Open Venster

‘Zet uw titels opzij, klim in dat beschermende pak en… ga helpen’

De auteur van deze lezersbrief is een acupuncturist die tijd vrijmaakt om in een rusthuis te gaan helpen.

Donderdagnamiddag, 15.30, een rusthuis in West-Vlaanderen. Het komende uur mag iedereen, minder en meer zorgbehoevend, tegelijk naar de kleine binnentuin – de enige plaats nu, waar ze, vanachter een dikke glazen wand, een glimp kunnen opvangen van hun dierbaren. Geen extra handen om hen te helpen, ik loop er als enige tussen.

Een deel van de bezoekers begint te applaudisseren. ‘Klappen waarvoor?’ vragen sommige bewoners zich af. ‘Omdat ik een bekende wielrenner ben die de Ronde van Vlaanderen nog heeft gewonnen,’ antwoord ik voor de vuist weg. Hun ogen lichten op: ‘Ah ja, Eddy Merckx was ook zo populair!’

Kleinkinderen reiken tekeningen aan. Francine, 87, neemt me bij de mouw. Ze is ontstemd omdat haar man in bed ligt. Er was niemand die hem in zijn rolstoel mee naar buiten kon rijden. ‘Wil jij dat voor me doen?’ vraagt ze met aandrang. Ik wil haar ontgoocheling in goede banen leiden, maar sta met zes tekeningen in mijn handen. ‘Wíé is jouw oma?’ Ongeduldig wijzen allerlei kindervingertjes in het rond. Het kan niet anders of de tekeningen belanden in de verkeerde handen.

De dag nadien, tijdens een bezoek in de kamer van Roger, 96. ‘Zeg, heb jij nog zo’n pak? Dan kunnen we samen ontsnappen! Niemand zal me herkennen, toch?’ Roger was ooit weerstander en is van geen kleintje vervaard. Pas de laatste maanden lost hij mondjesmaat zijn angsten, over die andere oorlogen. ‘En pas op, ik ga je goed belonen, hè, want zoals je weet: notarissen komen niets te kort!’ voegt hij er guitig aan toe.

Bellen met FaceTime lukt maar niet, hij blijft het toestel hardnekkig naast zijn gezicht houden. ‘Maar papa, ik zie enkel je oor!’ ‘Ach, laat maar.’

In deze tijd kunnen rusthuizen wat extra handen goed gebruiken. Ik richt me in het bijzonder tot kinesisten, osteopaten en acupuncturisten. Zet uw titels opzij, klim in dat beschermende pak, wapen u met mondmasker en handschoenen en… ga helpen. Met de kleine, dagelijkse dingen: Kamiel een glas water inschenken, samen met Gerda zoeken naar de bril die ze maar niet kan vinden, toekijken hoe Erna, Roger en Marie spontaan mee beginnen zingen bij de muziek die je oplegt, Julien gewoon eens een poosje gezelschap houden, tijdens het eten misschien? Zorgen dat de tekening van Margotje uiteindelijk bij oma Trees geraakt, want ze is goud waard – de tekening én de oma.

Ikzelf ben er al aan de slag, twee uurtjes per dag. De kwalificaties die ik op zak heb, leg ik voor even opzij. Ik ben nu eerst en vooral iemand die heel graag mensen ziet.

Daar begint alles mee, en het schept de grootste immuniteit die er bestaat.

Het wapen van de onzichtbare geneeskunst tegen een onzichtbare vijand.

Koen Mahieu

Zelf een lezersbrief insturen? Gebruik ons formulier hieronder:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234