me daar toch een plens regen in m’n bakkes. Een normaal mens zou het raam meteen sluiten, maar ik niet, o neen! Ik liet het openstaan, zodat m’n bed zeiknat kon worden. Een zeiknat bed vind ik niet leuk, daar niet van, maar de vochtigheid verdrinkt de beestjes die in je matras zitten, en vandaar. Nooit eerder zaten er zoveel beestjes in matrassen als in 1962, toen de slaapkamerhygiëne op een laag pitje stond. Weet je dat er toen vele mensen waren die in hun bed scheten en daarna het beddengoed niet eens verversten? ‘Welneen,’ zei m’n grootvader, ‘dat beddengoed verversen we wel als ik het drie keer bescheten heb.’

Verder heb ik op die 19de oktober een nieuwe paraplu willen kopen, omdat de oude versleten was. Ik vroeg aan de verkoper: ‘Heb je een paraplu met daarop afbeeldingen van het hoofd van de bassist van Led Zeppelin?’, want die bassist, John Paul Jones, vind ik de beste bassist sinds die van The Tremeloes, die helaas al lang gestorven is. ‘Nee,’ zei de verkoper, ‘maar ik kan je wel een paraplu aansmeren met afbeeldingen van het hoofd van Hildebrand Smoef.’ ‘Wie is dat?’ vroeg ik. ‘Dat ben ik,’ zei de verkoper. Van iemand met zo’n naam wil ik zo snel mogelijk wegvluchten, dol van angst, en ik liep de parapluwinkel uit, zodat ik kon worden natgeregend op de Groentenmarkt, waar ik stond uit te hijgen.

Nog nooit ben ik zo angstig geweest als in de tijd van de onstopbare regens. Die tijd is voorbij, komt langs, en zet de deur naar de toekomst open. Bibberend en bevend strompelde ik naar huis, waar ik doorweekt werd opgevangen door m’n verloofde. Ze kleedde me uit, droogde me af en vroeg of ik een kopje koffie wilde. Nou, zo redeneer ik, een bakje koffie wil er altijd wel in, ondanks dat je keel is dichtgesnoerd door de schrik voor ongeveer alles: de regen, pruimen, de oorlogen, de wokegeneratie, Delphine Lecompte, het gebruik van het n-woord, koffie, op hol geslagen paarden, een hamer en een sikkel, ex-buurman William en z’n houtsculpturen uit Zambia, het nieuwe lid van K3, de aardbevingen in Groningen, de non-binaire dreiging in donkere steegjes, de nieuwe roman van om het even wie, niet alleen koffie maar ook thee, beddengoed, schijtende grootouders, een gemengde sla, de nagedachtenis aan m’n oom Oscar, die zich heeft verhangen in de droogste oktober van de jaren 70. Bang, bang, altijd maar bang. Wat kan een mens ertegen doen? Je kunt uit het leven stappen, je kunt de angst omarmen en de rest van je bestaan doodgaan aan onomkeerbare paranoia, je kunt in de kelder op de vloer gaan liggen en je laten voeden door iemand van het Wit-Gele Kruis, en je kunt tegen jezelf zeggen: ‘Nu niet meer angstig zijn, knuffelbeer, alles komt goed, de zon zal schijnen en de goden zullen zich van jou niet langer iets aantrekken.’

Zou ik inderdaad een knuffelbeer zijn? Ik vroeg het aan m’n verloofde. Ze zei: ‘Ja, soms ben je er één, en soms ben je een grizzly die in de aanval wil gaan.’ Toen omhelsde ze mij en gaf me een volgende kop koffie. Nooit eerder had ik zo kort na elkaar twee koppen koffie gedronken. Ik bedankte haar, voelde me weer sterk, ging aan m’n schrijftafel zitten en arbeidde verder aan m’n op stapel staande roman getiteld ‘Het liefste wat ik doe is hetzelfde’, waarin ik mezelf op de rooster leg, en onder meer schrijf over hoe ik, in welke maand ook, de onstopbare regens trotseer.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234