Delphine Lecompte Rusland Beeld Thomas Sweertvaegher
Delphine Lecompte RuslandBeeld Thomas Sweertvaegher

Conflict Oekraïne

‘We kunnen veel leren van de Russische bevolking, de mannen in het bijzonder’: Delphine Lecompte reageert op haar ode aan Rusland

Lezersbrief

Ik ben niet de persoon van de nuance, niet de persoon van de fijnzinnige doordachte intellectuele bespiegelingen. Ik ben het ongeleide projectiel dat grille humoristische smerige blasfemische groteske inconsequente opiniestukken schrijft met te veel adjectieven erin. Ik ben woest, onstuimig, onuitstaanbaar, gepassioneerd, gulzig en onredelijk.

Gisteren schreef ik een uitbundige liefdesverklaring aan Rusland. Nu de oorlog is uitgebroken, lijkt dat misschien nogal wrang en ongepast. Daarom deze tweede, ietwat genuanceerdere liefdesverklaring.

Ik geef toe dat ik de Slavische cultuur romantiseer en verheerlijk. En terecht! Het is een rijke fantastische boeiende kleurrijke grillige extatische cultuur die in het Westen te weinig bekend is. Toch wil ik graag benadrukken dat ‘mijn liefdesverklaring aan Rusland’ niet gelezen mag worden als een eerbetoon aan de grimmige despoot en listige tiran Vladimir Poetin.

LEES OOK

‘Het is het land van krankzinnige heiligen’: Delphine Lecompte bezingt haar liefde voor Rusland

Alles wat u moet weten over het conflict in Oekraïne: waarom is het land zo belangrijk voor Poetin en is het leger er opgewassen tegen de Russen?

Het hielp natuurlijk niet dat de dekselse Humo-redactie een foto van Poetin boven mijn eerste liefdesverklaring aan Rusland plaatste. Waarom geen foto van Tsjechov? Omdat Tsjechov helaas geen clickbait is, en wellicht nooit clickbait zal worden.

In mijn straat woont een erg sympathieke Oekraïense tapijtreiniger. Hij komt vaak bij mij over de vloer en dan roken we opium en eten we marsepeinen berentemmers en chocolade grafdelvers en keuvelen we over kannibalisme en over Roger Raveel, en soms klaag ik over mijn vochtige onappetijtelijke eczeemplekken en over mijn theatrale overheersende moeder.

Maar eigenlijk mag ik niet klagen. De tante van de Oekraïense tapijtreiniger woont in Odessa en zij mag wel klagen. Zeker nu. Nu ze plots in oorlogsgebied leeft en voor haar leven moet vrezen. Eczeem en een theatrale overheersende moeder zijn klein bier in vergelijking met in oorlogsgebied leven en moeten vrezen voor je leven.

De Oekraïense tapijtreiniger was bijgevolg niet opgetogen over de ‘smakeloze’ timing van mijn liefdesverklaring aan Rusland. Maar, verdedigde ik mezelf, het was een bruisend briesend geestdriftig goedbedoeld eerbetoon aan de diepe religieuze ambigue donkere suïcidale bloedmooie Slavische ziel. Een eerbetoon ook aan broederlijke bombastische aanzwellende Russische mannenkoren, aan radicale profetische futuristische sonnettencyclussen en aan zalige extatische adembenemende hoopgevende iconen.

Toch, in de eerste plaats voor de Oekraïense tapijtreiniger, wil ik mijn liefdesverklaring aan Rusland ietwat nuanceren; duidelijk maken dat ik de invasie van Oekraïne zonder enig voorbehoud abominabel en verwerpelijk vind.

Uiteraard ben ik geen voorstander van de invasie, zeg maar oorlog, die Poetin zopas in gang heeft gestoken. Wie wel? Maar ik blijf erbij dat we ons morele en culturele heil en soelaas te vaak zoeken in Amerika.

Schaapachtig en kritiekloos aanbidden we alle kunstvormen, rages, modes, stijlen, fenomenen, films en dogma’s die uit de Verenigde Staten komen overwaaien. Dat kan beter.

We kennen Rusland zo slecht (onbekend maakt onbemind). Rusland is zoveel meer dan ongebreideld wodkamisbruik, fascistische klopjachten op transseksuele coniferenscheerders, broze frêle misbruikte gekoeioneerde etherische nimfachtige kunstschaatssters, onfortuinlijke duikbootmedewerkers, waanzinnige Kozakken, sinistere morbide berenjagers en huiveringwekkende KGB-agenten.

We kunnen nog veel leren van het Russische volk. Ja, da! Van Russische mannen in het bijzonder. Op 8 maart is het Vrouwendag in Rusland en elke Russische echtgenoot vindt het dan de normaalste zaak van de wereld om zijn vrouw te verwennen met pralines, bloemen, cunnilingus en andere hoffelijkheden. De Russische man ervaart hoffelijkheid tegenover de vrouw niet als een vorm van zwakte of weekheid, wel integendeel!

Hoe anders gaat het eraan toe in de westerse wereld, waar misogynie, groepsverkrachtingen, bordeelbezoeken en seksisme beschouwd worden als eretekens van mannelijke kracht, pracht en glorie. Bah!

We kunnen ook veel leren van Russische vrouwen: van de heldhaftige roekeloze onbevreesde subversieve punkrockband Pussy Riot en van de zachte muzikale heilzame verzen van onder anderen Marina Tsvetajeva.

We kunnen ons verdiepen in de Russische cultuur en erachter komen dat de gemiddelde Russin meestal geen harteloze bloedmooie genadeloze sadistische spionne is met de gelaatstrekken van Jennifer Lawrence, maar dat de gemiddelde Russische deerne wel altijd slim en geestig en enigmatisch en hartstochtelijk en inventief en genereus en gastvrij is.

Altijd? Ja! Altijd!

Over de Russische literatuur kan ik kort zijn: diep, weergaloos, wijs, magisch, baldadig en onovertroffen. Menselijk en meeslepend. Zielsverheffend en emotioneel, ontroerend en toegankelijk. Geen snoeverig toxisch narcistisch egocentrisch agressief infantiel bezitterig haantjesgedrag à la Ernest Hemingway en James Salter.

Nee.

Russische schrijvers zijn echte pure waarachtige exuberante barmhartige poëtische zielen die hun lankmoedigheid en hun gekweldheid zonder gêne durven tentoon te spreiden: Tolstoj, Tsjechov, Toergenjev, Dostojevski, Pasternak, Poesjkin, Lermontov, Gogol, Boelgakov en de gekke ontregelende geniale vernieuwer Charms. Ik noem, voor het gemak, enkel de grootsten.

En de Russische rockmuziek? Die trekt op niets. Het doet me pijn om dat te moeten toegeven. Bewijsmateriaal 1: Agata Kristi. Bewijsmateriaal 2: Nautilus Pompilius.

Dus nogmaals: Leve Rusland en nazdrowje! Maar ook: awoert, Poetin, foei, scheer je weg! Laat de tante van de Oekraïense tapijtreiniger en alle andere onschuldige Oekraïense schepselen meteen met rust, jij kwaadaardige barbaarse verwerpelijke Slavische boeman! Ik bedoel: jij onscrupuleuze dubieuze wrede trotse onbewogen bikkelharde genadeloze onverlaat! Want ‘boeman’ klinkt natuurlijk veel te kinderlijk, te sprookjesachtig en te lief.

Delphine Lecompte, Brugge.

Hebt u ook een brief in de pen zitten? Mail naar openvenster@humo.be of vul onderstaand formulier in:

Delphine Lecompte Rusland Beeld Thomas Sweertvaegher
Delphine Lecompte RuslandBeeld Thomas Sweertvaegher
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234