null Beeld Photo News
Beeld Photo News

Open Venster

‘Wij, mensen die in de fleur van hun leven zouden moeten zitten, zijn op en zien nergens hoop of perspectief’

Lezersbrief

Het is genoeg. We zijn op. Ik kan mijn vrienden niet meer overeind houden als ik zelf op één been sta te wankelen. We missen hoop en perspectief. We missen elkaar. We missen het elkaar écht vast te kunnen nemen en overeind te houden, zodat we niet omvallen. ‘Ça va’kes’ is het standaard antwoord als je iemand vraagt hoe het gaat in deze tijden. Onder die ‘ça va’kes’ gaat geen échte ‘ça va’kes’ schuil. Het gaat niet écht ça va met ons. Het is een noodkreet dat het niet goed gaat en dat we elk moment kunnen opgeven en instorten.

We zeggen ‘ça va’kes’ omdat de andere dan niet hoeft door te vragen. Omdat we niet willen crashen bij diegene die nog een laatste restje kracht heeft gevonden om ons te vragen hoe het gaat. Want ook hij of zij zou ‘ça va’kes’ antwoorden op diezelfde vraag. Ik durf de vraag soms niet meer te stellen, bang voor de volgende vriend die sterk genoeg is om zijn ‘ça va’kes’ naar achteren te duwen en een eerlijk antwoord durft te geven met een traan in de ogen die een stortvloed van woorden wordt.

Ik ben op. Ik voel me leeg. Leef ik nog? Het voelt niet zo. Ik kan niet meer. Ik kan niet meer luisteren als iemand iets vertelt en durf geen vragen meer te stellen. Ik voel me constant schuldig dat ik geen goede vriend ben en niet mezelf kan zijn. Ik vergeet te ademen als ik spreek en ik voel mijn lichaam constant scherp staan van de stress. Soms doet het pijn. Soms doe ik mezelf pijn, Ik zit vast in een loop met mijn gedachten, ik ben ze beu, kotsbeu. Ik doe dingen die ik niet wil, al is het maar om even iets te voelen. Ik voel emoties die ik niet wil en kan beschrijven en ween om het minste of het meeste.

Ik vergeet veel en vooral voor mezelf te zorgen. Ik sleep mezelf van het bed naar de living om te werken, maar raak ik er ooit écht? Ik wil slapen, maar dat lukt niet. Ik vind geen energie om uit bed te kruipen. Ik wil er zijn voor anderen, maar moet keuzes maken wie mijn laatste energie het meest kan gebruiken. Ik wil daten, muilen en meer, maar ook dat kan en mag niet echt. Ik wandel veel, zet dus letterlijk veel stappen, maar raak maar niet vooruit. Ik ben op. Ik wil en kan niet meer. Sorry, ik ben op, sorry.

We kunnen niet meer en willen dat er perspectief komt. Realistisch perspectief. Hoop. Want zo gaan mijn vrienden en de vrienden van mijn vrienden en de vrienden van mijn vrienden hun vrienden het niet allemaal halen. We willen dat de overheid iets doet. Alstublieft. Wij, mensen die in de fleur van hun leven zouden moeten zitten, zijn op en zien nergens hoop of perspectief. En wij zijn de toekomst, dus help ons, want we kunnen het niet meer alleen. We willen dat het weer écht ‘ça va’kes’ met ons gaat of dat we op zijn minst weten wanneer het ongeveer weer ‘ça va’kes’ met ons zal gaan.

Judith Van Rooy, Antwerpen.

Hebt u ook een brief in de pen zitten? Mail naar openvenster@humo.be of vul onderstaand formulier in:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234