De Kommeniste Beeld Humo
De KommenisteBeeld Humo

CD★★★★☆

‘1.000 titels’ van De Kommeniste is een machtig manifest om het proletariaat coronaveilig te verenigen

Toen Joy Division op 14 januari 1980 in Antwerpen optrad, waren ze hier nog niet echt populair. De spreekwoordelijke drie man en een paardenkop kwamen voor de lokale postpunkhelden van De Kommeniste, die als voorprogramma fungeerden. 

Vijf dagen later besloten ze om te splitten, toen de platenfirma’s interesse begonnen te tonen. Ze namen wel nog snel een plaat op en brachten die zelf uit, op duizend exemplaren. Met duizend verschillende, handgeschreven ondertitels. Elk exemplaar is dus uniek en kost nu makkelijk een paar honderd euro’s.

Onlangs werd via Facebook een oproep gedaan om die titels te achterhalen. Da’s niet gelukt: waarschijnlijk zijn er een aantal gesneuveld – bier, vochtige kelders – wat een origineel exemplaar nog zeldzamer maakt. Van ‘1.000 titels’ verscheen later één nieuwe persing, maar zonder handgeschreven titels. De plaat is daarna niet meer heruitgebracht: zanger Marc Meulemans vond nostalgie maar niks. Maar nu verschijnen er opnieuw duizend exemplaren op vinyl, met een bonus-cd met extra materiaal. Deels als eerbetoon aan de diepbetreurde Meulemans, deels omdat het verdomme tijd werd, want De Kommeniste zijn niet louter sterke verhalen en conceptuele kunst.

‘1.000 titels’ is een duivels entertainende plaat: onbegrijpelijk dat ‘Ritmische dans’ en vooral ‘Konkrete twist’ nog niet in de Vlaamse canon zijn opgenomen. Toen zingen in het Nederlands not done was, bevrijdden De Kommeniste onze moedertaal van het juk van de kleinkunst. Toegegeven, De Brassers en De Kreuners deden dat ook, maar de teksten van Meulemans zijn véél grappiger: ‘Morgen zijn de hippies daar / Psychedelia alom / Vette jointen, vettig haar / Het houdt de mensheid dom’. Existentialistisch waren ze ook, dat hoorde bij de tijdgeest, maar het moest sarcastisch blijven.

De geluiden op ‘1.000 titels’ zijn ook van hun tijd. Huppelende bas, knaldroge drums, bitse zang en gitaren. Je hoort ze gaandeweg evolueren: ‘Ritmische dans’ gaat met een rotvaart door, maar op het einde komt er plots een orgeltje opborrelen – zonder aanwijsbare reden, gewoon omdat het kan. Het vrolijke deuntje van ‘Konkrete twist’, met bijna Bert Kaempfert-achtige kitschelementen, loopt over in de dreigende doempunk van ‘Tijdverdrijf 2’. ‘Johnny Limbo’ is vrolijke ska, waar hun zwartgalligste tekst tegenaan plakt. ‘De Mogren’ (géén typo) volgt het braafst het patroon van een newwaveliedje. De beschouwende poëzie levert het pakkendste moment van de plaat op. In het ambitieuze epos ‘Blow Up’ neigt de snerpende gitaar plots naar gitaarheldendom, naast een piepend orgeltje als tragikomische noot. Voeg daar de heerlijke single ‘Wonder der techniek’ en acht onuitgebrachte nummers aan toe en je hebt een machtig manifest om het proletariaat coronaveilig te verenigen. 

null Beeld Humo
Beeld Humo
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234