‘Is Joe Biden zelf de vleermuis die de hele Covid-19- crisis heeft veroorzaakt, als zet in zijn campagne?’

ColumnTom Lanoye

‘Waarom Trump niet kan verliezen, ook indien hij verliest’

Vier jaar terug, op hetzelfde tijdstip in de presidentsrace als nu, was ik zeker dat Hillary Clinton niet kon verliezen van Donald Trump. De opiniepeilingen stonden riant aan mijn kant. Ook nu weer zijn ze reuzefavorabel voor Trumps uitdager, Joe Biden. Maar de ezel en zijn steen indachtig dek ik me thans al maandenlang in tegen een nieuwe ontnuchtering. Tegen beter weten in speld ik me op de mouw dat de geschiedenis zich altijd naadloos herhaalt. Trump en zijn trawanten zullen dus vast weer een oog in de stopnaald vinden waar ze zich spartelend doorheen kunnen wurmen. Met de steun van digitale Russen, verdoezelde virussen, vervalste vaccins, verdwenen postbussen, de krulspelden van Nancy Pelosi, de talkshowmarionetten van Fox News en steeds meer regelrechte neo-Ku Klux Klanners.

Die laatsten lopen weer doodgemoedereerd bij bosjes rond in allerlei Amerikaanse stadskernen, pronkend met ouderwetse Bowie knives en moderne machinegeweren. De witte puntmuts is een rode pet geworden en een beschermend masker willen ze nu juist níét meer dragen. Voor de rest is er amper verschil met hun lynchgrage voorvaderen. De rassenoorlog is opnieuw a romantic way of life. Met eigen attributen, geurvlaggen, streekgerechten, smartlappen en martelaren. En je komt nog eens in de frisse buitenlucht, bovendien.

WODAN

De grootste hulp kreeg Trump echter van zijn tegenstanders, de Democraten. Clinton was een belabberde kandidate. Tegenover alle andere Republikeinen, van Jeb Bush tot Marco Rubio, had ik haar bij voorbaat afgeschreven. Maar goddank - zo dacht ik toen toch - trad als tegenstander een malafide, misogyne vastgoedmogol aan. Hij bezat geen donder politieke ervaring en niet eens de volle steun van zijn partij. En vooral: zijn waarderingscijfers vielen nog slechter uit dan die van haar, de meest gehate vrouw van het land.

HUMO 38Beeld HUMO 38

Uiteindelijk werd het schaap toch zwaarder afgerekend op háár affairerijke verleden - opgeblazen door jarenlange vijandige propaganda - dan dat de mogol zich moest verantwoorden voor zíjn reputatie - decennialang gepimpt door zelfgemaakte propaganda, geheimgehouden belastingaangiftes en afgekochte lichtekooien. En die arme Hillary had het al niet gemakkelijk in haar eigen partij. Je zult maar - met haar vingerhoedje aan charisma en haar borrelglaasje aan retorisch talent - uitgerekend Barack Obama moeten opvolgen als linkse redder des vaderlands. Michelle Obama was in feite nog dodelijker. Met elke speech van haar dreigt ze, ook nu nog, de kansen te reduceren van wie ze erin verdedigt. Omdat ze, al sprekend en pleitend, aantoont waar en waarom al de rest zo tekortschiet. Politiek ís toneel, en het gesproken woord máákt macht. Zou Obama ooit president zijn geworden indien hij gespeecht had als Wouter Beke?

Precies daarom is Trump zo'n formidabel te duchten act. Clinton noch Biden bespeelt en streelt de eigen achterban zoals The Donald dat kan. De coronacrisis heeft hem, naar eigen zeggen, niet alleen beroofd van 'zijn' economie - die tot aan de uitbraak van het virus volgens hem uiteraard de allergrootste was in de geschiedenis van de godganse mensheid. Covid-19 heeft hem eveneens - en naar zijn wereldbeeld misschien nog kwalijker - beroofd van wederzijdse strelingen met zijn fans. Trump speecht niet, hij treedt op. En liefst ineens in een stadion, als was hij tegelijk een eenmansheavymetalband en een verbale vaudevilleworstelaar, verwikkeld in een spectaculair showgevecht met zichzelf. Hij schmiert als een diva en smeekt als een hoer om almaar meer, in ruil voor almaar meer.

Zijn doorzichtige leugens, zijn platte beledigingen en misplaatste grappen, de gebakken lucht waarin hij zijn ego eeuwigdurend frituurt, zijn maffieuze bedreigingen, zijn pronkzucht met rijkdom en libido, zijn manifeste weerzin jegens alles wat hij vreemd of zwak vindt, zijn ranzige knipogen naar babes en zelfs dochterlief, alsook zijn razendsnelle vervelling van jankende Calimero naar brullende Rambo, en weer terug... Dat alles maakt hem tot een held van zijn electoraat. Hij belichaamt wat zijn aanbidders zelf zouden willen zijn: steenrijk maar vulgair gebleven, wereldberoemd maar zo plat als een analfabete katoenboer, bot en rancuneus als een straatvechter, onvoorspelbaar, niet te stoppen en tegelijk zo ijdel als een modepop met een jurk van kristal en een kapsel van klatergoud. Dat hij tezelfdertijd tot in zijn kleinste vezel - van haarlok tot tuitlippen en spastische handgebaren - op de zenuwen werkt van tegenstanders en journalisten, vormt voor zijn aanhang het doorslaggevende bewijs van zijn onfeilbaarheid: ja, dit ís de Wodan van The Culture War. Zijn leugen is vervolgens geen leugen meer. Het is een aflaat, een belofte, een bloedband, een eed, een samenzang voor ingewijden, een tribaal gebed - een litanie van liefde in ruil voor een stem.

Als de pers weer eens een aperte leugen van Trump blootlegt, in de hoop hem onderuit te halen, moet ik altijd denken aan wat een oud besje op tv zei over Geert Wilders, na diens eerste successen en controverses. 'Het klopt misschien niet, wat hij zegt. Maar het is wél waar.' Begin daar maar eens tegenop te discussiëren.

Gaat Biden over twee maanden Clinton achterna? De vraag is of de brave man nog kán gaan, tegen dan. Elke keer als je hem op een podium naar de microfoon ziet wankelen, vrees je dat hij op zijn 77 al zoveel alzheimer heeft verzameld dat hij weer eens zijn rollator is vergeten. Samen met de 80-jarige Kamervoorzitster Nancy Pelosi vormt hij niet alleen de top van de Democratische Partij, maar ook de redding van een steeds grotere All American Industry: gezichtsliften, tandprotheses en karrenvrachten botox. Biden glimlacht niet, hij grijnst als een pas ontwaakte Inca-mummie.

Toch wordt hij door de coronacrisis bevoordeeld. Juist omdat hij een groot deel van zijn gezicht mag verbergen achter een mondmasker en een zonnebril. Ook de vele tijdrovende verplaatsingen, de veeleisende mensenmassa's plus uitputtende handenschudden-sessies hoeven dit keer niet. Alles mag lekker rustig van huis uit. Soms denk ik dat Biden zelf de vleermuis is die de hele Covid-19-crisis heeft veroorzaakt, als doelbewuste zet in zijn campagne.

Maar mede dankzij gemakkelijke grappen als deze wordt hij door zijn tegenstanders onderschat. Trump noemt hem consequent 'Sleepy Joe'. Een Klaas Vaak die al maanden in een schuilkelder vegeteert op alleen maar het verleden en andermans veren. Terwijl hij zich eindeloos en energiek uit de naad staat te praten, als diende hij in zijn eentje alle deelstaten te besmetten met zijn spuug. Desnoods geeft hij twee persconferenties per dag, live vanuit het Witte Huis. Daarin schuilt echter ook slecht verborgen faalangst. Als een slaapzieke bejaarde die overwintert in een kelder toch reeds maanden alle peilingen domineert, wat zegt dat dan over de gedomineerde? Zo'n sukkel kan ter verdediging hoogstens tegenpruttelen dat die peilingen wel vervalst móéten zijn.

Ook met de debatten krijgt hij het nog moeilijk. Trump, bedoel ik. Hij heeft van zijn tegenstander zó'n ingedutte Methusalem gemaakt dat twee snedige replieken van Biden voldoende zullen zijn om tot overwinnaar te worden gekroond. Met soundbites in alle media erbovenop. En reken maar dat Opa Biden die sneren in huis heeft. Je overleeft geen vijftig jaar in de Amerikaanse politiek zonder haar op je tanden. Zelfs al gaat het inmiddels om niets dan porseleinen kronen.

RECONQUISTA

Voor het overige moet Biden zo kleurloos en onuitgesproken mogelijk blijven. Hij is minder de kandidaat van een partij of de vertolker van een programma, dan een distilleerkolf die de veelkoppige onvrede om Trump moet opvangen. Alleen als het onderwerp van deze verkiezingen uitgroeit tot een referendum over The Donald, hebben de Democraten een kans om hem te vervangen.

Gezien zijn narcistische natuur zal er gelukkig amper van dat onderwerp worden afgeweken. En hij moet ook elk moment van de dag zijn harde supporterskern blijven paaien en enthousiasmeren. Alleen als zij in groteren getale gaan stemmen dan de tegenpartij, kan hij weer winnen. Eén troef heeft hij daarbij. Dankzij het Amerikaanse kiessysteem kan hij zich landelijk een achterstand van drie miljoen stemmen permitteren, en toch aanblijven... Je bent een bakermat van de democratie of je bent het niet.

Gaat dat ook deze keer lukken? Er zit sleet op de natuurlijke aanhang. Trump is erin geslaagd om militairen en veiligheidsdiensten te schofferen. Vroegere medestanders belagen hem op het internet met populaire attack-filmpjes. Op het vierdaagse congres van de Republikeinen kwamen zo weinig partijtoppers aan het woord, en zoveel van Trumps eigen familieleden en huisvrienden die nog niet in de bak zitten, dat je leek te kijken naar een white trash-versie van 'Keeping Up with the Kardashians'. Een show die binnenkort ophoudt te bestaan, na veertien jaar eclatant succes.

Misschien heeft reality-tv als fenomeen zijn beste tijd gehad, en eindigt bijgevolg straks ook de realitysoap par excellence - 'The Trumps in the White House'. Maar vrijwel onmiddellijk zal er een nieuwe serie ontstaan. 'Trump, Martelaar van het Echte Amerika'.

Eerst zal hij zijn stek pas verlaten na veel processen en beschuldigingen van vals spel door de elites en hun mainstream-media. De dag daarna begint zijn campagne voor de reconquista. Desnoods richt hij zijn eigen Fox News op, zijn eigen Twitter annex Instagram, met zijn familie als hoofdaandeelhouder. In zijn handen wordt alles, ook vaderlandsliefde, een verdienmodel. Dankzij een kerk van hondstrouwe gelovigen, die gesterkt zullen zijn in hun haat en zekerheid van verraad.

Dus maak je borst maar nat, Trumphaters aller landen. Winnen of verliezen, deze zelfgebakken mythe gaat niet ten onder. Ze krijgt in het beste geval een andere verhaallijn. Met even hoge kijkcijfers en even destructieve effecten. Wereldwijd.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234