brusselmans column webBeeld Humo

columnherman brusselmans

‘Wij artiesten moeten elkaar in deze beroerde omstandigheden bijstaan, opdat de sukkels onder ons hun huur kunnen betalen’

17-11-2020Beeld De Morgen

Ik herinner me goed hoe ik in het begin van de jaren 80 zelf een kunstenaar in nood was. Ik wilde per se de professionele schrijver uithangen, met als gevolg dat ik het zout op m’n patatten niet kon betalen. M’n eerste boek, de verhalenbundel ‘Het zinneloze zeilen’, verkocht voor geen meter, en geheel zonder resultaat solliciteerde ik naar columns, dagboekfragmenten of redactionele stukken bij kranten als De Morgen, Het Nieuwsblad, Het Laatste Nieuws, Het Parool, NRC Handelsblad, het Algemeen Dagblad en noem maar op. Telkens voegde ik bij m’n sollicitatiebrief een aantal voorbeeldartikelen van m’n hand, met als gevolg de ene afwijzing na de andere. Van Yves Desmet, de toenmalige topman van De Morgen, kreeg ik een brief waarin hij uiteenzette dat ik geen kloten verstand had van schrijven, dat ik beter een baantje zou zoeken als pooier van ouwe hoeren, en dat ik, als hij de foto bekeek die ik had meegestuurd, een kop had die niet zou misstaan op het lijf van een zieltogende bonobo. Dat vond ik nogal grof van die Yves Desmet, en ik stuurde een brief terug, daarin zeggende: ‘Gij hebt zeker uw eigen kop nog niet bekeken, gij verdomde socialistische geitenbreier. Linkse rakkers als gij hebben trouwens allemaal een kop die verraadt dat ulder uiterlijk overeenkomt met ulder maatschappelijke en politieke overtuigingen: te mijden als de pest. Trouwens, als ik u ooit tegenkom, ren dan voor uw leven, want ik breek uw nek in drie stukken, gij cryptohomoseksuele stinkaard.’ Een paar jaar later zou ik Yves Desmet inderdaad tegenkomen, op een verjaardagspartijtje van de Gentse burgemeester Frank Beke, en toen hij me zag, werd hij lijkbleek en spurtte hij naar de nooduitgang van het feestlokaal.

Maar goed, van alle kranten kreeg ik soortgelijke brieven, en ik zei tegen m’n toenmalige echtgenote Gerda: ‘Het lukt mij niet om voldoende geld te verdienen ter bijdrage aan de kas van ons huisgezin, wilt gij niet een tweede baantje voor in de avonduren zoeken?’ Overdag was Gerda dorpsgids in onze woonplaats Iddergem, waarmee ze 12.000 frank per maand verdiende, en inderdaad, de goeie ziel nam een tweede baantje: als assistente van Magic Sylvain, de goochelaar uit Liedekerke. Haar taak was het om hem de duiven aan te reiken die hij zou wegtoveren, in een kist te gaan liggen opdat hij haar in twee stukken kon snijden, en de speelkaarten te vervalsen waarmee hij het onwetende publiek om de tuin kon leiden. Met die job verdiende ze 7.000 frank per maand, dus samengeteld was ze goed voor een maandelijkse 19.000 frank, wat ook in die jaren behoorlijk weinig was. Gerda suggereerde dat ook ik een reguliere baan zou zoeken, maar ik zei tegen haar: ‘Gij zijt gij zot, zekers? Ik ben godvermiljaarde een schrijver, en die moet niks anders doen dan schrijven. Of dacht gij dat ik in de fabriek aan de lopende band vijzen zou gaan vastdraaien? Bestsellers schrijven, dát is mijn missie, en voor de rest moet gij mij gerust laten!’

Eerlijk gezegd was het geen wonder dat Gerda mij op den duur zou verlaten. Gelukkig ontmoette ik algauw m’n latere tweede echtgenote Tania, die een topjob in de mode-industrie had, en op de koop toe begon m’n literaire winkel flink te boomen, met enorme verkoopsaantallen van m’n boeken, vele bijdragen aan de kranten die me vroeger met de nek hadden aangekeken, ettelijke columns in weekbladen en andere publicaties, en een boel werk voor de radio en de televisie.

Dat aanhoudende succes loopt door tot in deze huidige tijden, en een vrek als ik ben, heb ik ondertussen een serieuze spaarpot kunnen vullen. Bovendien verdient m’n huidige levensliefde Lena een pak poen als CEO van Coca-Cola Europe. Ja, ik geef toe dat ik een vrek ben, wat niet uitsluit dat ik een beetje centen geef aan kunstenaars in nood, want die hebben het, vooral in deze coronamaanden, heel moeilijk. Zo geef ik 10 euro per maand aan de schilder Jean-Pierre Van Potzele, 5 euro per maand aan de beeldhouwer Urbain De Schuttelaere, en zomaar eventjes 12 euro per maand aan de dichteres Annemarie Paternoster, die dankzij m’n bijdrage hoopt over een aantal maanden haar dichtbundel ‘Dikke knoesels’ in eigen beheer te kunnen publiceren. Inderdaad, wij artiesten moeten elkaar in deze beroerde omstandigheden bijstaan, opdat de sukkels onder ons hun huur kunnen betalen, alsmede minstens één pak friet met een frikandel per week weten te financieren. Lang leve de kunst!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234