Stomerij Lanoye Beeld Jeroen Los
Stomerij LanoyeBeeld Jeroen Los

HumoStomerij Lanoye

Tom Lanoye: ‘Net als zijn partijgenoten ben ik razend op ‘Messias’ Sammy Mahdi. Die sukkel had gewoon moeten doorzetten’

Redactie

‘Het geknakte riet dat ook zichzelf te kakken zet, nadat zijn broek door anderen werd afgetrokken.’ Nee, dit is niet de titel van een schilderij van Bruegel in ’t Schoon Museum. Het is het enige wat, na een weekje belabberd amateurtoneel op zogenaamd hoog niveau, overblijft van ‘de nieuwe smoel’ van Sammy Mahdi, kersvers voorzitter van CD&V. Een scherper afgelijnd profiel was volgens hem nochtans broodnodig. Het zou de touwladder vormen waaraan zijn partij zich omhoog kon hijsen uit de dreigende vergeetput. De touwladder bleek echter een elastiek te zijn die snel knapte en die de arme tjeven weer de stront in katapulteerde, nog dieper dan daarvoor.

Net als zijn partijgenoten ben ik razend op ‘Messias’ Mahdi. Ik allicht om andere redenen. Die sukkel had gewoon moeten doorzetten. (‘It’s my way or the highway, Slappe Jan! En voor u la même ­chose, boze Crevits!’) Iemand die zich zo graag op zijn principes beroept, moet doorbijten uit principe. Een mens mag nooit vals bluffen over zijn daadkracht. Niet in een casino, niet tegen gangsters of verwende kinderen, en niet tegen politieke tegenstanders. Als je dreigt dat je ál je fiches nú gaat inzetten op déze kaart, of dat je écht de trekker zult overhalen als zoonlief zijn ontbijt niet opeet, dan moet je bereid zijn om dat ook werkelijk te doen en alle gevolgen te accepteren. Anders ben je pas echt een tjeef.

Of was dat misschien de diepere kern van Sammy’s nieuwe profilering? Dat ­alles geruststellend bij het oude blijft? Ook al heeft CD&V nu een voorzitter die ’s nachts in de meeste Vlaamse steden nog altijd door agenten preventief zal worden gestopt voor een routinecontrole? Louter vanwege zijn etnisch profiel? Boodschap geslaagd, in dat geval. Een tjeef is en blijft een tjeef, hoe hij er ook uitziet. Zeg nu nog eens dat de integratie mislukt is.

STOKPAARDEN

Maar bovenal, ten tweede: Mahdi had gewoon dik gelijk. Over die kinderbijslag. Die moet over de hele lijn voor alle gezinnen worden geïndexeerd, zoals het hoort in deze gore uitzichtloze tijden. En wel voor de volle pot van minstens 10 procent. Gelijklopend met de echte inflatie dus. En niet met slechts met 2 benepen procentjes. Zoiets is geen steun, het is een wuft gebaar om voor te wenden dat je steun geeft. Je lacht de mensen besmuikt uit terwijl je ze betuttelend over de bol aait en aan hén zowaar begrip vraagt voor jóúw gierigheid. Want jouw balansen, jouw ­heilige Vlaamse begroting, die moeten in evenwicht geraken! ‘Sorry hoor, we zijn dat aan onze komende generaties verplicht.’

De komende generaties? De ouders tegen wie je praat, zijn die nú aan het opvoeden. Met steeds krappere middelen, omdat jij hen in de steek laat. Door jouw ideologische orthodoxie, jouw dogmatische idee-fixen. Jouw aftandse stokpaarden die nog altijd afkomstig zijn uit de inmiddels ingestorte zwijnenstal van Margaret Thatcher. Die stokpaarden zijn niet alleen economisch, maar ook identitair van aard. Brussel en Wallonië indexeren hun kindergeld wél? Dan doen de bestuurlijke elites van Vlaanderen dat dus zéker niet. Bij hen staat geen deugdelijk beleid voorop, maar een beleid dat kan worden geframed als verstandiger en gezonder en zuiverder dan dat van het gehate België, en dat van die achterlijk luie Walen, nog gezwegen van die dikke nekken en potverteerders uit Brussel.

Inmiddels blijven steeds meer brooddozen van steeds meer Vlaamse scholieren leeg. De aanschaf van lesmateriaal moet door hun verwekkers en voogden worden afgewogen tegen de kost van vervoer, kledij, verwarming en voer. Alles staat onder druk. Op één ding na: de woekerwinsten van het oorlogsprofitariaat. Energie­bedrijven delen al maanden miljarden uit. Niet aan gezinnen of kmo’s, maar enkel aan de eigen CEO’s en aandeelhouders. Besmette woekerwinsten mag je ze volgens hen echter niet noemen. Het gaat om ‘meevallers’. Wie die schande tolereert door ze in zijn plechtige beleidsverklaring niet eens te benoemen, laat staan aan te klagen, is ofwel onnozel, ofwel een economisch-politieke collaborateur.

Ook Mahdi zegt weinig over het oorlogsprofitariaat. Zijn interviews gaan onverminderd over hemzelf en ‘de shit’ die hem overkomt en die naar eigen zeggen nu eenmaal samenhangt met politiek. Maar als hij zo dapper omgaat met die shit, en zelfs lijkt te genieten van de aandacht, waarom hebben hij en zijn partij dan ingebonden? Tenzij om zichzelf aan de macht te blijven binden, tot elke prijs? En tegen een loon dat wel wordt geïndexeerd.

Als ze werkelijk ‘de belangen van het gezin’ belichamen, hadden ze nooit het regeerakkoord van Jambon I mogen tekenen. Of dan hadden ze zich vorige week alsnog uit zijn regering moeten laten kegelen, met zoveel mogelijk bombarie. Want zeg nu eens eerlijk: tot welke fundamentele shitstorm had dat kunnen leiden? Wat viel er te vrezen, in het licht van de internationale toestand? Behalve wat lokaal gezichtsverlies in een plaatselijke lachspiegel?

BOMMERSKONTE

Een Vlaamse regering kan niet eens fatsoenlijk vallen. Zelfs tot nieuwe verkiezingen kan haar implosie niet leiden. Ze is daar domweg te klein en onbelangrijk voor. Ook nu zal ze inkakkend voortkabbelen. Want ze is nooit meer geweest dan een grotesk overbetaald ­schepencollege van Bommerskonte. Meer enscenering dan beleidsorgaan, meer zelfbewieroking dan krachtig instrument. En daar is geen duidelijker bewijs voor te vinden dan juist de voorbije septemberverklaring.

Die moest en zou geschieden op de vierde maandag van september. De hele wereld moest maar wachten. En met haar alle Vlaamse bedrijven, alleenstaanden en families. Maatregelen? Besluiten? ‘Geduld! Grote Jan houdt zijn Grote Speech op de vaste datum! In Amerika gaat dat ook zo met de State of the Union, en daar kan Vlaanderen niet voor onderdoen.’ ­Zodoende ging een volledige zomer doelloos en onbenut voorbij, in tijden van oorlog. Welk land, welke regio, welke werkelijke kieskring kan zich zoveel poeha permitteren?

In diezelfde maanden groeiden, achter de schermen, de budgetten van de Vlaamse regering vanzelf aan. Dankzij dezelfde inflatie die wordt veroorzaakt door de wederzijdse economische sancties tussen Rusland en het Westen, en door de daaropvolgende hysterie op beurzen en markten. Zo’n grote inflatie heeft niettemin ook een prettig gevolg. De uitstaande schulden van overheden verdampen. Net zo goed als de uitstaande spaarcenten verdampen van gepensioneerden. Allebei met 10 procent dus. Voor gepensioneerden is dat een ramp, voor overheden een opsteker. En de inkomsten uit belastingen? Die stegen inmiddels navenant, door alle gestegen lonen en prijzen. Nog een opsteker van jewelste.

Een daling van de schuld plus een stijging van de inkomsten! Die dubbele beweging creëerde onvoorziene ruimte voor doortastende initiatieven. Maar in Vlaanderen geeft alleen viceminister-­president Bart Somers dat effect zuinigjes toe. Minister van Financiën Matthias ­Diependaele veegt het overal van tafel en blijft bij zijn stokpaard. Besparen, besparen – hop, hop, in galop! Tot ooit het begrotingsevenwicht is bereikt dat moet bewijzen dat België verrot is en Vlaanderen het walhalla. Op de kap van heel veel structureel verarmende Vlamingen.

Maar waarom zou ik hier nog langer zitten koken en stomen? Standpunten verzoenen en de spons hanteren zijn zoveel mooier. Ik heb twee voorstellen die iedereen gelukkig zullen maken.

DIKKE PUNT

De Europese energieminis­ters hebben zopas een akkoord bereikt dat de ‘over­winsten’ van energiebedrijven eindelijk zal afromen. Dat akkoord gaat echter pas in op 1 december en slaat enkel op elektriciteit. Het is aan Vlaanderen om eindelijk beter te doen. Zelf, op eigen houtje. Conform onze eigendunk.

Rond Antwerpen bulkt het van de olieraffinaderijen. We gaan die allemaal nationaliseren alvorens ze nog meer woekerwinsten kunnen uitdelen aan hun kennissen op exotische eilanden. Dat is supergoed voor onze eigen begroting, het zal ons eindelijk definitief op de wereldkaart zetten, van Peking tot New York, bij alle media en politieke gremia, en ook de Walen en de Brusselaars zullen er een dikke punt aan kunnen zuigen. Zoveel daadkracht en panache! Een Latijns volk zou daar niet eens aan durven te beginnen.

Het tweede plan is nog mooier. De Vlaamse regering spoort haar gemeenten en sinds kort ook haar musea aan om samen te werken, zelfs te fusioneren, met desnoods een nieuwe naam. Het bezwaar dat verschillende identiteiten zich slecht laten verzoenen, noemt ze quatsch. Als dat waar is, geldt hetzelfde ook voor onze drie gewesten. Lang leve de synergie! Laat Vlaanderen, Brussel en Wallonië toch eindelijk versmelten! Met nog maar één geldverslindend parlement in plaats van vier. Met nog maar één administratie en een heel pak minder ministers en cabinettards. De naam voor die fusie, België, gaat al tweehonderd jaar mee, dus auteursrechten hoef je niet eens te betalen.

Waar wachten we op? Ik reken vooral op Sammy Mahdi. Hij zal zijn hart kunnen ophalen aan de orkaan van shit die deze twee projecten zullen verwekken. Maar ik zal met plezier klaarstaan om alle bagger te helpen ruimen. ‘Vlekje weg? Boel weer proper. Dank u, Stomerij Lanoye!’

Dankzij Humo steekt er geen andere onzin in je broek. Download nu de app van Humo en ontdek de interessantste verhalen, grappigste cartoons en scherpste meningen. Klik hier.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234