Delphine Lecompte.Beeld © rv

COLUMNDELPHINE LECOMPTE

‘Was hij maar een machine die me om de haverklap orgasmes gaf’

Dichteres Delphine Lecompte bericht een zomer lang over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Ik kijk met de voormalige vrachtwagenchauffeur naar een documentaire over het Nederlandse Woodstock: Kralingen. Weinig concertfragmenten, maar veel blote lijven. Ik barst uit mijn voegen van geilheid. Dus drapeer ik mijn rechterbeen over de romp van de voormalige vrachtwagenchauffeur. Met mijn grote teen probeer ik zijn jeans open te krijgen, maar dat blijkt te ambitieus.

De voormalige vrachtwagenchauffeur kijkt dommig opzij: 'Ben je moe, molletje?' Vraagt hij. Ik antwoord waarheidsgetrouw: 'Ik heb de afgelopen nacht zes uren onafgebroken geslapen. Nee, ik ben allesbehalve moe.' De voormalige vrachtwagenchauffeur zegt zombieachtig liefelijk: 'Ik ben blij voor jou dat je nog eens een goede nachtrust hebt gehad.' Ik begin serieus te overwegen om mijn toevlucht te nemen tot huiselijk geweld.

Intussen blijven borsten en konten op het televisiescherm mijn geilheid aanzwengelen. Er wordt altijd beweerd dat mannen visueel zijn ingesteld en dat ze slechts een glimp van een tepelhof nodig hebben om opgewonden te raken, maar ik val altijd op de verkeerde mannen; degenen die hun woeste atavistische primitieve bestiale kannibalistische hortende stotende gewelddadige allesverslindende oerinstincten onder controle hebben. Bummer.

Ik veer op, razend en diep verontwaardigd. Ik scheld de voormalige vrachtwagenchauffeur de huid vol. Hij is zich van geen kwaad bewust. Hij kijkt gekwetst en onschuldig, als Tobias die in het schilderij 'De Huwelijksnacht van Tobias en Sara' van Pieter Lastman het vuur aanmaakt met zijn rug gekeerd naar zijn perfide manipulatieve demonische vrouw die voor de negende keer in het huwelijksbootje is gestapt, om voor de negende keer een zuivere integere plichtsbewuste man te herleiden tot een zwak en zondig wrak. Ik zeg: 'De maat is vol: het is al meer dan 23 uur geleden sinds we de liefde bedreven!!!'

Ik storm de beschimmelde huurwoning van de voormalige vrachtwagenchauffeur uit en reeds twee seconden later voel ik me belachelijk, en heb ik wroeging. Toch keer ik niet op mijn stappen terug. Ik ga naar mijn eigen huis en probeer het formidabele anarchistische geschifte gedicht 'Proza van de Transsiberische spoorlijn en van de kleine Jeanne van Frankrijk' van Blaise Cendrars vanbuiten te leren. Het lukt niet. Ik staak mijn poging en googel 'the most obnoxious Hollywood movie stars'. Shia LaBeouf is een verrassing, een teleurstelling. Daarna googel ik 'weird choking accidents' (nooit meer pindakaas). Tot slot 'did Humphrey Bogart have Flemish ancestors? (Nee, maar wel Waalse voorouders, ha!).

Mijn moeder belt me op. Ze zegt: 'Mijn Slowaakse aannemer houdt van je column in de Humo.' Ik zeg: 'Dat is goed.' Ze zegt: 'Wat ben je weer stug en onvriendelijk.' Ik verbreek de verbinding en ga naar de supermarkt. In de afdeling yoghurt met ananasstukjes word ik aangesproken door de aardige blonde vamp Francine. We waren lid van dezelfde hondenschool, maar haar glanzende behaagzieke pinchertje stootte door naar de C-klas, terwijl ik jaren bleef aanmodderen in de B-klas met mijn bastaardhondje Bernard die te trots is voor kunstjes en commando's. Leve Bernard!

Francine zegt: 'Ik hou van je column in de Humo.' Ik zeg waardig en welbespraakt: 'Oh ah. Echt?? Oh! En ah! Zalig!!' Ik knijp nerveus en onbeholpen in de vier potjes yoghurt die ik uit het rek heb genomen. De potjes yoghurt ejaculeren op mijn handen. Francine loopt verschrikt en gedegouteerd van me weg, en ik denk met liefde en oncontroleerbare wellust aan de voormalige vrachtwagenchauffeur. Was hij maar een machine die me om de haverklap orgasmes gaf, 's ochtends om croissants ging, en slechts af en toe flauwe grappen spuide. Maar nee, ik ben verliefd geworden op een teergevoelige ijdele kinderachtige redneck uit de Westhoek. Bless him.

Ik verlaat de supermarkt met ansjovis, bleekwater, pudding, limonade, zeemvellen, spieringkoteletten, en een zwangerschapstest. Terug thuis pis ik op het staafje. Ik wacht vijf minuten. Ik twijfel nog tussen twee namen: Mozes en Titus. Mozes is beladen, maar het kan worden afgekort tot Mo. Titus kan problemen leveren wanneer mijn zoon 13 wordt en alles wat klinkt als een geslachtsorgaan tijdelijk hilarisch en bespottelijk is.

Ik ben niet zwanger. Dit is vreselijk voor mij, maar goed voor de wereld en mijn omgeving. Ik loop naar de beschimmelde huurwoning van de voormalige vrachtwagenchauffeur. Hij is nog altijd (of opnieuw) televisie aan het kijken. Een vrouwelijke buikspreker die eruitziet als een verrukkelijke meteoroloog moet het opnemen tegen een schriele degenslikker die eruitziet alsof hij liever zou lijmsnuiven in een spoortunnel in Birmingham. De buikspreker haalt het. Haar pop is een aapje. Ik denk aan Patricia Highsmith, wier moeder tijdens de zwangerschap terpentijn dronk om de ongeboren Patricia kwijt te raken. Maar het is niet gelukt. Oef!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234