brusselmans column web Beeld Humo
brusselmans column webBeeld Humo

columnHerman Brusselmans

‘Vlaamse onderwijzers zijn lamzakken die liever een burn-out hebben dan dat ze hun werk uitvoeren’

Vlaamse kinderen zijn in Europees verband enorme dommeriken. We staan als het op wiskunde aankomt op de 37ste plaats en qua wetenschappen op de 49ste plaats. Albanese jongelingen die maar tot hun 8 jaar naar school zijn geweest en voor de rest levenslang geiten moeten hoeden, kunnen beter de stelling van Pythagoras uitleggen dan Vlaamse snotneuzen. Een kleuter uit Andorra, die nog maar nauwelijks de fopspeen ontgroeid is, is meer op de hoogte van de formule van waterstof dan een 12-jarige scholier uit Waarschoot. Ook in andere vakken scoren de Vlamingen slecht. Een doofstomme Portugese eerste communicant spreekt en schrijft beter Nederlands dan z’n leeftijdsgenoten in de Kempen.

Hoe komt dat? Er zijn verschillende redenen. Ten eerste: Vlaamse scholieren zitten de hele dag op hun telefoon, hebben verder geen enkele ambitie, zitten te wachten tot ze poen erven van hun grootouders, en vinden kennis en geestelijke ontwikkeling een stuk minder belangrijk dan het model waarin hun ridicule kapsel geknipt is. Ten tweede: Vlaamse onderwijzers en leraren zijn lamzakken, luieriken en pipo’s die liever een burn-out hebben dan dat ze hun werk, al was het maar halvelings, uitvoeren. Ten derde: de Vlaamse onderwijsminister Ben Weyts heeft van onderwijs zoveel kaas gegeten als destijds onze hoeveknecht Jef Van Dokkes, wiens hersens zodanig in alcohol gemarineerd waren dat hij z’n kippen wilde leren praten, en verdomd als het niet waar is, die kippen konden op den duur beter praten dan de jongeren van tegenwoordig.

Ik spreek hier niet toevallig over vijftig jaar geleden: toen ging het er in het onderwijs heel anders aan toe. Neem nu juffrouw De Block, die in de Molenhoekschool in Hamme onze onderwijzeres was in het eerste en tweede leerjaar. Al op de eerste schooldag zei ze tegen dikke Marcel, een jongetje van 7 dat 90 kilo woog, flaporen had, en stotterde: ‘Dikke Marcel, noem de belangrijkste aanstokers van de Tweede Wereldoorlog.’ Dikke Marcel begon te zweten en te blozen, liet van de zenuwen een wind vliegen, zette het op een huilen, en stamelde: ‘De D…d…d…Duitsers…’ ‘Stommerik,’ zei juffrouw De Block, ‘de Duitsers hadden helemaal geen schuld aan de oorlog! Het was allemaal de schuld van de joden! Schrijf dat in jullie notitieboek, en ik dicteer…’ We namen ons potlood en ons schrijfboekje, en schreven wat de juf ons dicteerde: ‘De joden zijn vrekken, lelijkaards en stinkerds. Ze kweken als konijnen, willen de wereldheerschappij overnemen, en zijn dierenbeulen…’ Manke Luc stak z’n hand op, en vroeg: ‘Hoe schrijf je heerschappij, juffrouw? Is dat met twee p’s?’ ‘Zo meteen een p tegen je bakkes,’ zei juffrouw De Block. Pas later zouden we beseffen dat ze fout was geweest in de oorlog, zich had laten bezwangeren door een Hauptsturmführer, het kind had afgestaan aan het project van de moffen dat blonde, blauwogige baby’s wilde opvoeden tot ze volwaardige leden van de Hitlerjugend konden worden, en tevens had juffrouw De Block een swastika tussen haar tieten laten tatoeëren. Maar ze was wel prima in het doceren van met name wiskunde en wetenschappen aan jonge scholieren. ‘Wat is de vierkantswortel van 121?’ vroeg ze aan blinde Jaak, die niet echt blind was, maar wel een bijzonder slecht zicht had, overal tegenaan liep, en niet eens zichzelf kon zien, ook niet als hij met een vergrootglas voor z’n kanis in de spiegel keek. Blinde Jaak begon op z’n vingers te tellen, en zei op den duur: ‘Veertien, juffrouw.’ ‘Wat een debiel ben jij,’ zei juffrouw De Block, en ze liep op blinde Jaak af en gaf hem zo’n oorveeg dat hij uit z’n bank viel. Kleine Guy, die aan dwerggroei leed, schreeuwde: ‘Ik weet het, juffrouw! Het is elf!’ ‘Aan jou heb ik niks gevraagd, kabouter,’ zei juffrouw De Block, en ze gaf hem zo’n peer tegen z’n smoel dat hij uit z’n bank viel.

Ik wil niet zeggen dat het onderwijzend personeel zich in deze tijden exact moet gedragen als juffrouw De Block in de jaren 60, maar het is wel zo dat ze ons tot slimme kinderen maakte. Dikke Marcel werd ingenieur, manke Luc notaris, blinde Jaak professor in het brailleschrift, en kleine Guy pooier met elf hoeren als personeel. En ik, die ook geregeld een mep tegen m’n kop ontving van juffrouw De Block, werd de auteur die jullie allen zo goed kennen en bewonderen. Kortom, als minister Weyts een aantal juffrouw De Block-achtige leerkrachten posteert overal in Vlaanderen, dan kan ons abominabele onderwijs daar alleen maar van profiteren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234