brusselmans column web Beeld Humo
brusselmans column webBeeld Humo

ColumnHerman Brusselmans

‘Op z’n minst de godverdomde helft van de VRT-medewerkers zou de deur moeten worden uitgeschopt’

Herman Brusselmans

Herman Brusselmans gaat iedere week op zoek naar het verhaal achter een opvallende kop in de krant of op een nieuwssite. Deze week: 'VRT heeft bouwvergunning nodig voor nieuw omroepgebouw.’

Tegen 2025 zal het aloude VRT-gebouw aan de Reyerslaan afgebroken zijn en vervangen door een gloednieuwe thuis voor de openbare omroep. De afbraak moet er wel komen, want het oude gebouw zit vol asbest, is een ruïne, en is veel te groot geworden, mede omdat honderden VRT-medewerkers, die toch maar met hun duimen zitten te draaien, binnenkort afgedankt worden. Sommige van die medewerkers zitten al dertig jaar op een stoel te staren naar een computerscherm, weten in het geheel niet wat aan te vangen, en om een uur of vier verlaten ze het gebouw, met de nutteloze gedachte: ik wil hier nooit meer terugkeren. Binnenkort zal de wens van deze losers eindelijk uitkomen. Als je ziet welke programma’s de VRT tegenwoordig de ether instuurt, en hoeveel herhalingen van die programma’s ze programmeert, dan kun je niet anders dan besluiten: niet enkele honderden VRT-medewerkers moeten de deur uitgeschopt worden, maar op z’n minst de godverdomde hélft van die pipo’s.

Toch zal ik steeds met heimwee en nostalgie terugdenken aan alles wat ik heb meegemaakt in het thans op de afbraakrol staande overjaarse VRT-gebouw. Ik heb dit bâtiment tot nu toe ongeveer zeshonderd keer bezocht, en ik koester de ontelbare herinneringen aan ontmoetingen, avonturen, belevenissen, incidenten, en aanwezigheden. Aldus weet ik nog goed wanneer ik de eerste keer uitgenodigd was voor een rol als gast. Dat was in het radioprogramma van de ondertussen reeds lang overleden presentator Julien De Donder, wiens show de naam ‘Bij Julien op schoot’ droeg. Ik had net m’n eerste boek uit, de verhalenbundel ‘Het zinneloze zeilen’. Nerveus zat ik voor de microfoon. Julien heette me welkom, en zei: ‘Het is de gewoonte dat de gast van m’n programma tijdens het interview bij mij op schoot komt zitten.’ In m’n zenuwachtigheid zei ik: ‘Ik geef je nog liever een zodanige schop tegen je schoot dat je ballen uit je oren floepen, vieze stinkende eikel.’ Het eigenlijke interview ging dus niet door, en ik kreeg de naam dat ik een moeilijke praatgast was. Dit was onterecht, want in de beroemde tv-talkshow ‘Somers & Verschueren’, gedroeg ik me heel normaal en behoorlijk, en zei ik onder meer tegen het duo presentatoren: ‘Tja, de literatuur ligt plat op haar gat. Tegen het jaar 2000 zal praktisch niemand ooit nog een boek kopen. Tenzij eentje van mij, want geef toe, Dirk en Luc, dat ik heden ten dage zowat de enige Vlaamse auteur van tel ben.’ Dat gaven ze inderdaad toe, en het was een prima aflevering van hun show, temeer omdat ik met een andere gast, de VRT-coryfee uit die jaren Marleen Gordts, heb staan muilen in de lift. Omdat het een heel geile muilpartij was, heb ik de lift zes keer van de eerste naar de dertiende verdieping laten reizen en vice versa. Later heb ik Marleen Gordts niet meer in levenden lijve teruggezien, maar ze zal altijd haar speciale plaatsje in m’n geheugen behouden.

En dan was er natuurlijk ‘Het huis van wantrouwen’, één van de meest historische tv-programma’s aller tijden. Daarin had ik de column ‘Klare taal’, die in 1993 de prijs kreeg van de beste tv-column van de twintigste eeuw. De prijs bestond uit 200 frank en een beeldje gemaakt door de toen nog niet zo befaamde Jan Fabre. Het stelde een man voor die de breedte van de kut van een vrouw aan het meten was, wat heel gewaagd was in die tijd.

Ook niet mis waren de vele keren dat ik opdraafde in ‘De laatste show’, waar ik ettelijke van m’n idolen ontmoette, onder wie Margriet Hermans, dokter Herman Lecompte, Frank Deboosere, Leah Thys, Dimitri Verhulst, Jean-Pierre Van Rossem, de leden van dEUS, Terry Van Ginderen, Geert Hoste, Hilde Van Mieghem, en Arno, met wie het heel goed klikte, en die tegen me zei: ‘Tè tiet utte wellek puppegaai ossan bakkan gie prente’, wat in dat sappige Oostends van hem zoiets betekende als: ‘Jij bent een leuke kerel.’ En zo kan ik tientallen programma’s en shows en reeksen en documentaires opsommen waarin ik opdraafde, vaak tot scha en schande, maar nog meer tot tevredenheid van de makers. En als er een gast wegens ziekte of een andere reden op het laatste moment afbelde, zeiden die makers tegen elkaar: ‘Vraag nog snel aan Herman Brusselmans of hij wil langskomen, want die komt toch heel graag op de tv’, wat trouwens niet waar is, want ik kom veel liever op de radio, en nóg liever zit ik thuis op m’n bank te suffen en niks te doen. Maar dat ik het oude VRT-gebouw zal missen, dat is een zekerheid.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234