Wouter Beke Beeld Marco Mertens

MeningHeidi Lenaerts

‘Waarom wordt mijn vader verplicht te sterven na maanden geen kind of kleinkind gezien te hebben?’

Als het eruit moet, moet het eruit... 

Minister van Welzijn Wouter Beke (CD&V) twitterde blij: ‘Met nieuwe stappen wapenen we de woonzorgcentra voor het najaar. Het personeel kan preventief worden getest. Er is voor bijna drie maanden beschermingsmateriaal in stock. De coördinerend raadgevend arts wordt versterkt.’

Hoera.

Ik klik door naar meer tekst en uitleg op zijn website. Het is de eerste keer dat ik er kom. Wouter verwelkomt me met een glimlach. De armen over elkaar geslagen. Die typische gesloten houding. Maar goed, ik ben hier niet om een lesje mediatraining te geven, wel om te kijken of Wouter aan mijn mama heeft gedacht. En niet alleen aan haar…

Woonzorgbewoners en hun dierbaren zijn diep ongelukkig. Ze huilen. Dat wordt de laatste tijd ook steeds meer gefilmd en gedeeld. Weet jij hoeveel screenshots ik heb van mama die huilt terwijl we skypen? Waarom ik ze bij houd? Ik weet het niet. Om dat ooit te kunnen tonen aan iemand en dan te zeggen dat hij haar al dat verdriet bezorgde?

Woonzorgbewoners en hun dierbaren zijn radeloos.

Mijn papa is sinds kort een woonzorgbewoner. Op 27 november kreeg hij een hersenbloeding. Van het ziekenhuis trok ie naar het revalidatiecentrum om in volle coronatijd te ‘eindigen’ in een woonzorgcentrum. Hij is dement. En zijn toestand verslechtert met de dag.

Mama en papa zijn 52 jaar getrouwd. Ze deden ál-les samen. Ik ben hun enige kind.

Al een half jaar mogen ze elkaar niet eens meer aanraken. Papa begrijpt er niks van. Hij vraagt soms of mama iemand anders heeft… Mama hoor ik elke dag. Aan de telefoon. Of ze doet heel erg haar best om niét te huilen. Of ze huilt. En dan zegt ze voortdurend sorry.

Wouter Beke, anders moet jij eens met haar praten? Haar het goeie nieuws vertellen dat je twitterde? Of anders moet je eens bij papa langsgaan? Niet in zijn kamer natuurlijk. Maar in zo’n zaal met veel volk en lange tafels met plexiglas en dan dat mondmasker… Zo veel afleiding, prikkels, rumoer… voor iemand die toch al niks begrijpt van de situatie.

‘Wapenen’. Ik begrijp dat je oorlogstaal gebruikt. We ‘vechten’ nog altijd tegen een dodelijk virus. Mijn papa zou in andere omstandigheden zeker ook jouw taal spreken. Hij is ex-militair. Maar wat ik niet begrijp: waarom laten jullie al die mensen geen keuze?Waarom worden mensen sowieso verplicht te sterven na maanden geen kind of kleinkind gezien te hebben?

Ik zeg soms tegen mijn man dat ik niet weet of mijn papa het einde van het jaar zal halen. Leg jij dan uit aan mijn mama dat dit écht de énige manier was? Hij zal dan een jaar zijn kleinkinderen niet gezien hebben. Ik ben er sinds de lockdown twee keer geweest.

Mijn mama zegt elke dag: ‘Kon ik maar even alléén met hem zijn. Op zijn kamer. Ik desinfecteer die achteraf desnoods zélf wel.’ Zonder andere bezoekers die om hen heen zitten te roepen om zich verstaanbaar te maken. Zonder verpleegkundigen die daarna wel hun arm mogen slaan om de man met wie zij 52 jaar getrouwd is. De man die zij misschien niet geknuffeld zal hebben als ie sterft. De man die zijn kleinkinderen nooit meer om zich heen heeft zien dansen en zingen.

Leg jij het haar uit?

En hem? Dat hij die keuze als volwassene ‘met alle respect’ dus níét heeft?

Heidi Lenaerts

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234