heleen debruyne teaserBeeld Humo

columnHeleen Debruyne

‘Was ik een man, ik zou mezelf niet kunnen uitstaan’

Heleen Debruyne is schrijfster van onder meer 'Vuile lakens' en chef vrouwenzaken.

Het huis is een bende, knor ik. Ik kom de keuken in gesloft voor extra koffie, mijn lief zit op de bank, geeft onze zoon de fles. 'Waarom ben je al de hele week niet te genieten?' vraagt hij. Ik brom wat en ga terug achter mijn bureau zitten. Terug naar de onoverzichtelijke stapels papieren. Ik ben bezig met de belastingaangifte - ik heb me opgeofferd om die in orde te brengen; het Belgische fiscale systeem is voor een pas geïmmigreerde Nederlander verwarrend absurd. Voor mij ook, zelfs met bijstand van een boekhouder. Maar ik heb mijn verantwoordelijkheid genomen en mag van mezelf dus niet morren. Naast de facturen ligt nog een enorme stapel ander werk. Het komt ons nu goed uit dat ik meer betaalde arbeid verricht en dat mijn lief meer zorgt. Doorgaans gaat dat prima, nu ben ik de paniek nabij. Daar laat ik niets van merken, ik heb deze huishoudelijke regeling zelf mee bedacht en gewild. Eerst nog maar een koffie. Ik slof weer naar de keuken. Onze zoon slaapt, mijn lief bladert door een krant. Overal staan vuile pannen en borden. 'Het is hier nog steeds een bende!' ontplof ik. Boos ga ik weer achter de stapels papieren zitten.

Uren later, wanneer ik onze fiscale wanorde min of meer onder controle heb, steekt mijn lief zijn hoofd door de deuropening. 'Weet je wat het is? Je gedraagt je als een ouderwetse patriarch,' zegt hij. Hij heeft gelijk. Zwijgend doe ik mijn plicht, in huis zie ik alleen wat fout loopt, niet de wasmachine die staat te draaien, de soep die gemoedelijk staat te pruttelen of alle vuile koffiekopjes die van mijn bureau verdwenen zijn. Ik ben een ideaaltype uit de jaren 50: de hardwerkende, verantwoordelijke, gedisciplineerde maar stugge familievader. Hij slaagt er altijd weer in brood op tafel te toveren, maar hoe hij dat doet, weet alleen hij. Het huisvrouwtje moet het huis op orde houden en zich niet te veel vragen stellen over zaken die ze toch niet begrijpt.

Het huisvrouwtje is mondiger geworden en mag nu ook uit gaan werken, maar dat mannelijke ideaaltype is nog niet echt vervangen door iets beters. Auteur Peggy Orenstein interviewde tientallen Amerikaanse jongens en jonge mannen. Ze geven aan dat ze vrouwen op intellectueel vlak wel als gelijken zien, maar als ze het hebben over mannelijkheid, zijn de jaren 50 nog heel dichtbij. Een man is stoïcijns, kalm, dominant, atletisch en het liefst ook rijk. Gevoelens van angst, schaamte en onzekerheid? Die stopt een echte vent zo diep mogelijk weg. Mannelijkheid lijkt vooral: het ontkennen van je onvermogen.

Ik erger me weleens aan al die generaties jongens en mannen - hoe lastig is het om je een beetje kwetsbaar op te stellen? Maar nu merk ik hoe makkelijk je in die ongenaakbare rol sukkelt en hoe moeilijk het kan zijn om eruit te raken. Was ik een man, ik zou mezelf niet kunnen uitstaan.

'Sorry,' zeg ik. 'De patriarch heeft het zwaar.'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234