Delphine Lecompte in de slimste mens ter wereldBeeld VIER

ColumnDelphine Lecompte

‘Waarom herkende ik Guy De Pré niet tijdens de finale van ‘De slimste mens’?’

Dichteres Delphine Lecompte bericht voor Humo elke week enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Ik had na meer dan vier maanden nog eens een droom waarin ik dronk. Een droom waarin ik dronk als een alco­holist; ik was op een feestje van de pompeuze taxidermievereniging van Kalmthout en had enkel oog voor de wulpse ­Oekraïense serveuse die rondliep met een fles cava om de glazen bij te vullen. In mijn rugzak zat uiteraard een ‘nooddrinkbus’ gevuld met onromantische rum van de Aldi om zonder decorum mijn dronkenschap op peil te kunnen houden in een toilethokje. Later in de droom was ik de keukenkasten van mijn grootouders overhoop aan het halen, op zoek naar Glenfiddich. Maar ik vond slechts filterzakjes, een strijkijzerpion uit een monopolyspel, een biografie van John Massis, en een compleet overbodig instrument om appels van hun klokhuis te bevrijden.

Ik mis de roes en de esthetiek van het drankmisbruik; de ambigue esthetiek van wakker worden met losse tanden naast een plas braaksel in een badkamer met schimmel op de ­geborduurde chinchillahanddoeken, en feces op de tandenborstelbekers van Goya en ­Oasis. Wanneer de voormalige vrachtwagenchauffeur en ik films en series bekijken let ik vooral op het drankverbruik van de personages. Daarom ben ik niet rouwig om het einde van ‘The Sopranos’ en probeer ik nu een fan te worden van sciencefiction, het enige ­genre waarin zelden of nooit gedronken wordt. Maar eigenlijk houd ik niet van sciencefiction; er is geen ruimte voor zwarte humor, sensualiteit en hypocrisie in sciencefiction. Ik mis de luide vulgaire Tony en zijn klunzige coole valse trawanten.

Ik leid mezelf af met ‘Kraai’ van Ted Hughes, met ‘Power Up’ van AC/DC, en met de schabouwelijke enerverende doeken van de dorpsgek El Greco. Het helpt bijlange niet. Ik googel op mijn ­iPhone: ‘Is it such a bad idea to drink myself to death?’ en ik kom genadig genoeg terecht bij de wijze geestige extreem getalenteerde en ontspannen nuchtere Jimmy Barnes. De Australische rocklegende die het beste katerliedje ter wereld schreef: ‘Daylight’. De voormalige vrachtwagenchauffeur legde dat ­liedje eens op toen we beiden met ­barstende koppijn opstonden na een nacht van Cara (en in mijn geval ook nog ­stiekeme cognac). Ik had honger en probeerde met bevende handen een lasagne op een glazen bord in de microgolfoven te krijgen. Het bord viel uit mijn handen en brak in gruzelementen. Ik at de koude lasagne van de grond, en ik vond het niet erg om af en toe stukjes glas te moeten vermalen. Het was elf uur ’s ochtends en de onbegrijpende honden smeekten om uitgelaten te worden.

Ondertussen is de nachtmerrie voorbij en kan ik me kwellen met ­banalere zaken, zoals: waarom herkende ik Guy De Pré niet tijdens de finale van ‘De slimste mens’, en waarom zei ik ‘­Blade Runner 2149’ terwijl mijn hoofd ‘2zero49’ schreeuwde? Gelukkig was er ook mijn kleine gloriemoment: ‘Spartacus’! I am Spartacus!’ Mijn kortstondige televisiecarrière is afgelopen en de koude bittere vaststelling is toch vooral dat er nog steeds geen norse ­lamaverzorger op mijn wrange uitbundige blasfemische gedichten zit te wachten. Geen ­katholieke volleybalspeler, geen broze metselaar, geen formidabele zadelmaker, geen hypochondrische goudsmid, geen sjamanistische touwslager, geen incestueuze imker, zelfs geen fascistische dwerg.

Niettemin zal ik ze blijven schrijven; die walgelijke wanstaltige compromisloze gedichten waar geen haan naar kraait. Wat moet ik anders?! De foxtrot dansen? Doritos eten voor een webcam en leuteren over mijn obsessie met Harry Houdini en over mijn huiduitslag? Een kameleon adopteren en me ergeren aan zijn onwil om de kleur van mijn paarse toilettas aan te nemen? De Roemeense woorden voor otter, ontreddering, maagzuur, boorplatform, slede, sadisme, woningbrand en merenguetaart uit het hoofd leren? Me verdiepen in de begrafenisrituelen van een nog niet ontdekte stam in de bossen van Borneo? Collages maken met roeiers uit hengelsporttijdschriften en het bloed van dode fruitvliegen? ­Souvenirlepels uit Bremen verzamelen? Wachten op mijn sierlijke moordenaar op het dak van de schommelstoelfabriek van Theo Lodderoog?

Het is vier uur ’s ochtends en ik schrijf deze miserabele column met een bakje onaangeroerde wulken op mijn schoot. De voormalige vrachtwagenchauffeur laat winden in bed. Ik probeer mild te zijn voor zijn flatulentie en voor zijn alcoholistische ledigheid. Ik ben geen haar beter. Ik kruip het bed in, duw mijn gezicht in zijn geurige haren, en laat me luxueus en gewillig vingeren. Mijn orgasme klinkt als de zinloze doch ontroerende muiterij na de laffe doch broodnodige executie van de mooiste analfabetische jongenshoer ter wereld: Billy Budd.  

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234