brusselmans column webBeeld Humo

ColumnHerman Brusselmans

‘Sommige meisjes hebben zulke overdreven grote borsten dat ze telkens voorovervallen’

In Gent heeft men in theater Arca een belcentrale geïnstalleerd, en wie naar het nummer 09-274.52.77 belt, krijgt een artiest aan de lijn met wie de beller een praatje kan maken, en als hij of zij er zin in heeft, zal de artiest een liedje zingen, een verhaaltje vertellen of een gedicht declameren. Op die manier willen de artiesten eenzame mensen enig contact bieden, een hart onder de riem steken en op een prettige manier verstrooien. Eén van de organisatoren is de muzikant Frederik Sioen, een goede vriend van mij, die uiteraard ook aan mij heeft gevraagd of ik aan dat initiatief wil medewerken.

Het spreekt vanzelf dat ik positief antwoordde. Ik ben altijd iemand geweest die compassie heeft met mensen die weinig perspectieven hebben, niet goed ter been zijn en hun huis moeilijk uit kunnen, of die simpelweg nood hebben aan een beetje gezelschap. Ik herinner mij dat ik reeds in 1969 als 12-jarig knaapje bij onze buurvrouw Georgette, een weduwe zonder kinderen, een kerstliedje ging zingen dat ik zelf had geschreven en waarvan het refrein luidde: ‘Ja, ’t kindeke is weer geboren / En de sneeuw ligt op de daken / We voelen ons met z’n allen verloren / En niemand zal over ons waken’. Georgette, die een depressieve aanleg had, kikkerde helemaal op van dat lied, dronk haar zoveelste neut van de dag en vroeg compleet bezopen aan mij of ze eens aan m’n pietje mocht trekken. Ik wimpelde dat af omdat ik Georgette niet aantrekkelijk genoeg vond voor seksuele handelingen: ze was 84, had een bochel en een snor, en door haar jurk heen zag je het vocht van haar etterende buikwond. Toch voelde ik me opgetogen omdat ik het armzalige bestaan van dat arme mens even had opgefleurd. En zo zie je dat ik heel geschikt ben om, als artiest hier in Gent, de dompelaars en sukkelaars een luisterend oor te geven.

Gisteren was ik aanwezig in Arca, bij de telefoon zittend, en ja hoor, daar had je reeds de eerste beller. ‘Hallo,’ zei die, ‘het is voor de kraan in mijn badkamer. Die druppelt de hele tijd, ik word er gek van.’ Alras bleek dat die man naar een ander nummer had willen bellen, dus niet naar 09-274.52.77 maar naar 09-274.25.77, wat het nummer van loodgieter De Groeve & Zoon in Destelbergen bleek te zijn. Ik verbrak derhalve het gesprek en wachtte op de tweede oproep. Die kwam van een 17-jarig meisje dat Ianka heette. Ze zei dat ze op de rand van de zelfmoord stond, en ze vroeg of ik haar kwellende gedachten aan de helende dood kon verzachten. ‘Ach, Ianka,’ zei ik, ‘er is nog zoveel om voor te leven. Je bent pas 17, het hele bestaan ligt nog voor je, en misschien ben je wel heel mooi en geeft alleen al je schoonheid je redenen genoeg om nog vele jaren door te bijten.’ ‘Ik ben niet mooi,’ zei ze, ‘ik weeg 96 kilo, heb continu een zweetlip, m’n benen zijn veel te kort en staan vol haar, en ik heb enorm kleine borsten.’ ‘In dat geval,’ zei ik, ‘kun je je ermee troosten dat er meisjes zijn die nog veel meer wegen dan 96 kilo, en die twéé zweetlippen hebben. Eén van hun benen is geamputeerd en ze hebben zulke overdreven grote borsten dat ze telkens voorovervallen. Om je nog meer uit je depressie te helpen, zal ik thans een liedje zingen.’

Ik schraapte m’n keel en zong toen ‘De noorderwind’ van Will Tura, één van m’n favoriete songs aller tijden, die ik bovendien geheel uit het hoofd ken. De pest is dat ik niet al te best kan zingen, en ik was nog maar net bezig of Ianka riep: ‘Hou op met dat geschreeuw! Als je er godverdomme niet meteen mee stopt, ga ik me ophangen!’ ‘Wat ben jij voor een ondankbare trut,’ zei ik, ‘ik zit hier m’n hele middag op te offeren om nitwits als jij een reikende hand te bieden, ik zing vol overtuiging één van de schitterendste liederen ooit in Vlaanderen gecomponeerd, en dan ga je me nog dissen ook! Weet je wat jij moet doen? Vermageren, je benen scheren, een borstvergroting laten uitvoeren en je zweetlip insmeren met uierzalf!’ ‘Kust m’n kloten,’ zei ze, ‘en wacht maar tot ik je tegenkom, schrijvertje van m’n reet, dan zal ik je zodanig een schop tegen je vorte testikels geven dat je een halve week een bloedspoor achterlaat.’

We scholden nog een tijdje heen en weer, waarbij ik Ianka inpeperde dat ze zich maar beter voor een rijdende trein kon gooien. Op den duur had ik de indruk dat ze wel wat aan ons gesprek had, zodat ik het tevreden kon stopzetten, er vast van overtuigd dat ik een potentiële zelfmoordenares op andere gedachten had kunnen brengen. Ik moet wel toegeven dat mensen helpen bij lange niet gemakkelijk en zeer vermoeiend is.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234