Stomerij Lanoye Beeld Jeroen Los
Stomerij LanoyeBeeld Jeroen Los

humostomerij lanoye

Tom Lanoye: ‘De vele autobezitters in Brussel zullen opnieuw massaal betogen en zich overgeven aan vandalisme’

Tom Lanoye

In Schaarbeek en de rest van Brussel dreigt een volksopstand los te breken tegen het voornemen om Keizer Auto eindelijk wat terug te dringen. Vernielde wegwijzers, uitgerukte paaltjes, afgeblafte flikken, fikkende vuilnisbakken, gewonde brandweerlui… De bestorming van de Bastille in Parijs of het Capitool in Washington verbleekt erbij. Nog gezwegen van de heisa op Anderlechttribunes bij verlies. En wanneer verliest Anderlecht niet, dezer dagen?

De voorstanders van het verkeersplan reageren helaas totaal verkeerd op al dat geweld. Om te beginnen de politici onder hen. Die trekken te snel hun kak in. Beducht voor hun hachje, wat misschien begrijpelijk is. Maar ook beducht voor de populistische stemmenwinst van concurrerende politici, wat laf en contraproductief is. Die concurrenten voelen zich gesterkt en zullen in de toekomst nog harder tekeergaan.

Het resultaat is bovendien dat alle burgers die het plan wél genegen zijn zich nu op hun beurt vergeten en verraden voelen. Zodoende dreigen ook zij te radicaliseren en kiezen ook zij binnenkort voor ophef en agressie. Dat lijkt immers de enige manier om je zin te krijgen in onze hoofdstad. Ze vergissen zich nochtans deerlijk. Als ze werkelijk het pleit willen winnen, zullen ze zich moeten toeleggen op omgekeerde homeopathie. Verdikking in plaats van verdunning.

Om ‘De God Die Auto Heet’ uit je stad te bannen, moet je Hem niet beteugelen met omwegpijltjes en verdwijnpaaltjes. Je moet Hem juist ongeremd omarmen. Elke Brusselse burger die het beu is om elke dag op zijn eigen trottoir van zijn sokken te worden gereden, heeft maar één echt adequaat actiemiddel tot zijn beschikking. Hij moet als de wiedeweerga ook zelf een auto kopen, huren, leasen of stelen. En daarmee moet hij zich dag en nacht in het Brusselse verkeer begeven. Tergend langzaam. Twintig kilometer per uur verdient aanbeveling. En daarbij moet hij ook nog voorrang geven aan iedere fietser die zijn pad kruist.

Hij moet ook halt houden voor moeders, met of zonder kinderwagen, die een straat willen oversteken waar niet eens een zebrapad bestaat. Hij moet ook zonder aanleiding claxonneren. Liefst pompend en gedurende een paar volle minuten. Zoals hij ook zonder reden door zijn open raampje verwensingen moet brullen en obscene gebaren moet maken naar zijn medeweggebruikers. Zij zullen al snel ook vertragen naar twintig kilometer per uur, om door hún open raampje terug te schelden.

Aan ordehandhavers moet de neo-homeopathische activist zijn middelvinger tonen. Maar bovenal moet hij een dozijn keer per dag voorwenden dat de motor van zijn wrak het begeeft. Liefst pal in het midden van één der vele Brusselse tunnels. Telkens het begin van een heerlijk helse file.

Als slechts één enkele Brusselaar dit advies opvolgt, zal er niet veel veranderen. Op de voorgeschreven slakkengang na vertoont zijn gedrag immers weinig verschil met dat van de Brusselaars die nu reeds een auto bezitten. De macht ligt in de kracht van het getal. Pas als een paar duizend nieuwe autobezitters meedoen, zit het spel goed op de wagen.

Het vergt misschien wat investeringen en stalen zenuwen om de behandeling vol te houden, en ook een beurtrol met alle andere gezinsleden komt goed van pas om de slagkracht te bestendigen. Maar de overwinning kan de neo-homeopathische activisten niet ontglippen. Uiteindelijk zal de héle stad vanzelf stinkend en knarsend en vloekend tot stilstand komen. Dankzij een glorieus en terminaal verkeersinfarct.

Van aan de Onwelriekende Dreef tot aan Cul de Sac Léopold II zal er één gigantisch groot en bont gediversifieerd autopark te bewonderen vallen. De droom van alle autofanaten! Op één detail na: de automobielen staan allemaal bewegingloos, bumper aan bumper. Stationair draaiend, dus nog altijd volop geld verspillend, zeker aan de huidige olietarieven van het oorlogsprofitariaat. En nog veel wreder: alle auto’s, ook de talrijke Porsches en Mercedessen, zullen links en rechts worden voorbijgesneld door fluitende fietsers en lachende joggers. En zelfs door bejaarden, met een rollator in de handen en triomfantelijke twinkeling in de ogen. Omdat ze hun voormalige belagers het bloed onder de nagels vandaan kunnen halen, simpelweg door voorbij te strompelen.

Het spreekt vanzelf dat de vele autobezitters die Brussel rijk is opnieuw massaal zullen betogen en zich opnieuw zullen overgeven aan vandalisme. Ditmaal om de politieke klasse te herinneren aan het gecancelde mobiliteitsplan, waarvan ze nu zelf de implementatie zullen opeisen.

En de neo-homeopathische activist? Die moet uiteraard meebetogen, om zijn dubbelrol niet te verraden. Hij mag zelfs hier en daar een bloempot op de grond trekken. Ook dat is onderdeel van de behandeling. Want met die gezamenlijke betoging begint wat Brussel het meest nodig heeft: een Grote Verbroedering. En wie weet? Misschien kan de neo-activist aan de vroegere betogers zijn nutteloos geworden auto verpatsen. Voor hun verwanten in andere, verafgelegen steden, waar men nog stom genoeg is om geen enkel mobiliteitsplan in te stellen. Iedereen content!

‘Vlekje weg? Boel weer proper. Dank u, Stomerij Lanoye!’

Wat vindt u, krijgen autobezitters te veel vrijheid of wordt die door het invoeren van dergelijke circulatieplannen juist té veel ingeperkt? Kruip in de pen en laat het ons weten:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234