null Beeld Humo
Beeld Humo

ColumnHeleen Debruyne

‘Stel dat ik dat drama met een eenvoudige vaccinatie had kunnen voorkomen’

Heleen Debruyne

‘Er zijn vijf kinderen gestorven aan corona, dat zijn er vijf te veel,’ zegt kinderimmunoloog Isabelle Meyts. Ze pleit voor kindervaccinatie, niet alleen om kwetsbaren te beschermen, maar ook om de kinderen zélf te behoeden. ‘Liever het vaccin dan de loterij van het virus.’ Mijn initiële reactie: snel, een spuit in de bovenarm van ons kind! Waarom niet? Ik wantrouw het vaccin niet, ik vind het hooguit jammer en voorspelbaar dat toch al rijke farmabedrijven van deze crisistijden gebruikmaken om nog rijker te worden.

Stel dat mijn kind één van die vijf was… Stel dat ik dat drama met een eenvoudige vaccinatie had kunnen voorkomen: de nachtmerrie van elke ouder. Meyts’ pleidooi speelt in op mijn ouderlijke angst, mijn verantwoordelijkheidsgevoel, mijn verlangen om mijn kind te behoeden voor alle onheil, mijn behoefte aan controle.

Die angst herken ik van toen onze zoon een hulpeloze wurm was en wij overal werden gewaarschuwd voor wiegendood. Als een bezetene dook ik toen in alle wiegendoodonderzoeken. Sinds baby’s op de rug en niet op de buik te slapen worden gelegd en er ten stelligste wordt afgeraden binnenshuis te roken, bleek het aantal gevallen van wiegendood drastisch afgenomen te zijn, tot zo’n vijftien baby’s per jaar. Stel dat die wurm van ons ondanks de correcte slaaphouding in een rookvrij huis toch één van die vijftien is, et cetera, dacht ik in paniek. Op die paniek teert een hele industrie van dekentjes met ingebouwde alarmen, hightechbabyfoons met kleurenschermen en camera’s met nachtzicht en ademhalingsmonitoren. Ik stond klaar om me blauw te betalen aan die snufjes, tot ik me realiseerde hoe geruststellend dat angstaanjagende getal tegelijk ook is. Vijftien dode kinderen, vijftien vreselijke drama’s, maar voor een individu een piepkleine kans. Ter vergelijking: jaarlijks sterven er acht kinderen aan de griep. Sindsdien probeer ik te leven met het besef dat het onheil nooit helemaal te bezweren valt. Dat het allerergste domweg kan gebeuren. Dat ik dus niet alles moet willen controleren. En vooral: dat ons kind gelukkiger is bij minder angstige ouders.

Vervelend genoeg probeert mijn omgeving me er steeds weer aan te herinneren dat er een kans op onheil in elk hoekje schuilt. Dus: rubbermatten onder speeltuigen. Helmpjes voor elke fietstocht. Huizen zo steriel dat kinderen er astmatisch en allergisch van worden. Rubberen schokdempertjes aan elke scherpe hoek. Doemverhalen over een virus waarvan je ook zou kunnen denken: goddank is het voor kinderen tenminste hoogst zelden kwaadaardig. De boodschap: laat je kind niet zomaar los in de loterij van het leven.

Natuurlijk is de uitvinding van de autogordel een zegen, net zoals alle vaccins tegen dodelijke kinderziektes, prenatale testen en het advies om kinderen niet op de buik te slapen te leggen. Maar ik vraag me af met welke hoeveelheid risico we nog willen en kunnen leven. Ik merk hoe neurotisch die controledwang mij maakt. Wat is de kostprijs van het bezweren van elk waterkansje op het noodlot? En hoe slecht ben ik daardoor voorbereid op wat soms, heel zelden, maar toch niet nooit gebeurt: het allerergste?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234