Delphine Lecompte Beeld Humo
Delphine LecompteBeeld Humo

ColumnDelphine Lecompte

‘Sinds hij mijn aars heeft ontdekt, kan mijn geluk niet op’

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

De oude kruisboogschutter wil dat ik deze column gebruik om hem ‘in ere te herstellen’. Ik geef graag gehoor aan dit tirannieke verzoek: hij heeft me tien jaar lang gevoerd naar voordrachten in Deventer, Nazareth, Bilzen en Erpe-Mere. Hij declammeerde te pas en te onpas ‘Boerke Naas’ om in het middelpunt van de belangstelling te staan, en zei tegen ieder die het horen wilde: ‘Ik ben de muze van Delphine Lecompte, die oude kruisboogschutter over wie ze zo vaak schrijft.’ Had hij mijn gedichten gelezen, dan was hij misschien meer terughoudend geweest. Want de oude kruisboogschutter is in mijn gedichten een geile gierige hypocriete paternalistische kolonialistische ijdeltuit wiens culturele interesses niet verder reiken dan misselijkmakende Beierse televisienovelles en documentaires over Hitler en linzensoepfabrieken. Natuurlijk vergroot ik zijn wansmakelijke kwaliteiten uit in mijn gedichten. De oude kruisboogschutter heeft ook goeie kwaliteiten, zoals uitstekende genen en de discipline om uiterst spaarzaam te genieten van een vingerhoed dure Zuid-Afrikaanse wijn tijdens het Coronanieuws volgens Dany Verstraeten.

Nee, dan toch liever de zoveelste ode aan de voormalige vrachtwagenchauffeur die zich zonder vrees in de armen gooit van nakende levercirrose en die me in onze korte periode samen geestdriftig onderwees over smerige southern rock, over de onderschatte verdiensten van Zakk Wylde, en over de psychotische personeelswissels van Deep Purple. Maar ook over de hel van lopende banden vol nietsontziende speculaas en valse lukken bestemd voor de kinderen van verwaande blaaschirurgen en wispelturige zeilkampioenen, en het vagevuur van een container vol incontinentiemateriaal gestrand aan de achterkant van een goktempel waar de enige zoon van de voormalige vrachtwagenchauffeur bloedend lag te bekomen van onafgeloste schulden. Chet Baker op z’n West-Vlaams.

Ze delen nochtans een gelijkaardige achtergrond, de oude kruisboogschutter en de voormalige vrachtwagenchauffeur. Beiden zijn opgegroeid in diepe ellendige armoede. De oude kruisboogschutter sliep als kind in een ondergesneeuwd mansardekamertje, hij had een alcoholistische vader die hij uit herbergen moest slepen, en zijn zus moest de kousen stoppen van een gravin en de graaf behagen met haar volkse geromantiseerde mondje en haar grote ruwe Permekehanden. De voormalige vrachtwagenchauffeur had een brave nederige meubelmaker als vader, maar zijn moeder was analfabetisch, schizofreen, en apathisch als een logge kille glazige nijlvaraan. De oude kruisboogschutter ontsnapte aan zijn milieu met mercantiele listen en duivelse verleidingstechnieken; hij werkte zich op in een genadeloze vensterblokfirma en trouwde met de verwende dochter van een protserige sentimentele oliedomme koffiemagnaat. De voormalige vrachtwagenchauffeur daarentegen koos ervoor om zijn schamele loon te spenderen aan rocktijdschriften en concerttickets. Daar blijft niets van over, enkel de zoete zotte herinneringen en de voldoening dat hij tenminste heeft geleefd, ook al kan hij het niet bewijzen met oorkondes en crucifixen en kandelaars en medailles waar chantage aan kleeft. Maar als ik eerlijk ben, zijn het vooral de zelfspot en de seks die me telkens opnieuw overstag doen gaan voor de voormalige vrachtwagenchauffeur en zijn vrolijke doodsverachting. Of is het slechts alcoholistische lamlendigheid? De seks blijft heerlijk. Heerlijk eenzijdig; vooral mijn zijde wordt uitgebreid bevredigd.

Elke ochtend sluip ik het paleis uit van de oude kruisboogschutter. Ja, ik slaap opnieuw in zijn slot. Zoals Rapunzel. Maar om zes uur ’s ochtends ontsnap ik en dan hol ik met een driehoek vol goesting naar de beschimmelde huurwoning van de voormalige vrachtwagenchauffeur. Eerst ruim ik de Cara’s, de friscowikkels en de half uitgelepelde flanpotjes met aardbeisaus en peuken op, en daarna leg ik me volledig naakt naast het meest vertederende wrak ter wereld. Subtiel frot ik met mijn harde tepels tegen zijn nekwervels, en als dat niet werkt, knabbel ik aan zijn oorlellen, die smaken naar gesofisticeerde geitenhoedsters. De voormalige vrachtwagenchauffeur wordt wakker en weet wat hem te doen staat: de gedichten van mijn rivalen de grond in boren en zijn boerse doch bijzonder efficiënte vingers hun gang laten gaan in mijn openingen. Sinds hij mijn aars heeft ontdekt, kan mijn geluk niet op. Om halfacht ben ik compleet voldaan en om halftwaalf kan ik opnieuw op een stoel zitten om mijn volstrekt onnodige, gewild lelijke, gewelddadige gedichten te schrijven. Die schrijf ik meestal in de kneuterige keuken van de oude kruisboogschutter. ‘Schrijf eens een lief gedichtje over mij,’ zegt hij tegen een bokaaltje kappers. Ik negeer hem dapper.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234